47-ാം കവിതയിൽ പിസോയുടെ രണ്ട് ആശ്രിതരിലൊരാൾ, സോക്രേഷനുമായി ചേർന്ന് 'ലോകത്തിന്റെ ചൊറിയും പട്ടിണിയും' എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു.