شاعر اسکندرانی (حدود ۳۰۵–۲۴۰ پیش از میلاد)، «پسر باتوس»، که کاتولوس زلف برنیکهٔ او را در شعر ۶۶ ترجمه می‌کند و آیتیای او زیربنای شعر ۶۵ است.