· 54 BC · Rome

카툴루스 시집

Carmina

해제

가이우스 발레리우스 카툴루스(기원전 84년경 54년경)는 베로나에서 태어나 로마에서 활동한, 이른바 신시인(新詩人, neoterici) 무리의 가장 뛰어난 목소리다. 오늘날 전해지는 116편의 시집은 그가 죽은 뒤 하나의 두루마리로 묶인 것으로 보이며, 크게 세 악장으로 나뉜다. 다양한 운율의 사적이고 변화무쌍한 서정시(1 60번), 결혼 축가와 펠레우스·테티스의 소서사시(64번)를 비롯한 긴 시들(61 68번), 그리고 비가 이행연구로 짜여 간결하고 종종 살벌하거나 외설적인 경구시(69 116번)가 그것이다. 이 판본은 페르세우스 디지털 도서관이 보존한 라틴어 원문에서 곧바로 옮긴 것으로, 다른 어떤 번역도 거치지 않았다.

카툴루스의 목소리에서 두드러지는 것은 그 즉각성과 급격한 전환이다. 한 편의 시가 몇 행 안에서 다정함에서 외설로, 장난에서 비탄으로 방향을 트는데, 바로 그 전환이 핵심이다. 이 번역은 라틴어가 날카롭게 긋는 어조의 단절을 매끄럽게 뭉개지 않으려 애썼다. 애정 어린 지소사(指小辭)의 무게, 부름말의 직접성, 그리고 경구시가 마지막 이행연구에서 터뜨리는 침(針)의 구조를 모두 살리고자 했다.

레스비아—시인이 살아 있는 동안 사랑하고 미워한 여인으로, 클로디아라는 실존 인물을 가린 이름으로 널리 여겨진다—를 향한 연작이 시집의 감정적 중심을 이룬다. 그 곁에는 카이사르와 마무라를 겨눈 정치적 독설, 벗들(칼부스, 파불루스, 베라니우스)에게 부친 시, 그리고 소년 유벤티우스를 향한 시가 놓인다. 같은 시인이 참새를 잃고 우는 소녀의 눈(2 3번)과, 브루투스 형제의 무덤 앞에서 바치는 작별(101번), 그리고 가장 노골적인 욕설(16번)을 함께 썼다. 그 대비가 곧 카툴루스의 성취다. 원문의 힘을 무디게 하지 않는 것이 이 판본의 원칙이므로, 음란하고 사나운 시는 그 강도를 그대로 옮겼다. 이는 문학적 힘이지 군더더기가 아니며, 부드럽게 다듬는 것은 곧 시인을 거짓으로 만드는 일이기 때문이다.

카툴루스의 학식—그리스 신화, 알렉산드리아풍의 암시, 64번에 나타나는 칼리마코스적 세련됨—은 진짜배기 박식이지만 가볍게 걸쳐진 것이다. 이 판본은 그런 전거들을 본문 안에서 주석으로 풀어내지 않고 정확히 옮기되, 배경 설명은 머리말과 용어풀이에 맡겼다. 로마와 그리스의 이름은 표준 고전 형태를 따랐고, 신들은 로마식 이름(베누스, 쿠피도, 유피테르)으로 두어 결코 후대의 틀로 바꾸지 않았다. 운율과 각운을 억지로 흉내 내는 대신, 시가 스스로 짊어진 형태—쌓임과 반복과 닫는 전환—가 음악을 이끌게 했다.

이 산뜻한 새 시집을 누구에게 바칠까,
방금 마른 속돌로 매끈하게 다듬은 것을?
코르넬리우스, 그대에게. 그대는 늘
내 하찮은 것들을 무언가로 여겨 주었으니,
이탈리아인 가운데 홀로 그대가 감히
온 시대를 세 두루마리에 펼쳐 내던 그때부터 —
유피테르여, 그 박학하고 공들인 두루마리를!
그러니 받아 다오, 이 보잘것없는 시집이 무엇이든,
어떠하든 간에. 오 수호의 처녀여,
한 세기를 넘어 길이길이 남게 하소서.
Cui dono lepidum novum libellum
arido modo pumice expolitum?
Corneli, tibi; namque tu solebas
meas esse aliquid putare nugas,
iam tum cum ausus es unus Italorum
omne aevum tribus explicare chartis,
doctis, Iuppiter, et laboriosis!
quare habe tibi quidquid hoc libelli
qualecumque, quod, o patrona virgo,
plus uno maneat perenne saeclo.
참새야, 내 여인의 귀여움이여,
그와 놀고, 그를 품에 안고,
다가드는 그에게 손끝을 내주어
날카로운 쪼임을 부추기곤 하는 이여 —
내 눈부신 그리움의 여인이
무언가 사랑스러운 장난을 즐기고 싶을 때,
(내 생각엔, 제 아픔의 작은 위안으로,
그리하여 무거운 열정이 잠시 가라앉도록),
나도 그대처럼 그와 놀 수 있다면,
그리하여 마음의 슬픈 근심을 덜 수 있다면!
그것은 내게 그토록 반가우리라, 사람들이 말하듯
발 빠른 처녀에게 그 황금빛 사과가 반가웠던 만큼,
오래 매여 있던 허리띠를 풀어 준 그 사과가.
Passer, deliciae meae puellae,
quicum ludere, quem in sinu tenere,
cui primum digitum dare adpetenti
et acris solet incitare morsus,
cum desiderio meo nitenti
carum nescio quid libet iocari
(et solaciolum sui doloris,
credo, ut tum gravis adquiescat ardor),
tecum ludere sicut ipsa possem
et tristis animi levare curas!
Tam gratum est mihi quam ferunt puellae
pernici aureolum fuisse malum,
quod zonam solvit diu ligatam.
슬퍼하라, 오 베누스들쿠피도들이여,
그리고 조금이라도 우아한 이들 모두여!
내 여인의 참새가 죽었다,
참새가, 내 여인의 귀여움이,
그가 제 눈보다 더 사랑하던 것이.
그것은 꿀처럼 달았고, 제 여주인을
소녀가 제 어머니를 알듯 그리 잘 알았으며,
그 품을 결코 떠나지 않고,
이리저리 폴짝이며 맴돌면서
오직 여주인에게만 짹짹거리곤 했다.
이제 그것은 어두운 길을 따라 가 버렸다,
아무도 돌아오지 못한다는 그곳으로.
그대들에게 저주 있으라, 오르쿠스의 사악한 어둠이여,
아름다운 것을 모조리 삼켜 버리는 어둠이여.
그토록 예쁜 참새를 내게서 앗아 갔구나.
오 몹쓸 짓이여! 오 가엾은 참새여!
이제 그대 탓에 내 여인의
고운 눈이 울어 붉게 부풀었다.
Lugete, o Veneres Cupidinesque
et quantum est hominum venustiorum!
passer mortuus est meae puellae,
passer, deliciae meae puellae,
quem plus illa oculis suis amabat;
nam mellitus erat, suamque norat
ipsa tam bene quam puella matrem,
nec sese a gremio illius movebat,
sed circumsiliens modo huc modo illuc
ad solam dominam usque pipiabat.
qui nunc it per iter tenebricosum
illuc unde negant redire quemquam.
at vobis male sit, malae tenebrae
Orci, quae omnia bella devoratis;
tam bellum mihi passerem abstulistis.
o factum male! o miselle passer!
tua nunc opera meae puellae
flendo turgiduli rubent ocelli.
저 배는, 그대들이 보는 저것은, 손님들이여,
한때 가장 빠른 배였노라 말한다,
헤엄치는 그 어떤 재목의 돌진도
따라잡지 못한 적 없었노라고 — 노를 저어
날아야 하든 돛을 펼쳐야 하든.
이것을 위협하는 아드리아의 해안도
부정하지 못하며, 키클라데스 섬들도,
이름난 로도스도, 사나운 트라키아의
프로폰티스도, 험한 폰투스의 만도 부정치 못한다,
훗날의 저 배가 그 전에는
잎 무성한 숲이던 곳 — 키토루스 산등성에서
그 잎사귀가 소리 내며 자주 속삭였던 곳이다.
폰투스의 아마스트리스여, 회양목 우거진 키토루스여,
이 일이 그대들에게 너무나 잘 알려졌고 또 그러하다고
저 배는 말한다. 아득한 시작부터
그대 봉우리에 서 있었노라 하고,
그대 물결에 노를 처음 담갔노라 하며,
그곳에서 그토록 많은 사나운 해협을 지나
주인을 태워 왔노라 한다 — 바람이 왼쪽에서든
오른쪽에서든 부르든, 유피테르가 순풍을
양쪽 밧줄에 한꺼번에 내려 주든 간에.
바닷가 신들에게 바친 서원은
하나도 없었노라 한다, 저 아득한 바다에서
이 맑은 호수까지 이르는 동안에.
허나 그것은 지난 일. 이제는 물러앉아
고요히 늙어 가며 그대에게 몸을 바친다,
쌍둥이 카스토르여, 카스토르의 쌍둥이여.
Phasellus ille, quem videtis, hospites,
ait fuisse navium celerrimus,
neque ullius natantis impetum trabis
nequisse praeterire, sive palmulis
opus foret volare sive linteo.
et hoc negat minacis Hadriatici
negare litus insulasve Cycladas
Rhodumque nobilem horridamque Thraciam
Propontida trucemve Ponticum sinum,
ubi iste post phasellus antea fuit
comata silva: nam Cytorio in iugo
loquente saepe sibilum edidit coma.
Amastri Pontica et Cytore buxifer,
tibi haec fuisse et esse cognitissima
ait phasellus; ultima ex origine
tuo stetisse dicit in cacumine,
tuo imbuisse palmulas in aequore,
et inde tot per impotentia freta
erum tulisse, laeva sive dextera
vocaret aura, sive utrumque Iuppiter
simul secundus incidisset in pedem;
neque ulla vota litoralibus diis
sibi esse facta, cum veniret a mari
novissimo hunc ad usque limpidum lacum.
sed haec prius fuere: nunc recondita
senet quiete seque dedicat tibi,
gemelle Castor et gemelle Castoris.
살자, 나의 레스비아여, 그리고 사랑하자,
엄한 늙은이들의 온갖 수군거림 따위
모두 한 푼어치로도 치지 말자.
해는 지고 다시 떠오를 수 있으나,
우리는, 짧은 빛이 한 번 지고 나면,
끝없는 하나의 밤을 잠들어야 한다.
내게 입맞춤 천 번을 다오, 그다음 백 번을,
다시 또 천 번을, 다시 두 번째 백 번을,
그리고 또 천 번을, 다시 백 번을,
그러다 우리 여러 천 번을 채우거든,
그것을 뒤섞자, 우리가 헤아리지 못하도록,
또 어떤 못된 자가 시샘하지 못하도록 —
입맞춤이 그토록 많은 줄 알게 될 때에.
Vivamus, mea Lesbia, atque amemus,
rumoresque senum severiorum
omnes unius aestimemus assis.
soles occidere et redire possunt:
nobis, cum semel occidit brevis lux,
nox est perpetua una dormienda.
da mi basia mille, deinde centum,
dein mille altera, dein secunda centum,
deinde usque altera mille, deinde centum,
dein, cum milia multa fecerimus,
conturbabimus illa, ne sciamus,
aut ne quis malus invidere possit,
cum tantum sciat esse basiorum.
플라비우스여, 그대의 애인이 카툴루스에게,
멋없고 우아하지 않은 여자만 아니라면,
그대는 말하고 싶어 했으리, 침묵할 수 없었으리.
허나 그대는 어떤 열병 앓는
창녀를 사랑하는 게지. 고백하기 부끄러운 것이다.
그대가 홀로 밤을 보내지 않음을,
침묵해도 소용없이 그 잠자리가 외쳐 대니 —
화환과 시리아 향유 냄새를 풍기며,
베개는 이쪽저쪽 고르게
눌려 있고, 흔들리는 침상의
삐걱임과 오락가락하는 발자국이 그러하다.
어떤 음행도 침묵으로는 아무 소용없다, 아무것도.
왜냐고? 그대가 어리석은 짓을 저지르지 않았다면
그토록 진 빠진 옆구리를 드러내 보이지 않으리.
그러니 좋든 궂든 그대가 가진 것을
우리에게 말하라. 나는 그대와 그대의 사랑을
산뜻한 시로 하늘까지 불러올리고 싶다.
Flavi, delicias tuas Catullo,
ni sint inlepidae atque inelegantes,
velles dicere, nec tacere posses.
verum nescio quid febriculosi
scorti diligis: hoc pudet fateri.
nam te non viduas iacere noctes
nequiquam tacitum cubile clamat
sertis ac Syrio fragrans olivo,
pulvinusque peraeque et hic et ille
attritus, tremulique quassa lecti
argutatio inambulatioque.
nam nil stupra valet, nihil, tacere.
cur? non tam latera ecfututa pandas,
ni tu quid facias ineptiarum.
quare, quidquid habes boni malique,
dic nobis: volo te ac tuos amores
ad caelum lepido vocare versu.
그대는 묻는다, 그대의 입맞춤이
얼마나 있어야, 레스비아여, 내게 넉넉하고 남을지.
라세르피키움 우거진 키레네
리비아의 모래알이 얼마나 많이 쌓였는지 —
불타는 유피테르의 신탁과
늙은 바투스의 성스러운 무덤 사이에,
혹은 밤이 잠잠할 때 별들이 얼마나 많이
사람들의 은밀한 사랑을 내려다보는지,
그만큼 많은 입맞춤을 그대가 하는 것이
미친 카툴루스에게 넉넉하고도 남으리 —
호기심 많은 자들도 헤아리지 못하고
악한 혀도 저주하지 못할 만큼.
Quaeris quot mihi basiationes
tuae, Lesbia, sint satis superque.
quam magnus numerus Libyssae harenae
laserpiciferis iacet Cyrenis,
oraclum Iovis inter aestuosi
et Batti veteris sacrum sepulcrum,
aut quam sidera multa, cum tacet nox,
furtivos hominum vident amores,
tam te basia multa basiare
vesano satis et super Catullo est,
quae nec pernumerare curiosi
possint nec mala fascinare lingua.
가여운 카툴루스여, 어리석음을 그쳐라,
사라진 줄 아는 것은 잃은 것으로 여겨라.
한때 빛나는 해가 네게 비쳤으니,
그 소녀가 이끄는 곳으로 네가 드나들던 때,
그 어떤 여인도 받지 못할 만큼 우리에게 사랑받던 그녀.
그때 그곳에서 숱한 즐거운 일들이 있었고,
네가 원하던 것을 그녀도 마다하지 않았다.
참으로 빛나는 해가 네게 비쳤었다.
이제 그녀는 원치 않는다. 힘없는 너도 원치 말라,
달아나는 것을 쫓지 말라, 비참하게 살지도 말라,
굳센 마음으로 견뎌라, 버텨라.
잘 있어라, 소녀여! 이제 카툴루스는 버틴다,
너를 찾지도, 원치 않는 너를 조르지도 않으리.
허나 너는 슬퍼하리라, 아무도 너를 청하지 않을 때.
못된 것, 네게 화 있으라! 어떤 삶이 너를 기다리느냐!
이제 누가 네게 다가가랴? 누구에게 네가 아름다워 보이랴?
이제 너는 누구를 사랑하랴? 누구의 것이라 불리랴?
누구에게 입 맞추랴? 누구의 입술을 깨물랴?
허나 너, 카툴루스여, 굳게 마음먹고 버텨라.
Miser Catulle, desinas ineptire,
et quod vides perisse perditum ducas.
fulsere quondam candidi tibi soles,
cum ventitabas quo puella ducebat
amata nobis quantum amabitur nulla.
ibi illa multa tum iocosa fiebant,
quae tu volebas nec puella nolebat.
fulsere vere candidi tibi soles.
nunc iam illa non vult: tu quoque, impotens, noli,
nec quae fugit sectare, nec miser vive,
sed obstinata mente perfer, obdura.
vale, puella! iam Catullus obdurat,
nec te requiret nec rogabit invitam:
at tu dolebis, cum rogaberis nulla.
scelesta, vae te! quae tibi manet vita!
quis nunc te adibit? cui videberis bella?
quem nunc amabis? cuius esse diceris?
quem basiabis? cui labella mordebis?
at tu, Catulle, destinatus obdura.
베라니우스여, 나의 온 벗들 가운데
삼십만 사람을 앞서 내게 소중한 이여,
그대는 집으로, 그대의 가신들과
한마음 형제들과 늙은 어머니께로 돌아왔는가?
돌아왔구나! 오 내게 복된 소식이여!
무사한 그대를 보고, 이베리아
땅과 행적과 종족들을 이야기하는 그대를 들으리라,
그대 버릇대로. 그대 목을 끌어안고
그 반가운 입과 두 눈에 입 맞추리라.
오, 세상의 온 복된 사람들 가운데,
나보다 더 기쁘고 복된 이 누구랴?
Verani, omnibus e meis amicis
antistans mihi milibus trecentis,
venistine domum ad tuos penates
fratresque unanimos anumque matrem?
venisti! o mihi nuntii beati!
visam te incolumem audiamque Hiberum
narrantem loca, facta, nationes,
ut mos est tuus, applicansque collum
iucundum os oculosque saviabor.
o, quantum est hominum beatiorum,
quid me laetius est beatiusve?
내 벗 바루스가 나를 제 애인에게로,
한가로이 광장에 있던 나를 데려가 보였으니,
작은 창녀였는데, 그때 언뜻 내게는
멋도 없지 않고 매력도 없지 않아 보였다.
그리로 이르자 우리 사이에
이런저런 이야기가 오갔고, 그중에는
이제 비티니아가 어떠하며, 형편이 어떤지,
거기서 내가 돈이나 좀 벌었는지도 있었다.
나는 사실대로 대답했다, 아무것도 없었노라고 —
총독들에게도, 그 수행단에게도 없어서
누구든 머리에 기름칠 더 하고 돌아올 게 없다고,
더욱이 우리 총독이란 자는 사내 겁탈자요
제 수행단을 터럭만큼도 아끼지 않았으니.
그래도 어쨌든, 그들이 말하기를, 거기서
난다는 것을 그대는 장만했겠지,
가마꾼들 말이다. 나는, 그 소녀에게
나를 좀 더 그럴싸한 자로 보이려고,
아니, 하고 말했다, 나는 그리 박복하지 않아
못된 속주에 걸리긴 했어도
곧은 사내 여덟쯤은 장만 못 할 리 없다고.
허나 내겐 여기에도 저기에도 아무도 없어,
낡은 침상의 부러진 다리 하나라도
제 목에 얹어 나를 자 있는 사내가 없었다.
그러자 그녀가, 꽤나 색을 밝히는 계집답게,
청하노니, 하고 말했다, 나의 카툴루스여, 잠깐만
그자들을 빌려 다오. 세라피스 신전에
실려 가고 싶으니. 잠깐만, 하고 나는 그녀에게 말했다,
방금 내가 가졌다고 한 그것은,
내 정신이 잠깐 나갔던 게지. 내 동무
가이우스 킨나가 — 그가 제 것으로 장만했지.
허나 그의 것이든 내 것이든, 내게 무슨 상관이랴?
내가 장만한 양 잘도 쓰는데.
허나 그대는 참으로 재미없고 성가시게 사는구나,
그대 곁에서는 마음 놓고 있을 수가 없으니.
Varus me meus ad suos amores
visum duxerat e foro otiosum,
scortillum, ut mihi tunc repente visum est,
non sane inlepidum neque invenustum.
huc ut venimus, incidere nobis
sermones varii, in quibus, quid esset
iam Bithynia, quo modo se haberet,
ecquonam mihi profuisset aere.
respondi id quod erat, nihil neque ipsis
nec praetoribus esse nec cohorti,
cur quisquam caput unctius referret,
praesertim quibus esset irrumator
praetor nec faceret pili cohortem.
at certe tamen, inquiunt, quod illic
natum dicitur esse comparasti,
ad lecticam homines. ego, ut puellae
unum me facerem beatiorem,
non, inquam, mihi tam fuit maligne,
ut, provincia quod mala incidisset,
non possem octo homines parare rectos.
at mi nullus erat neque hic neque illic
fractum qui veteris pedem grabati
in collo sibi conlocare posset.
hic illa, ut decuit cinaediorem,
quaeso, inquit, mihi, mi Catulle, paulum
istos commoda: nam volo ad Sarapim
deferri. Mane, inquii puellae,
istud quod modo dixeram, me habere,
fugit me ratio: meus sodalis
Cinna est Gaius; is sibi paravit.
verum, utrum illius an mei, quid ad me?
utor tam bene quam mihi pararim.
sed tu insulsa male et molesta vivis,
per quam non licet esse neglegentem.
푸리우스아우렐리우스여, 카툴루스의 동무들이여,
그가 저 먼 인도인들에게 들어가든,
멀리 울리는 동방의 물결이
해안을 두드리는 그곳으로 가든,
히르카니아인들이나 나긋한 아라비아인들에게든,
사카이족이나 화살 지닌 파르티아인들에게든,
일곱 겹으로 갈라진 나일
물들이는 바다로 가든,
높은 알프스를 넘어 걸어가
위대한 카이사르의 기념비를 보든 —
갈리아의 라인 강, 무서운 바다, 그리고
저 끝의 브리타니아인들을 —
이 모든 것을, 하늘의 뜻이 무엇을 데려오든
함께 무릅쓸 채비 된 그대들이여,
내 여인에게 짧은 몇 마디만 전해 다오,
좋지 못한 말을.
제 정부들과 살고 잘 지내라 해라,
한꺼번에 삼백을 끌어안고 품은 이들과,
아무도 진정 사랑하지 않으면서, 거듭거듭
모두의 사타구니를 터뜨리는 그녀이니.
그리고 예전처럼 내 사랑을 돌아보지 말라 해라,
그녀 탓에 스러진 그 사랑을 — 마치 밭
가장자리의 꽃이 스쳐 가는 쟁기에
닿아 쓰러지듯 스러진 그 사랑을.
Furi et Aureli, comites Catulli,
sive in extremos penetrabit Indos,
litus ut longe resonante Eoa
tunditur unda,
sive in Hyrcanos Arabasve molles,
seu Sacas sagittiferosve Parthos,
sive quae septemgeminus colorat
aequora Nilus,
sive trans altas gradietur Alpes
Caesaris visens monimenta magni,
Gallicum Rhenum, horribile aequor, ulti-
mosque Britannos,
omnia haec, quaecumque feret voluntas
caelitum, temptare simul parati,
pauca nuntiate meae puellae
non bona dicta.
cum suis vivat valeatque moechis,
quos simul complexa tenet trecentos,
nullum amans vere, sed identidem omnium
ilia rumpens;
nec meum respectet, ut ante, amorem,
qui illius culpa cecidit velut prati
ultimi flos, praetereunte postquam
tactus aratro est.
마루키누스 아시니우스여, 그대는 왼손을
장난과 술자리에서 곱게 쓰지 않는구나.
방심한 이들의 수건을 슬쩍 집어 가니.
이것이 재치라 여기는가? 어리석은 자, 헛짚었다.
아무리 천하고 매력 없는 짓이니.
내 말을 못 믿겠거든, 그대 형 폴리오를 믿어라,
그는 그대의 도둑질을 한 탈렌트를 주고서라도
물리고 싶어 하는 이. 그는 참으로
재치와 우아함에 능한 젊은이이니.
그러니 십일음절 시 삼백을 각오하든지,
아니면 내 수건을 돌려보내라,
그것이 값어치 때문에 나를 움직이는 게 아니라,
실은 내 동무의 기념물이기 때문이다.
사에타바의 손수건을 이베리아에서
파불루스베라니우스가 내게 선물로
보냈으니. 이것을 나는 사랑할 수밖에,
내 베라니우스도, 내 파불루스도 사랑하듯.
Marrucine Asini, manu sinistra
non belle uteris in ioco atque vino:
tollis lintea neglegentiorum.
hoc salsum esse putas? fugit te, inepte!
quamvis sordida res et invenusta est
non credis mihi?crede Pollioni
fratri, qui tua furta vel talento
mutari velit; est enim leporum
disertus puer ac facetiarum.
quare aut hendecasyllabos trecentos
exspecta, aut mihi linteum remitte,
quod me non movet aestimatione,
verum est mnemosynum mei sodalis.
nam sudaria Saetaba ex Hiberis
miserunt mihi muneri Fabullus
et Veranius: haec amem necesse est
et Veraniolum meum et Fabullum.
그대는 잘 먹으리라, 나의 파불루스여, 우리 집에서,
며칠 안으로, 신들이 그대를 아끼신다면 —
그대가 좋고 넉넉한 저녁상을
스스로 가져온다면, 눈부신 소녀도 없이는 안 되고,
술도, 소금도, 온갖 웃음도 함께라야 한다.
이것을, 내 말하노니, 그대가 가져온다면, 우리 멋쟁이여,
잘 먹으리라. 그대의 카툴루스는
지갑이 거미줄로 가득하니 말이다.
허나 그 대신 그대는 순전한 사랑을 받으리라,
아니 그보다 더 달콤하고 우아한 무엇을.
향유를 내가 주리니, 그것은 내 여인에게
베누스들쿠피도들이 선사한 것이라,
그대가 그 냄새를 맡으면, 신들께 청하리라,
파불루스여, 그대를 온통 코로만 만들어 달라고.
Cenabis bene, mi Fabulle, apud me
paucis, si tibi di favent, diebus,
si tecum attuleris bonam atque magnam
cenam, non sine candida puella
et vino et sale et omnibus cachinnis.
haec si, inquam, attuleris, venuste noster
cenabis bene; nam tui Catulli
plenus sacculus est aranearum.
sed contra accipies meros amores
seu quid suavius elegantiusve est:
nam unguentum dabo, quod meae puellae
donarunt Veneres Cupidinesque,
quod tu cum olfacies, deos rogabis
totum ut te faciant, Fabulle, nasum.
내가 그대를 내 눈보다 더 사랑하지 않았다면,
더없이 반가운 칼부스여, 저 선물 때문에
바티니우스의 미움만큼 그대를 미워했으리라.
내가 무엇을 했기에, 무슨 말을 했기에,
그대는 그토록 많은 시인으로 나를 죽이려 드는가?
그런 선물을 보낸 그 못된 자에게
신들이 온갖 재앙을 내리시기를!
허나 만일, 내 짐작대로, 이 새롭고 진기한
선물을 그대에게 술라 선생이 주었다면,
내겐 나쁘지 않다, 오히려 좋고 복되다,
그대의 수고가 헛되지 않았으니.
위대한 신들이여, 그 소름 끼치고 저주스런 시집,
그대가 물론 그대의 카툴루스에게
그날로 곧장 죽으라고 보낸 그것을 —
사투르날리아에, 날들 가운데 으뜸가는 날에!
아니, 아니 되지, 사기꾼아, 이대로는 안 끝나리라.
날이 밝거든 나는 서적상의
서가로 달려가, 카이시우스, 아퀴누스,
수페누스를, 온갖 독을 모아
이 형벌로 그대에게 갚아 주리라.
그동안 그대들은 여기서 물러가라, 사라져라,
너희가 몹쓸 걸음을 가져온 그곳으로,
시대의 재앙들이여, 최악의 시인들이여.
Ni te plus oculis meis amarem,
iucundissime Calve, munere isto
odissem te odio Vatiniano:
nam quid feci ego quidve sum locutus,
cur me tot male perderes poetis?
isti di mala multa dent clienti
qui tantum tibi misit impiorum.
quod si, ut suspicor, hoc novum ac repertum
munus dat tibi Sulla litterator,
non est mi male, sed bene ac beate,
quod non dispereunt tui labores.
di magni, horribilem et sacrum libellum,
quem tu scilicet ad tuum Catullum
misti, continuo ut die periret,
Saturnalibus, optimo dierum!
non, non hoc tibi, false, sic abibit:
nam, si luxerit, ad librariorum
curram scrinia, Caesios, Aquinos,
Suffenum, omnia colligam venena,
ac te his suppliciis remunerabor.
vos hinc interea valete, abite
illuc unde malum pedem attulistis,
saecli incommoda, pessimi poetae.
혹시라도 내 어리석은 시들의
독자가 되어, 그대들의 손을
내게 내미는 것을 꺼리지 않는다면,
Si qui forte mearum ineptiarum
lectores eritis manusque vestras
non horrebitis admovere nobis,
그대에게 나와 내 사랑을 맡기노라,
아우렐리우스여. 부끄러운 청 하나를 구하노니,
그대가 마음속으로 정결하고 온전하기를
바란 무언가를 지녀 본 적 있거든,
내 소년을 순결하게 지켜 다오,
뭇사람에게서가 아니다. 그자들은 두렵지 않으니,
거리를 이리저리 제 볼일에 바빠
지나쳐 가는 그런 자들 말이다.
허나 나는 그대와 그대의 그것이 두렵다,
착한 소년이든 못된 소년이든 위협하는 그것 말이다.
그것을 그대가 원하는 곳에, 원하는 대로,
바깥에 채비되어 있을 때 마음껏 놀리라.
다만 이 하나만은 예외로 삼는다, 부끄럽지만.
허나 만일 못된 마음과 미친 광기가
그대를 그토록 큰 죄로 몰아, 사악한 자여,
음모로 나의 머리를 노리게 한다면,
아, 그때 그대는 가엾고 저주받은 운명이 되리라,
두 발이 붙들려 활짝 열린 문을 지나
무와 숭어가 꿰뚫고 다닐 테니.
Commendo tibi me ac meos amores,
Aureli. Veniam peto pudentem,
ut, si quicquam animo tuo cupisti
quod castum expeteres et integellum,
conserves puerum mihi pudice,
non dico a populo: nihil veremur
istos qui in platea modo huc modo illuc
in re praetereunt sua occupati;
verum a te metuo tuoque pene
infesto pueris bonis malisque.
quem tu qua libet, ut libet moveto
quantum vis, ubi erit foris paratum:
hunc unum excipio, ut puto, pudenter.
quod si te mala mens furorque vecors
in tantam impulerit, sceleste, culpam,
ut nostrum insidiis caput lacessas,
ah tum te miserum malique fati,
quem attractis pedibus patente porta
percurrent raphanique mugilesque.
나는 너희를 뒤로 겁탈하고 입으로 범하리라,
계집 같은 아우렐리우스, 색녀 푸리우스여,
너희는 내 시구가 나긋나긋하다 하여
나를 부정한 자로 여겼구나.
경건한 시인은 제 몸이 정결해야 마땅하나,
시구는 그럴 필요가 없다.
시구란 그때에야 비로소 소금과 매력을 지니니 —
나긋나긋하고 조금은 음란하여,
가려운 욕정을 부추길 수 있을 때 말이다,
소년들에게가 아니라, 저 털 난 사내들,
뻣뻣한 허리를 놀리지 못하는 자들에게.
너희는 수천 번의 입맞춤을 읽었다 하여
나를 사내답지 못하다 여기느냐?
나는 너희를 뒤로 겁탈하고 입으로 범하리라.
Pedicabo ego vos et irrumabo,
Aureli pathice et cinaede Furi,
qui me ex versiculis meis putastis,
quod sunt molliculi, parum pudicum.
nam castum esse decet pium poetam
ipsum, versiculos nihil necesse est,
qui tum denique habent salem ac leporem,
si sunt molliculi ac parum pudici
et quod pruriat incitare possunt,
non dico pueris, sed his pilosis,
qui duros nequeunt movere lumbos.
vos quod milia multa basiorum
legistis, male me marem putatis?
pedicabo ego vos et irrumabo.
콜로니아여, 그대는 긴 다리 위에서 놀고 싶어,
뛰놀 채비도 되었건만, 다시 세운 널빤지 위에
서 있는 작은 다리의 그 여린 다릿발이
뒤로 넘어져 움푹한 늪에 처박힐까 두려워하는구나.
바라건대 그대에게 좋은 다리가 뜻대로 세워지기를,
그 위에서 살리수브살리의 제사도 치를 만하게 —
콜로니아여, 내게 이 선물을, 크나큰 웃음을 다오.
내 고향 사람 하나를 그대의 다리에서
머리끝부터 발끝까지 진창으로 곤두박질시키고 싶으니,
온 호수와 썩은 늪 가운데서도
가장 시퍼렇고 가장 깊은 그 소용돌이로.
그자는 더없이 재미없는 인간이라, 두 살배기
아비의 흔들리는 팔에 잠든 아이만큼도 철이 없다.
그에게는 파릇한 꽃 같은 소녀가 아내로 있으니
(어린 새끼 염소보다 더 여린 소녀,
새까만 포도송이보다 더 조심히 지킬 소녀인데도),
그녀가 제멋대로 놀도록 내버려 두고, 터럭만큼도 개의치 않으며,
제 몫으로 일어서지도 않고, 마치 리구리아의 도끼에
넓적다리 잘려 도랑에 누운 오리나무처럼,
아무것도 없는 양 온갖 것을 그만큼만 느낄 뿐 —
이런 자, 나의 이 얼간이는 아무것도 보지 못하고 듣지 못하며,
제가 누구인지, 있는지 없는지조차 알지 못한다.
이제 그를 그대의 다리에서 곤두박질시키고 싶으니,
행여 그 멍청한 늘어짐을 문득 깨워
그 나자빠진 넋을 무거운 진창에 버려두게 할 수 있을지,
끈끈한 소용돌이에 노새가 쇠 편자를 두고 오듯이.
O Colonia, quae cupis ponte ludere longo,
et salire paratum habes, sed vereris inepta
crura ponticuli assulis stantis in redivivis,
ne supinus eat cavaque in palude recumbat,
sic tibi bonus ex tua pons libidine fiat,
in quo vel Salisubsili sacra suscipiantur,
munus hoc mihi maximi da, Colonia, risus.
quendam municipem meum de tuo volo ponte
ire praecipitem in lutum per caputque pedesque,
verum totius ut lacus putidaeque paludis
lividissima maximeque est profunda vorago.
insulsissimus est homo, nec sapit pueri instar
bimuli tremula patris dormientis in ulna:
cui cum sit viridissimo nupta flore puella
(et puella tenellulo delicatior haedo,
adservanda nigerrimis diligentius uvis),
ludere hanc sinit ut libet, nec pili facit uni,
nec se sublevat ex sua parte, sed velut alnus
in fossa Liguri iacet suppernata securi,
tantundem omnia sentiens quam si nulla sit usquam
talis iste meus stupor nil videt, nihil audit,
ipse qui sit, utrum sit an non sit, id quoque nescit.
nunc eum volo de tuo ponte mittere pronum,
si pote stolidum repente excitare veternum
et supinum animum in gravi derelinquere caeno,
ferream ut soleam tenaci in voragine mula.
아우렐리우스여, 굶주림의 아비여,
이번의 굶주림만이 아니라, 있었거나
있거나 앞으로 다른 해에 있을 온갖 굶주림의 아비여,
그대는 내 사랑을 뒤로 범하고 싶어 한다.
숨기지도 않는다. 함께 있으면서 같이 농하고,
곁에 붙어 온갖 수를 다 써 보니 말이다.
헛되도다. 내게 덫을 놓는 그대를
내가 먼저 입으로 범해 주리라.
그러고도 그대가 배불러 그랬다면 나는 잠자코 있으련만,
지금 바로 이것이 나를 괴롭힌다 — 내 소년이
굶주림과 목마름을 배우게 되리란 것이.
그러니 그만두어라, 아직 정결히 그럴 수 있을 때,
그러지 않으면 끝장을 보리라 — 입으로 범해진 채로.
Aureli, pater esuritionum,
non harum modo, sed quot aut fuerunt
aut sunt aut aliis erunt in annis,
pedicare cupis meos amores.
nec clam: nam simul es, iocaris una,
haerens ad latus omnia experiris.
frustra: nam insidias mihi instruentem
tangam te prior irrumatione.
atque id si faceres satur, tacerem:
nunc ipsum id doleo, quod esurire,
ah me me, puer et sitire discet.
quare desine, dum licet pudico,
ne finem facias, sed irrumatus.
수페누스는, 바루스여, 그대가 잘 아는 그자는,
매력 있고 말 잘하고 세련된 사람인데,
또한 시를 누구보다 많이 지어 낸다.
내 생각엔 만 줄이나 그 이상을
써 놓았지, 흔히들 하듯 지운 자리에
다시 쓴 게 아니라 — 임금의 종이, 새 책,
새 축, 가죽끈, 붉은 표지에,
납으로 줄 긋고 속돌로 온통 고르게 다듬은 것에.
이것을 읽을 때면, 그 곱고 세련된
수페누스가 도로 한낱 염소치기나 도랑 파는 자로
보인다. 그토록 딴판이고 달라지는 것이다.
이걸 무어라 여겨야 하나? 방금까지 재담꾼,
아니 그보다 더 반드르르해 보이던 자가,
시에 손을 대는 순간 그 무미한 시골보다
더 무미해지고, 게다가 시를 쓸 때만큼
그토록 행복한 적이 없으니 —
그토록 제게 취하고 제 자신에 감탄한다.
분명 우리 모두 이렇게 속는 것이니, 어떤 점에서든
수페누스처럼 보이지 않을 자는 아무도 없다.
저마다 제게 배정된 오류가 있으나,
우리는 등에 진 자루만은 보지 못한다.
Suffenus iste, Vare, quem probe nosti,
homo est venustus et dicax et urbanus,
idemque longe plurimos facit versus.
puto esse ego illi milia aut decem aut plura
perscripta, nec sic, ut fit, in palimpsesto
relata: chartae regiae, novi libri,
novi umbilici, lora, rubra membrana,
derecta plumbo et pumice omnia aequata.
haec cum legas tu, bellus ille et urbanus
Suffenus unus caprimulgus aut fossor
rursus videtur: tantum abhorret ac mutat.
hoc quid putemus esse? Qui modo scurra
aut si quid hac re tritius videbatur,
idem infaceto est infacetior rure
simul poemata attigit, neque idem unquam
aeque est beatus ac poema cum scribit:
tam gaudet in se tamque se ipse miratur.
nimirum idem omnes fallimur, neque est quisquam
quem non in aliqua re videre Suffenum
possis. Suus cuique attributus est error,
sed non videmus manticae quod in tergo est.
푸리우스여, 그대는 종도 없고 궤짝도 없으며
빈대도 거미도 불도 없으나,
아비도 있고 계모도 있어, 그들의 이빨은
부싯돌도 씹어 먹을 수 있으니,
그대는 그 아비와, 아비의 나무토막 같은
아내와 참으로 잘 지내는구나.
놀랄 것도 없다. 그대들 모두 잘도 건강하고,
소화도 잘 시키며, 아무것도 두려워 않으니 —
화재도, 무거운 무너짐도,
불경한 도둑질도, 독의 음모도,
그 밖의 온갖 위험도.
게다가 그대들의 몸은 뿔보다,
아니 그 무엇보다 더 바싹 말랐으니,
햇볕과 추위와 굶주림 덕분이다.
그러니 어찌 그대가 잘 지내고 복되지 않으랴?
그대에게선 땀도 없고, 침도 없으며,
콧물도 고약한 점액도 없다.
이 청결함에 더 청결한 것을 더하라,
그대의 엉덩이는 소금통보다 더 깨끗하니,
한 해에 열 번도 똥을 누지 않고,
그것도 콩이나 조약돌보다 더 단단해,
그대가 손으로 문질러 비빈들
결코 손가락 하나 더럽히지 못하리라.
이토록 복된 이점들을, 푸리우스여,
업신여기지 말고 하찮게 여기지 말라,
그대가 늘 빌어 대는 십만 세스테르티우스는
이제 그만 청하라. 그대는 넉넉히 복되니.
Furi, cui neque servus est neque arca
nec cimex neque araneus neque ignis,
verum est et pater et noverca, quorum
dentes vel silicem comesse possunt,
est pulchre tibi cum tuo parente
et cum coniuge lignea parentis.
nec mirum: bene nam valetis omnes,
pulchre concoquitis, nihil timetis,
non incendia, non graves ruinas,
non furta impia, non dolos veneni,
non casus alios periculorum.
atqui corpora sicciora cornu
aut si quid magis aridum est habetis
sole et frigore et esuritione.
quare non tibi sit bene ac beate?
a te sudor abest, abest saliva,
mucusque et mala pituita nasi.
hanc ad munditiem adde mundiorem,
quod culus tibi purior salillo est,
nec toto decies cacas in anno;
atque id durius est faba et lapillis,
quod tu si manibus teras fricesque,
non unquam digitum inquinare possis.
haec tu commoda tam beata, Furi,
noli spernere nec putare parvi,
et sestertia quae soles precari
centum desine: nam satis beatu’s.
유벤티우스 가문의 어여쁜 꽃이여,
이번 가문만이 아니라, 있었거나
앞으로 다른 해에 있을 온갖 이들 가운데서도 —
차라리 미다스의 재물을 저자에게 주었더라면,
종도 궤짝도 없는 저자에게 말이다,
그렇게 그에게 사랑받도록 그대를 내버려 두느니.
뭐라? 그가 잘생긴 사내 아니냐고 그대는 말하리라. 그렇다.
허나 이 잘생긴 자에겐 종도 궤짝도 없다.
이것을 아무리 밀쳐 내고 대수롭잖게 여기려무나,
그래도 그에겐 종도 궤짝도 없느니라.
O qui flosculus es Iuventiorum,
non horum modo, sed quot aut fuerunt
aut posthac aliis erunt in annis,
mallem divitias Midae dedisses
isti cui neque servus est neque arca,
quam sic te sineres ab illo amari.
quid? Non est homo bellus? inquies. est:
sed bello huic neque servus est neque arca.
hoc tu quam libet abice elevaque:
nec servum tamen ille habet neque arcam.
색녀 탈루스여, 토끼털보다도,
거위 골수보다도, 귓불 끝보다도 더 나긋한 자,
늙은이의 늘어진 그것이나 거미줄 낀 구석보다 더 무른 자,
게다가 탈루스여, 사나운 폭풍보다 더 게걸스러운 자여,
† 하품하는 여인들을 아리에스가 드러낼 때,
슬쩍 채 간 내 외투를 돌려다오,
사에타바의 손수건도, 무늬 놓인 튀니아 천도.
어리석은 자여, 그대는 그것들을 조상 유물인 양 버젓이 지니는구나.
이제 그것들을 그대의 손톱에서 떼어 돌려보내라,
그러지 않으면 매질이 부끄럽게도 지져진 채
그대의 보드라운 옆구리와 여린 손을 갈겨쓸 것이며,
그대는 뜻밖에도, 거센 바람에 붙들린
작은 배가 미쳐 날뛰는 바다에서 그러하듯 요동치리라.
Cinaede Thalle, mollior cuniculi capillo
vel anseris medullula vel imula auricilla
vel pene languido senis situque araneoso,
idemque Thalle turbida rapacior procella,
cum † diva mulier aries ostendit oscitantes,
remitte pallium mihi meum quod involasti
sudariumque Saetabum catagraphosque Thynos,
inepte, quae palam soles habere tanquam avita.
quae nunc tuis ab unguibus reglutina et remitte,
ne laneum latusculum manusque mollicellas
inusta turpiter tibi flagella conscribillent,
et insolenter aestues velut minuta magno
deprensa navis in mari vesaniente vento.
푸리우스여, 그대들의 작은 별장은 남풍
숨결에도, 서풍에도 맞서지 않고,
사나운 북풍에도 동풍에도 맞서지 않으나,
만 오천에 이백 세스테르티우스의 빚을 마주하고 서 있다.
오 소름 끼치고 역병 같은 바람이여!
Furi, villula vestra non ad Austri
flatus opposita est neque ad Favoni
nec saevi Boreae aut Apeliotae,
verum ad milia quindecim et ducentos.
o ventum horribilem atque pestilentem!
묵은 팔레르눔 술의 심부름꾼 소년아,
내게 더 쓴 잔을 부어라,
여주인 포스투미아의 법이 명하는 대로 —
취한 포도알보다 더 취한 그녀의 법이.
허나 너희는, 물이여, 여기서 어디로든 물러가라,
술의 재앙이여, 엄격한 자들에게로
옮겨 가라. 여기 있는 것은 순전한 튀오니우스의 것이니.
Minister vetuli puer Falerni
inger mi calices amariores,
ut lex Postumiae iubet magistrae,
ebrioso acino ebriosioris.
at vos quo libet hinc abite, lymphae,
vini pernicies, et ad severos
migrate: hic merus est Thyonianus.
피소의 동무들이여, 텅 빈 수행단이여,
알맞고 가벼운 봇짐을 진 이들이여,
더없이 훌륭한 베라니우스여, 그리고 나의 파불루스여,
그대들 형편은 어떠한가? 저 하찮은 자와 함께
추위와 굶주림을 넉넉히 견뎌 냈는가?
장부에 무슨 이문이라도 지출로 잡혀 있는가,
나처럼 말이다 — 내 총독을 따라나섰다가
받은 것을 이문 삼아 적는 나처럼.
멤미우스여, 그대는 곱게도 오래도록 나를 자빠뜨린 채
그 통나무 같은 것으로 느긋이 내 입을 범했지.
허나 내 보건대, 그대들도 같은 처지였구나 —
조금도 작지 않은 그것으로
쑤셔 넣어졌으니 말이다. 고귀한 벗을 찾아보아라.
허나 그대들에게 남신 여신 들이 온갖 재앙을 내리시기를,
로물루스레무스의 치욕이여.
Pisonis comites, cohors inanis
aptis sarcinulis et expeditis,
Verani optime tuque mi Fabulle,
quid rerum geritis? Satisne cum isto
vappa frigoraque et famem tulistis?
ecquidnam in tabulis patet lucelli
expensum, ut mihi, qui meum secutus
praetorem refero datum lucello,
o Memmi, bene me ac diu supinum
tota ista trabe lentus irrumasti.
sed, quantum video, pari fuistis
casu: nam nihilo minore verpa
farti estis. pete nobiles amicos.
at vobis mala multa di deaeque
dent, opprobria Romuli Remique.
이것을 누가 눈 뜨고 보랴, 누가 견디랴,
파렴치하고 게걸스럽고 노름꾼 아닌 다음에야 —
마무라가, 예전에 털북숭이 갈리아
저 먼 브리타니아가 지녔던 것을 차지하다니?
색남 로물루스여, 이것을 보고도 참을 텐가?
그리하여 저자는 이제 거만하게 넘쳐흐르며
모든 이의 잠자리를 활보하리라,
흰 비둘기나 아도네우스처럼?
색남 로물루스여, 이것을 보고도 참을 텐가?
그대는 파렴치하고 게걸스럽고 노름꾼이로다.
바로 그 이름으로, 둘도 없는 사령관이여,
그대는 저 서방 끝의 섬에 갔던가 —
그대들의 저 진 빠진 그것이
이천만, 삼천만을 먹어 치우도록?
빗나간 관대함이란 이것 말고 무엇이랴?
그가 탕진한 게 적었나, 아니면 게걸댄 게 적었나?
먼저 아비의 재물이 갈가리 찢겼고,
둘째 노획물은 폰투스의 것, 다음 셋째는
이베리아의 것, 황금 흐르는 타구스 강이 아는 그것.
이제는 갈리아와 브리타니아가 그를 두려워한다.
어찌하여 이 악당을 감싸는가? 이자가 할 줄 아는 게
기름진 유산을 삼키는 것 말고 무엇이랴?
바로 그 이름으로 † 더없이 부강한 도시여,
장인사위여, 그대들이 모든 것을 망쳐 놓았는가?
Quis hoc potest videre, quis potest pati,
nisi impudicus et vorax et aleo,
Mamurram habere quod comata Gallia
habebat ante et ultima Britannia?
Cinaede Romule, haec videbis et feres?
et ille nunc superbus et superfluens
perambulabit omnium cubilia
ut albulus columbus aut Adoneus?
cinaede Romule, haec videbis et feres?
es impudicus et vorax et aleo.
eone nomine, imperator unice,
fuisti in ultima occidentis insula,
ut ista vestra diffututa mentula
ducenties comesset aut trecenties?
quid est alid sinistra liberalitas?
parum expatravit an parum elluatus est?
paterna prima lancinata sunt bona;
secunda praeda Pontica; inde tertia
Hibera, quam scit amnis aurifer Tagus.
nunc Galliae timetur et Britanniae.
quid hunc malum fovetis? aut quid hic potest
nisi uncta devorare patrimonia?
eone nomine † urbis opulentissime
socer generque, perdidistis omnia?
알페누스여, 잊기 잘하고 한마음 벗들에게 거짓된 자여,
이제는 그대의 그 다정한 벗이 조금도 가엾지 않은가, 모진 자여?
이제는 나를 배신하기를, 속이기를 주저치 않는가, 신의 없는 자여?
거짓된 자들의 불경한 짓은 하늘 사는 이들도 기뻐하지 않으니,
그것을 그대는 저버리고, 이 재앙 속에 가여운 나를 내버린다.
아, 말해 다오, 사람들은 무엇을 하며, 누구를 믿어야 하는가?
분명 그대는 내게 목숨을 내놓으라 명했지, 몹쓸 자여,
나를 사랑으로 이끌면서, 모든 것이 안전한 양 굴었으니.
그러던 그대가 이제는 물러서서, 그대의 말과 행동 모두를
바람이 실어 가고 하늘의 안개가 앗아 가도록 내버려 둔다.
그대가 잊었대도, 신들은 기억하고, 피데스가 기억하니,
그녀가 훗날 그대로 하여금 제 짓을 뉘우치게 하리라.
Alfene immemor atque unanimis false sodalibus,
iam te nil miseret, dure, tui dulcis amiculi?
iam me prodere, iam non dubitas fallere, perfide?
nec facta impia fallacum hominum caelicolis placent;
quae tu neglegis, ac me miserum deseris in malis.
eheu, quid faciant, dic, homines, cuive habeant fidem?
certe tute iubebas animam tradere, inique, me
inducens in amorem, quasi tuta omnia mi forent.
idem nunc retrahis te ac tua dicta omnia factaque
ventos irrita ferre ac nebulas aerias sinis.
si tu oblitus es, at di meminerunt, meminit Fides,
quae te ut paeniteat postmodo facti faciet tui.
반도들 가운데, 시르미오여, 또 섬들 가운데
눈동자여, 맑은 못과 드넓은 바다에서
넵투누스가 떠받치는 그 모든 것 가운데서 —
얼마나 기꺼이, 얼마나 즐거이 나는 그대를 다시 보는가,
튀니아비티니아의 들판을 떠나 무사히
그대를 본다는 것을 내 스스로도 겨우 믿으며!
오, 근심이 풀리는 것보다 더 복된 것이 무엇이랴,
마음이 짐을 내려놓고, 낯선 땅의
수고에 지쳐 우리 집 화롯가에 이르러
그리던 잠자리에서 쉴 때보다 더?
이것이야말로 그 크나큰 수고들의 유일한 값이다.
반갑도다, 오 어여쁜 시르미오여, 주인을 맞아 기뻐하라.
그대들도 기뻐하라, 오 리디아 호수의 물결이여.
웃어라, 집 안의 온갖 웃음이여.
Paene insularum, Sirmio, insularumque
ocelle, quascumque in liquentibus stagnis
marique vasto fert uterque Neptunus,
quam te libenter quamque laetus inviso,
vix mi ipse credens Thyniam atque Bithynos
liquisse campos et videre te in tuto!
o quid solutis est beatius curis,
cum mens onus reponit, ac peregrino
labore fessi venimus larem ad nostrum
desideratoque adquiescimus lecto?
hoc est quod unum est pro laboribus tantis.
salve, o venusta Sirmio, atque ero gaude;
gaudete vosque, o Lydiae lacus undae;
ridete, quidquid est domi cachinnorum.
청하노니, 나의 달콤한 입시틸라여,
나의 귀여움이여, 나의 매력이여,
낮잠 자러 그대에게 가도록 청해 다오.
그러겠다면, 이것을 도와다오 —
아무도 문의 빗장을 걸지 못하게,
그대도 밖으로 나갈 마음을 먹지 말고,
집에 머물러 우리를 위해
잇달아 아홉 번의 정사를 채비해 다오.
정말이지, 무엇을 하려거든 당장 명해 다오.
나는 먹고 배불러 반듯이 드러누워
튜닉도 외투도 뚫으며 이러고 있으니.
Amabo, mea dulcis Ipsithilla,
meae deliciae, mei lepores,
iube ad te veniam meridiatum.
et si iusseris illud, adiuvato,
ne quis liminis obseret tabellam,
neu tibi libeat foras abire;
sed domi maneas paresque nobis
novem continuas fututiones.
verum, si quid ages, statim iubeto:
nam pransus iaceo et satur supinus
pertundo tunicamque palliumque.
오 목욕탕 도둑들 중 으뜸이여,
비벤니우스 아비와, 색남 아들이여
(오른손은 아비가 더 더럽고,
엉덩이는 아들이 더 게걸스러우니)
어찌하여 유배지로, 몹쓸 땅으로
가지 않는가, 아비의 노략질은
백성에게 다 알려졌고, 아들아, 그대는 그 털 난 것을
한 푼에도 팔 수 없으니 말이다.
O furum optime balneariorum
Vibenni pater, et cinaede fili,
(nam dextra pater inquinatiore,
culo filius est voraciore)
cur non exsilium malasque in oras
itis, quandoquidem patris rapinae
notae sunt populo, et natis pilosas,
fili, non potes asse venditare?
우리는 디아나의 보호 아래 있노라,
순결한 소녀들과 소년들이니.
디아나를, 순결한 소년들과
소녀들아, 우리 노래하자.
라토나의 딸이여, 위대한
유피테르의 크나큰 자손이여,
그대의 어머니가 델로스
올리브 나무 곁에서 낳은 이여,
산들의 여주인이 되도록,
푸른 숲들의,
숨은 골짜기들의,
소리 내는 강들의 여주인이 되도록.
그대는 산고 겪는 이들에게 루키나라,
유노라 불리며,
그대는 힘센 트리비아, 빌린 빛으로
루나라 불린다.
그대는, 여신이여, 달마다 도는 걸음으로
한 해의 길을 재며,
농부의 시골집을 좋은 곡식으로
가득 채운다.
그대가 기뻐하는 그 어떤 이름으로든
거룩하시라, 그리고 로물루스
백성을, 예로부터 그러하셨듯, 좋은
도움으로 지켜 주소서.
Dianae sumus in fide
puellae et pueri integri;
Dianam pueri integri
puellaeque canamus.
O Latonia, maximi
magna progenies Iovis,
quam mater prope Deliam
deposivit olivam,
montium domina ut fores
silvarumque virentium
saltuumque reconditorum
amniumque sonantum;
tu Lucina dolentibus
Iuno dicta puerperis,
tu potens Trivia et notho es
dicta lumine Luna.
tu cursu, dea, menstruo
metiens iter annuum
rustica agricolae bonis
tecta frugibus exples.
sis quocumque tibi placet
sancta nomine, Romulique,
antique ut solita es, bona
sospites ope gentem.
여린 시인, 나의 벗
카이킬리우스에게, 종이야, 전해 다오,
베로나로 오라고, 노붐 코뭄
성벽과 라리우스 호숫가를 떠나서.
어떤 생각들을
제 벗이자 내 벗의 것으로 받았으면 하니.
그러니 슬기롭거든, 길을 삼키듯 달려오리라,
아무리 눈부신 소녀가 천 번을
떠나는 그를 도로 부르며 두 팔을
목에 감고 머물러 달라 청한대도.
그녀는 지금, 내게 전해진 것이 사실이라면,
걷잡을 수 없는 사랑으로 그를 못 견디게 그리워하니,
그가 미완의 「딘디무스의 여주인」을
읽은 그때부터, 가여운 소녀의
속뼈까지 불길이 파먹고 있는 것이다.
그대를 용서하마, 사포의 무사보다
더 배운 소녀여. 카이킬리우스가 시작한
「위대한 어머니」는 참으로 매력 있게 쓰였으니.
Poetae tenero, meo sodali
velim Caecilio, papyre, dicas,
Veronam veniat, Novi relinquens
Comi moenia Lariumque litus:
nam quasdam volo cogitationes
amici accipiat sui meique.
quare, si sapiet, viam vorabit,
quamvis candida milies puella
euntem revocet manusque collo
ambas iniciens roget morari,
quae nunc, si mihi vera nuntiantur,
illum deperit impotente amore:
nam quo tempore legit incohatam
Dindymi dominam, ex eo misellae
ignes interiorem edunt medullam.
ignosco tibi, Sapphica puella
Musa doctior: est enim venuste
Magna Caecilio incohata Mater.
볼루시우스의 연대기여, 똥칠한 종이여,
내 여인을 위해 서원을 갚아라.
거룩한 베누스쿠피도에게
그녀가 서원했으니, 내가 제게 돌아오고
사나운 이암보스 던지기를 그친다면,
최악의 시인의 가장 잘 고른
글들을 절름발이 신께 바쳐
궂은 나무로 태워 올리겠다고.
게다가 이 못된 소녀는 제가
익살스레 우아하게 신들께 서원한 줄 알았다.
이제, 오 검푸른 바다에서 태어난 여신이여,
거룩한 이달리움과 열린 우리이를,
그리고 앙코나와 갈대 우거진 크니두스를,
아마툰타를, 골고이를,
아드리아의 주막 두라키움을 다스리는 이여,
그 서원을 받았고 갚았다 여기소서,
멋없거나 매력 없는 것만 아니라면.
허나 너희는 그동안 불 속으로 오라,
촌티와 무미함으로 가득 찬
볼루시우스의 연대기여, 똥칠한 종이여.
Annales Volusi, cacata charta,
votum solvite pro mea puella:
nam sanctae Veneri Cupidinique
vovit, si sibi restitutus essem
desissemque truces vibrare iambos,
electissima pessimi poetae
scripta tardipedi deo daturam
infelicibus ustilanda lignis.
et hoc pessima se puella vidit
iocose lepide vovere divis.
nunc, o caeruleo creata ponto,
quae sanctum Idalium Uriosque apertos,
quaeque Ancona Cnidumque harundinosam
colis, quaeque Amathunta, quaeque Golgos,
quaeque Durrachium Hadriae tabernam,
acceptum face redditumque votum,
si non inlepidum neque invenustum est.
at vos interea venite in ignem,
pleni ruris et inficetiarum
Annales Volusi, cacata charta.
음탕한 술집이여, 그대들 술벗들이여,
필레우스 형제들에게서 아홉째 기둥에 있는 이들이여,
사내 물건이 그대들에게만 있는 줄 아는가,
그대들에게만 온갖 소녀를
범할 권리가 있고 나머지는 숫염소로 여겨도 되는 줄 아는가?
아니면, 무미한 그대들 백이든 이백이든
줄지어 앉아 있으니, 내가 감히
앉은 그대 이백을 한꺼번에 입으로 범하지 못하리라 여기는가?
그렇거든 여겨 보라. 내가 그대들 술집의
정면 온통을 남근 그림으로 갈겨쓸 테니.
내 품에서 달아난 그 소녀,
그 어떤 여인도 못 받을 만큼 사랑받던 그녀,
그녀를 위해 내가 크나큰 싸움을 치렀던 그녀가
저기 자리 잡았으니 말이다. 선하고 복된
그대들 모두가 그녀를 사랑하고, 게다가, 부끄럽게도,
온갖 하찮고 뒷골목 다니는 오입쟁이들 모두가.
그대는 누구보다도, 그 긴 머리 사내들 가운데 하나여,
토끼 굴 우글대는 켈티베리아의 아들이여,
에그나티우스여, 검은 수염이 그대를 잘나 보이게 하고
이베리아의 오줌으로 문질러 닦은 이빨이 그러한 자여.
Salax taberna vosque contubernales,
a pilleatis nona fratribus pila,
solis putatis esse mentulas vobis,
solis licere quidquid est puellarum
confutuere et putare ceteros hircos?
an, continenter quod sedetis insulsi
centum an ducenti, non putatis ausurum
me una ducentos irrumare sessores?
atqui putate: namque totius vobis
frontem tabernae sopionibus scribam.
puella nam mi, quae meo sinu fugit,
amata tantum quantum amabitur nulla,
pro qua mihi sunt magna bella pugnata,
consedit istic. hanc boni beatique
omnes amatis, et quidem, quod indignum est,
omnes pusilli et semitarii moechi:
tu praeter omnes une de capillatis,
cuniculosae Celtiberiae fili,
Egnati, opaca quem bonum facit barba
et dens Hibera defricatus urina.
나쁘구나, 코르니피키우스여, 그대의 카툴루스는,
나쁘고, 헤르쿨레스에 맹세코, 괴롭기까지 하다,
날마다 시각마다 점점 더 그러하다.
그런데 그대는, 더없이 사소하고 손쉬운 것을,
어떤 위로의 말로 나를 달래 주었는가?
그대에게 화가 난다. 내 사랑을 이렇게 대하는가?
위로의 말이라면 어떤 것이든 조금만,
시모니데스의 눈물보다 더 슬픈 것으로 다오.
Male est, Cornifici, tuo Catullo,
male est me hercule ei et laboriose,
et magis magis in dies et horas.
quem tu, quod minimum facillimumque est,
qua solatus es adlocutione?
irascor tibi.sic meos amores?
paulum quid libet adlocutionis,
maestius lacrimis Simonideis.
에그나티우스는 흰 이빨을 가졌다 하여
어디서나 노상 이를 드러내 웃는다. 피고석에
이르러 변호인이 눈물을 자아낼 때에도
저자는 히죽거린다. 효성스런 아들의 화장터에서
곡소리 나고, 외아들 잃은 어미가 홀로 울 때에도
저자는 히죽거린다. 무엇이든, 어디서든,
무슨 짓을 하든, 히죽거린다. 이런 병을 지녔으니,
내 보기엔 우아하지도, 세련되지도 않은 병이다.
그러니 그대에게 한마디 해야겠다, 선한 에그나티우스여.
그대가 로마인이든, 사비니인이든, 티부르인이든,
검소한 움브리아인이든, 살진 에트루리아인이든,
검고 이빨 큰 라누비움인이든,
포 강 너머 사람이든 — 내 고향 사람도 들자면 —
아니 정갈하게 이를 닦는 그 누구든 간에,
그래도 그대가 어디서나 히죽거리기를 나는 바라지 않으리라.
어리석은 웃음보다 더 어리석은 것은 없으니.
헌데 지금 그대는 켈티베리아인이라. 켈티베리아 땅에서는
저마다 눈 오줌을, 그것으로 아침에
이빨과 붉은 잇몸을 문질러 닦는 버릇이 있으니,
그대들의 그 이빨이 반드르르할수록,
그만큼 오줌을 많이 들이켰다는 소문이 나는 셈이다.
Egnatius, quod candidos habet dentes,
renidet usque quaque.si ad rei ventum est
subsellium, cum orator excitat fletum,
renidet ille. si ad pii rogum fili
lugetur, orba cum flet unicum mater,
renidet ille.quidquid est, ubicumque est,
quodcumque agit, renidet.hunc habet morbum
neque elegantem, ut arbitror, neque urbanum.
quare monendum est te mihi, bone Egnati.
si urbanus esses aut Sabinus aut Tiburs
aut parcus Umber aut obesus Etruscus
aut Lanuvinus ater atque dentatus
aut Transpadanus, ut meos quoque attingam,
aut qui libet qui puriter lavit dentes,
tamen renidere usque quaque te nollem;
nam risu inepto res ineptior nulla est.
nunc Celtiber es: Celtiberia in terra,
quod quisque minxit, hoc sibi solet mane
dentem atque russam defricare gingivam,
ut quo iste vester expolitior dens est,
hoc te amplius bibisse praedicet loti.
어떤 못된 마음이, 가여운 라비두스여,
그대를 곤두박질쳐 내 이암보스로 몰아넣는가?
어떤 신을 그대가 잘못 불러들여
미친 다툼을 일으키게 하는가?
아니면 뭇사람의 입에 오르내리고 싶은가?
무엇을 바라나? 어떻게든 유명해지길 원하나?
그리되리라, 그대가 내 사랑을
긴 형벌과 함께 사랑하려 들었으니.
Quaenam te mala mens, miselle Ravide,
agit praecipitem in meos iambos?
quis deus tibi non bene advocatus
vecordem parat excitare rixam?
an ut pervenias in ora vulgi?
quid vis? qua libet esse notus optas?
eris, quandoquidem meos amores
cum longa voluisti amare poena.
진 빠진 아메아나 그 소녀가
나더러 온전히 만 세스테르티우스를 내라 조른다,
그 못생긴 코를 지닌 소녀,
포르미아이 파산자의 애인 말이다.
그녀를 돌보는 친척들이여,
벗들과 의원들을 불러 모으라.
그 소녀는 성치 못하니, 제가 어떤 꼴인지
청동 거울에게 묻곤 하지도 않는구나.
Ameana puella defututa
tota milia me decem poposcit,
ista turpiculo puella naso,
decoctoris amica Formiani.
propinqui, quibus est puella curae,
amicos medicosque convocate:
non est sana puella, nec rogare
qualis sit solet aes imaginosum.
오라, 십일음절 시들이여, 있는 대로 모두,
사방에서, 있는 대로 모조리 오라.
저 더러운 계집이 나를 우스개로 알고,
그대들의 서판을 돌려주지 않겠다 하니 —
그대들이 참을 수 있다면 말이다.
그녀를 쫓아가 다시 채근하자.
누구냐고 묻는가? 그대들이 보는 저 여자,
꼴사납게 걷고, 광대처럼 밉살스레
갈리아 강아지 낯짝으로 웃어 대는 저 여자다.
그녀를 에워싸고 다시 채근하라.
더러운 계집아, 서판을 돌려다오,
돌려다오, 더러운 계집아, 서판을.
한 푼어치로도 안 여기느냐? 오 진창아, 갈보집아,
아니 그보다 더 망가진 무엇이 될 수 있거든 되어라.
허나 이것으로 넉넉하다 여겨선 안 되리라.
달리 안 되거든, 그 무쇠 낯짝
개 상판에서 낯 붉힘이라도 짜내자.
다시 한번, 더 높은 목소리로 외치라,
더러운 계집아, 서판을 돌려다오,
돌려다오, 더러운 계집아, 서판을.
허나 아무 소용없다, 꿈쩍도 않는다.
우리도 방식과 수를 바꿔야겠구나,
그대들이 조금이라도 더 나아갈 수 있다면 —
정숙하고 참한 이여, 서판을 돌려다오.
Adeste, hendecasyllabi, quot estis
omnes undique, quotquot estis omnes.
iocum me putat esse moecha turpis
et negat mihi vestra reddituram
pugillaria, si pati potestis.
persequamur eam, et reflagitemus.
quae sit quaeritis? illa quam videtis
turpe incedere, mimice ac moleste
ridentem catuli ore Gallicani.
circumsistite eam, et reflagitate:
moecha putida, redde codicillos,
redde, putida moecha, codicillos.
non assis facis? o lutum, lupanar,
aut si perditius potes quid esse.
sed non est tamen hoc satis putandum.
quod si non aliud potest, ruborem
ferreo canis exprimamus ore.
conclamate iterum altiore voce
moecha putida, redde codicillos,
redde, putida moecha, codicillos.
sed nil proficimus, nihil movetur.
mutanda est ratio modusque nobis,
si quid proficere amplius potestis,
pudica et proba, redde codicillos.
반갑구나, 작지도 않은 코를 지닌 소녀여,
곱지도 않은 발에, 검지도 않은 눈,
길지도 않은 손가락에, 마르지도 않은 입,
그리 우아하지도 않은 혀를 지닌 이여,
포르미아이 파산자의 애인이여.
속주가 그대를 어여쁘다 이야기하는가?
우리 레스비아가 그대와 견주어진다고?
오 어리석고 무미한 시대여!
Salve, nec minimo puella naso
nec bello pede nec nigris ocellis
nec longis digitis nec ore sicco
nec sane nimis elegante lingua,
decoctoris amica Formiani.
ten provincia narrat esse bellam?
tecum Lesbia nostra comparatur?
o saeclum insapiens et infacetum!
오 우리 별장이여, 사비니티부르
(그대가 티부르라고 우기는 자들은 카툴루스를
해칠 마음이 없는 이들이요, 마음이 있는 자들은
무엇을 걸고서라도 사비니라고 우기니),
사비니든, 아니 더 참되게 티부르든 간에,
나는 그대의 교외 별장에서 기꺼이 지내며
못된 기침을 가슴에서 몰아냈으니,
그 기침은, 값진 저녁상을 탐한 내 배가
마땅히 벌로 내게 준 것이었다.
세스티우스의 손님 노릇을 하려다가,
그가 청원자 안티우스를 겨냥해 쓴,
독과 역병으로 가득한 연설을 읽은 탓이다.
그때 그 차고 잦은 기침이 나를 무겁게
흔들어 대, 결국 그대의 품으로 달아나
쉼과 쐐기풀로 몸을 추스렸다.
그러니 다시 나은 나는 그대에게 큰 감사를
드리노라, 그대가 내 잘못을 벌하지 않았으니.
이제 빌건대, 만일 세스티우스의 흉악한 글을
또 받는다면, 그 오한과 기침이
내가 아니라 세스티우스 제 자신에게 추위를 가져다주기를 —
못된 책을 읽을 때 나를 부른 그자에게.
O funde noster seu Sabine seu Tiburs
(nam te esse Tiburtem autumant quibus non est
cordi Catullum laedere: at quibus cordi est
quovis Sabinum pignore esse contendunt),
sed seu Sabine sive verius Tiburs,
fui libenter in tua suburbana
villa malamque pectore expuli tussim,
non immerenti quam mihi meus venter,
dum sumptuosas adpeto, dedit, cenas.
nam, Sestianus dum volo esse conviva,
orationem in Antium petitorem
plenam veneni et pestilentiae legi.
hic me gravido frigida et frequens tussis
quassavit usque dum in tuum sinum fugi
et me recuravi otioque et urtica.
quare refectus maximas tibi grates
ago, meum quod non es ulta peccatum.
nec deprecor iam, si nefaria scripta
Sesti recepso, quin gravedinem et tussim
non mi, sed ipsi Sestio ferat frigus,
qui tunc vocat me cum malum librum legi.
셉티미우스가 제 사랑 아크메
품에 안고 말했다, 나의 아크메여,
내가 그대를 미치도록 사랑하지 않는다면, 또 앞으로도
온 세월 내내 끊임없이 사랑할 채비가 안 되어 있다면,
누구든 죽도록 사랑할 수 있는 그만큼 사랑하지 않는다면,
리비아와 불볕의 인도에서 나 홀로
푸른 눈의 사자와 마주치리라.
그가 이렇게 말하자, 아모르가, 아까처럼 왼편에서,
이제 오른편에서 재채기로 찬동을 보였다.
그러자 아크메가 살며시 고개를 젖혀
그 달콤한 소년의 취한 눈에
저 진홍빛 입술로 입 맞추고
말했다, 나의 목숨이여, 셉티무스여,
우리 오직 이 한 주인만을 노상 섬기자꾸나,
훨씬 더 크고 날카로운 불길이
내 보드라운 속뼈에서 타오르고 있으니.
그녀가 이렇게 말하자, 아모르가, 아까처럼 왼편에서,
이제 오른편에서 재채기로 찬동을 보였다.
이제 좋은 조짐에서 길을 나선 두 사람은
서로의 마음으로 사랑하고 사랑받는다.
가여운 셉티미우스는 오직 아크메 하나를
시리아브리타니아든 온갖 것보다 더 원하고,
셉티미우스 하나에게서 미더운 아크메는
온갖 즐거움과 욕망을 이룬다.
누가 이보다 더 복된 사람들을 보았으랴,
누가 더 좋은 조짐의 베누스를 보았으랴?
Acmen Septimius suos amores
tenens in gremio mea, inquit, Acme,
ni te perdite amo atque amare porro
omnes sum adsidue paratus annos
quantum qui pote plurimum perire,
solus in Libya Indiaque tosta
caesio veniam obvius leoni.
hoc ut dixit, Amor, sinistra ut ante,
dextra sternuit adprobationem.
at Acme leviter caput reflectens
et dulcis pueri ebrios ocellos
illo purpureo ore saviata
sic, inquit, mea vita, Septimille,
huic uni domino usque serviamus,
ut multo mihi maior acriorque
ignis mollibus ardet in medullis.
hoc ut dixit, Arnor, sinistra ut ante,
dextra sternuit adprobationem.
nunc ab auspicio bono profecti
mutuis animis amant amantur.
unam Septimius misellus Acmen
mavult quam Syrias Britanniasque:
uno in Septimio fidelis Acme
facit delicias libidinesque.
quis ullos homines beatiores
vidit, quis Venerem auspicatiorem?
이제 봄이 서늘한 온기를 도로 데려오고,
이제 춘분의 하늘의 사나움이
제피루스의 반가운 산들바람에 잠잠해진다.
카툴루스여, 프리기아의 들판과
무더운 니카이아의 기름진 밭을 떠나자.
아시아의 이름난 도시들로 날아가자.
이제 마음은 설레며 떠돌기를 갈망하고,
이제 즐거운 두 발이 열망으로 힘차진다.
잘 있으라, 오 벗들의 다정한 무리여,
함께 멀리 집을 떠나온 그대들을
제각기 다른 길들이 도로 데려가는구나.
Iam ver egelidos refert tepores,
iam caeli furor aequinoctialis
iucundis Zephyri silescit auris.
linquantur Phrygii, Catulle, campi
Nicaeaeque ager uber aestuosae:
ad claras Asiae volemus urbes.
iam mens praetrepidans avet vagari,
iam laeti studio pedes vigescunt.
o dulces comitum valete coetus,
longe quos simul a domo profectos
diversae variae viae reportant.
포르키우스소크라티온이여, 피소
두 왼손이여, 세상의 옴이요 굶주림이여,
그대들을 저 할례한 프리아푸스
베라니올루스파불루스보다 앞세웠는가?
그대들은 사치스런 잔치를 값비싸게
대낮부터 벌이는데, 내 벗들은
갈림길에서 불러 줄 이나 찾고 있는가?
Porci et Socration, duae sinistrae
Pisonis, scabies famesque mundi,
vos Veraniolo meo et Fabullo
verpus praeposuit Priapus ille?
vos convivia lauta sumptuose
de die facitis? mei sodales
quaerunt in trivio vocationes?
그대의 꿀 같은 두 눈에, 유벤티우스여,
누군가 나로 하여금 마냥 입 맞추게 한다면,
삼십만 번까지 입 맞추리라,
그러고도 결코 물릴 것 같지 않으리 —
우리 입맞춤의 밭이 마른 이삭보다
더 빽빽하다 한들.
Mellitos oculos tuos, Iuventi,
siquis me sinat usque basiare,
usque ad milia basiem trecenta,
nec unquam videar satur futurus,
non si densior aridis aristis
sit nostrae seges osculationis.
로물루스 후손들 가운데 가장 말 잘하는 이여,
있었고 있으며, 앞으로 다른 해에
있을 이들 가운데서도, 마르쿠스 툴리우스여,
그대에게 더없는 감사를 카툴루스가 드리노라,
모든 시인 가운데 가장 못난 시인이 —
그대가 모든 변호인 가운데 가장 훌륭한 그만큼
모든 시인 가운데 가장 못난 이 카툴루스가.
Disertissime Romuli nepotum,
quot sunt quotque fuere, Marce Tulli,
quotque post aliis erunt in annis,
gratias tibi maximas Catullus
agit pessimus omnium poeta,
tanto pessimus omnium poeta
quanto tu optimus omnium patronus.
어제, 리키니우스여, 한가로운 날에
우리는 내 서판에서 실컷 놀았으니,
멋을 부려 보기로 한 대로였다.
저마다 시구를 써 가며
이 운율 저 운율로 장난치고,
농과 술로 서로 주거니 받거니 했지.
그러다 나는 거기서 물러났으나, 리키니우스여,
그대의 멋과 재담에 불이 붙어,
가여운 나는 음식도 즐겁지 않고,
잠도 두 눈을 고요히 덮어 주지 못한 채,
온 침상에서 억누를 수 없는 열정으로
뒤척이며 날이 밝기를 갈망했으니,
그대와 말하고 함께 있고 싶어서였다.
허나 수고에 지친 팔다리가
반죽음이 되어 침상에 누웠을 때,
이 시를, 반가운 이여, 그대에게 지었으니,
이로써 그대가 내 아픔을 헤아리게 하려 함이다.
이제 당돌히 굴지 말라, 우리 청을,
비노니, 물리치지 말라, 눈동자여,
네메시스가 그대에게 벌을 도로 요구하지 않도록.
그녀는 사나운 여신이니, 그녀를 건드리지 말라.
Hesterno, Licini, die otiosi
multum lusimus in meis tabellis,
ut convenerat esse delicatos.
scribens versiculos uterque nostrum
ludebat numero modo hoc modo illoc,
reddens mutua per iocum atque vinum.
atque illinc abii tuo lepore
incensus, Licini, facetiisque,
ut nec me miserum cibus iuvaret,
nec somnus tegeret quiete ocellos,
sed toto indomitus furore lecto
versarer cupiens videre lucem,
ut tecum loquerer simulque ut essem.
at defessa labore membra postquam
semimortua lectulo iacebant,
hoc, iucunde, tibi poema feci,
ex quo perspiceres meum dolorem.
nunc audax cave sis, precesque nostras,
oramus, cave despuas, ocelle,
ne poenas Nemesis reposcat a te.
est vehemens dea: laedere hanc caveto.
그는 내게 신과 같아 보인다,
그는, 옳게 말하자면, 신들을 넘어서는 듯하다,
그대와 마주 앉아 거듭거듭
그대를 바라보고 들으니 —
달콤하게 웃는 그대를. 허나 그것이 가여운 내게서
온갖 감각을 앗아 간다. 레스비아여, 그대를
바라보는 순간, 남은 것이 없어지고
혀는 굳으며, 여린 팔다리 밑으로
불길이 흘러내리고, 귀는 저 홀로
울려 대며, 두 눈은 이중의
밤으로 덮인다.
한가함이, 카툴루스여, 그대에게 해롭구나.
한가함에 그대는 날뛰고 지나치게 들뜬다.
한가함은 예전에 왕들도, 복된
도시들도 망쳤느니라.
Ille mi par esse deo videtur,
ille, si fas est, superare divos
qui sedens adversus identidem te
spectat et audit
dulce ridentem, misero quod omnis
eripit sensus mihi: nam simul te,
Lesbia, adspexi, nihil est super mi
lingua sed torpet, tenuis sub artus
flamma demanat, sonitu suopte
tintinant aures, gemina teguntur
lumina nocte.
otium, Catulle, tibi molestum est:
otio exsultas nimiumque gestis.
otium et reges prius et beatas
perdidit urbes.
무엇이냐, 카툴루스여? 어찌 죽기를 미루느냐?
당상관 자리에 혹부리 노니우스가 앉았고,
바티니우스는 제 집정관직을 두고 거짓 맹세했다.
무엇이냐, 카툴루스여? 어찌 죽기를 미루느냐?
Quid est, Catulle? quid moraris emori?
sella in curuli struma Nonius sedet,
per consulatum perierat Vatinius:
quid est, Catulle? quid moraris emori?
아까 무리 가운데 누군가를 보고 웃었으니,
내 벗 칼부스바티니우스의 죄상을
놀랍도록 훌륭히 펼쳐 보이자,
그자가 감탄하며 두 손을 들고 이렇게 말한 것이다,
위대한 신들이여, 말 잘하는 좆만 한 녀석이로다!
Risi nescio quem modo e corona,
qui, cum mirifice Vatiniana
meus crimina Calvus explicasset,
admirans ait haec manusque tollens
di magni, salaputium disertum!
오토의 머리는 아주 조그맣고,
촌뜨기의 다리는 반쯤만 씻은 시골 다리,
리보의 방귀는 은근하고 부드럽구나 —
이 모든 것은 아닐지라도, 그대와
다시 삶아진 늙은이 푸피키우스는 못마땅하리라.
죄 없는 내 이암보스에 그대는 또다시
화를 내겠지, 둘도 없는 사령관이여.
Othonis caput oppido est pusillum,
et eri rustica semilauta crura,
subtile et leve peditum Libonis,
si non omnia, displicere vellem
tibi et Fuficio, seni recocto
irascere iterum meis iambis
immerentibus, unice imperator.
비노니, 혹시 성가시지 않거든,
그대의 그 어둠이 어디인지 일러 다오.
그대를 작은 캄푸스에서 찾았고,
그대를 원형경기장에서, 온갖 서점에서,
그대를 지고하신 유피테르의 거룩한 신전에서 찾았다.
폼페이우스의 산책로에서는 동시에,
벗이여, 그곳 여인들을 모조리 붙들어
그래도 낯빛 밝은 이들을 살펴보았다.
† 이렇게 나는 소리쳐 채근했다,
카메리우스를 내게 다오, 몹쓸 계집들아!
어떤 여자가, 옷 벗은 채 † 말하기를,
자, 여기 이 장밋빛 젖가슴 사이에 숨었어요.
허나 이제 그대를 견디는 것은 헤르쿨레스의 노역이라.
내가 저 크레타의 파수꾼으로 빚어진들,
페가수스의 비행으로 실려 간들,
내가 라다스나 날개 달린 페르세우스인들,
레수스의 눈처럼 희고 날랜 쌍두마인들,
여기에 깃털 발 날짐승들을 더하고,
바람의 걸음까지 한꺼번에 청하여
그것들을, 카메리우스여, 내게 매어 준다 한들,
그래도 나는 온 속뼈까지 지치고
숱한 노곤함에 좀먹혀
그대를, 벗이여, 찾아 헤매다 녹아 버리리라.
그토록 도도하게 마다하는가, 벗이여?
어디에 있을지 우리에게 말하라, 대담히
내뱉어라, 털어놓아라, 빛에 맡겨라.
지금 젖빛 소녀들이 그대를 붙들고 있는가?
그대가 혀를 닫은 입에 가둬 둔다면,
사랑의 온 열매를 내던지는 셈이니,
베누스는 말 많은 수다를 기뻐하느니라.
정 원한다면 입천장을 걸어 잠근들 좋으나,
참된 사랑을 함께 나누기만 하려무나.
Oramus, si forte non molestum est,
demonstres ubi sint tuae tenebrae.
te campo quaesivimus minore,
te in circo, te in omnibus libellis,
te in templo summi Iovis sacrato.
in Magni simul ambulatione
femellas omnes, amice, prendi,
quas vultu vidi tamen serenas.
† A velte sic ipse flagitabam:
camerium mihi, pessimae puellae!
quaedam inquit nudum † reduc †
en hic in roseis latet papillis.
sed te iam ferre Herculi labos est:
Non custos si fingar ille Cretum,
non si Pegaseo ferar volatu,
non Ladas ego pinnipesve Perseus,
non Rhesi niveae citaeque bigae:
adde huc plumipedes volatilesque,
ventorumque simul require cursum,
quos vinctos, Cameri, mihi dicares:
defessus tamen omnibus medullis
et multis langoribus peresus
essem te mihi, amice, quaeritando.
tanto ten fastu negas, amice?
dic nobis ubi sis futurus, ede
audacter, committe, crede luci.
nunc te lacteolae tenent puellae?
si linguam clauso tenes in ore,
fructus proicies amoris omnes:
verbosa gaudet Venus loquella.
vel vi vis, licet obseres palatum,
dum veri sis particeps amoris.
오 우스운 일이로다, 카토여, 또 익살스런 일,
그대의 귀와 그대의 웃음에 걸맞은 일이다.
웃어라, 카툴루스를 사랑하는 무엇이든, 카토여, 웃어라.
그 일은 우습고 지나치게 익살스러우니.
방금 어떤 계집의 애송이 하나를
움켜쥔 참인데, 이자를, 디오네가 허락하신다면,
내 뻣뻣한 그것으로 창 삼아 후려쳤노라.
O rem ridiculam, Cato, et iocosam
dignamque auribus et tuo cachinno.
ride, quidquid amas, Cato, Catullum:
res est ridicula et nimis iocosa.
deprendi modo pupulum puellae
trusantem: hunc ego, si placet Dionae,
pro telo rigida mea cecidi.
파렴치한 색남들끼리 잘도 어울리는구나,
마무라와 색남 카이사르가.
놀랄 것도 없다. 얼룩이 둘 다 매한가지니,
하나는 로마 것, 하나는 포르미아이 것이라,
찍혀 박혀서 씻기지 않는다.
똑같이 병든 쌍둥이 둘,
한 침상에서 어설피 배운 티 내는 둘,
이자가 저자보다 더 게걸스런 간부도 아니고,
소녀들을 두고 다투는 한통속 연적들 —
파렴치한 색남들끼리 잘도 어울리는구나.
Pulchre convenit improbis cinaedis,
Mamurrae pathicoque Caesarique.
nec mirum: maculae pares utrisque,
urbana altera et illa Formiana,
impressae resident nec eluentur:
morbosi pariter gemelli utrique,
uno in lecticulo erudituli ambo,
non hic quam ille magis vorax adulter,
rivales socii puellularum:
pulchre convenit improbis cinaedis.
카일리우스여, 우리 레스비아, 저 레스비아,
카툴루스가 저 자신과 제 온 식구보다
더 사랑했던 그 하나뿐인 레스비아가,
이제는 네거리와 뒷골목에서
드높은 레무스 후손들의 껍질을 벗기고 있구나.
Caeli, Lesbia nostra, Lesbia illa,
illa Lesbia, quam Catullus unam
plus quam se atque suos amavit omnes,
nunc in quadriviis et angiportis
glubit magnanimi Remi nepotes.
보노니아루파루풀루스를 빨아 준다,
메네니우스의 아내가. 그녀를 무덤가에서
자주 보았으리라, 화장 장작에서 저녁밥을 채 가는 것을,
불에서 굴러떨어진 빵을 뒤쫓다가
반쯤 수염 깎은 화장꾼에게 얻어맞곤 하던 것을.
Bononiensis Rufa Rufulum fellat,
uxor Meneni, saepe quam in sepulcretis
vidistis ipso rapere de rogo cenam,
cum devolutum ex igne prosequens panem
ab semiraso tunderetur ustore.
암사자가 리비아의 산에서 너를 낳았느냐,
아니면 아랫도리로 짖어 대는 스킬라
그토록 모질고 흉악한 마음으로 너를 낳았느냐,
탄원하는 자의 목소리를 마지막 곤경에서
업신여기게, 아 너무나 사나운 마음이여?
Num te leaena montibus Libystinis
aut Scylla latrans infima inguinum parte
tam mente dura procreavit ac taetra,
ut supplicis vocem in novissimo casu
contemptam haberes, ah nimis fero corde?
헬리콘 언덕에 사시는 이여,
우라니아의 아드님이여,
연약한 처녀를 낚아채어
남편에게 데려가시는 이여, 오 히메나이우스 히멘이여,
오 히멘 히메나이우스여,
관자놀이를 꽃으로 두르시라,
향긋한 마요라나 꽃으로,
불꽃빛 너울을 잡으시고, 기꺼이 이리로,
이리로 오시라, 눈처럼 흰 발에
노란 신을 신으시고,
즐거운 날에 일깨워져
혼례의 노래를 낭랑한
목소리로 함께 부르며
발로 땅을 구르시고, 손으로
소나무 횃불을 흔드시라.
이는 비니아가 만리우스에게,
이달리움을 지키던 베누스
프리기아의 심판자에게 왔던 그 모습으로,
좋은 처녀가 좋은
길조와 함께 시집오기 때문이니,
마치 꽃 핀 가지로 빛나는
아시아의 도금양나무처럼,
그 가지들을 하마드리아데스 여신들이
저희 놀이 삼아 이슬 머금은
물기로 기르는 그 나무처럼.
그러니 자, 이리로 발걸음을 옮겨
테스피아 바위의 아오니아 동굴
떠나 오시라,
그 동굴 위로 님프
서늘한 아가니페가 물을 뿌리는 곳을,
그리고 새 신부를 집으로 부르시라,
새 남편을 갈망하는 그녀를,
그 마음을 사랑으로 동여매시라,
질긴 담쟁이가 이리저리
헤매며 나무를 휘감듯이.
그리고 그대들도 다 함께, 순결한
처녀들이여, 그대들에게도 이런 날이
다가오리니, 자 가락에 맞추어
노래하라, 오 히메나이우스 히멘이여,
오 히멘 히메나이우스여.
그리하여 더 기꺼이, 제
소임으로 불려 나옴을 들으시고
이리로 발걸음을 옮기시도록,
선한 베누스의 인도자, 선한
사랑의 맺어 주는 이가.
애타는 연인들이 어느 신을
그대보다 더 간구하리이까?
사람들이 하늘 신들 중 어느 분을
그대보다 더 섬기리이까? 오 히메나이우스 히멘이여,
오 히멘 히메나이우스여.
그대를 위해 떨리는 목소리의 아비가
제 자식들을 위해 부르고, 그대를 위해 처녀들은
허리띠를 풀어 옷깃을 열며,
그대를 두려워하면서도 갈망하는 새신랑은
귀 기울여 그대를 붙잡으려 하네.
그대는 사나운 젊은이의 손에
꽃다운 소녀를 몸소
제 어머니의 품에서 떼어 건네시네,
오 히메나이우스 히멘이여,
오 히멘 히메나이우스여.
그대 없이는 베누스도
좋은 평판이 인정할 만한
어떤 기쁨도 얻을 수 없으나, 얻을 수 있네
그대가 원하신다면. 누가 감히 이 신에
견줄 수 있으리?
그대 없이는 어떤 집도
자식을 낳지 못하고, 어버이도
혈통에 기댈 수 없으나, 할 수 있네
그대가 원하신다면. 누가 감히 이 신에
견줄 수 있으리?
그대의 제례를 갖추지 못한
땅은 제 국경에 수호자를
낼 수 없으나, 낼 수 있네
그대가 원하신다면. 누가 감히 이 신에
견줄 수 있으리?
문의 빗장을 열어젖혀라,
처녀가 왔다. 보이는가, 횃불이
빛나는 머리채를 흔드는 것이?
고귀한 수줍음이 그녀를 머뭇거리게 하네,
허나 그 수줍음에 더 귀 기울일수록
가야만 함을 울며 슬퍼하네.
울음을 그쳐라. 아우룬쿨레이아여,
그대에게는 두려움이 없으니,
그대보다 더 아름다운 여인이
오케아누스에서 밝은 날이
떠오르는 것을 보았을 리 없기에.
부유한 주인의 형형색색
정원에 히아신스 꽃이
그렇게 서 있곤 하네.
허나 그대는 지체하는구나, 날이 저무네.
나오시라, 새 신부여.
나오시라, 새 신부여, 이제
마음이 내키시거든, 그리고 들으시라
우리의 말을. 보시라, 횃불이
황금빛 머리채를 흔드는 것을.
나오시라, 새 신부여.
그대의 남편은 경박하게 못된
간부에게 빠져
추한 수치를 좇으며
그대의 부드러운 젖가슴에서
따로 자기를 바라지 않으리니,
오히려 낭창한 포도덩굴이 곁에 심긴
나무들을 휘감듯이,
그대의 품에
휘감기리라. 허나 날이 저무네.
나오시라, 새 신부여.
오 잠자리여, 모든 이에게……
침상의 흰 발이여,
그대의 임에게 다가올
그 얼마나 큰 기쁨들인가, 떠도는
밤에도, 한낮에도
누릴 기쁨이여! 허나 날이 저무네.
나오시라, 새 신부여.
들어 올려라, 소년들아, 횃불을.
불꽃빛 너울이 오는 것이 보이네.
가라, 가락에 맞추어 함께 노래하라,
오 히멘 히메나이우스 이오,
오 히멘 히메나이우스여.
버릇없는 페스켄니아의 농지거리
오래 잠잠하지 않도록 하고,
제 주인의 사랑을 빼앗겼다는 말을 들은
소년 애첩이 아이들에게
호두를 아끼지 않도록 하라.
아이들에게 호두를 주어라, 게으른
애첩아. 너는 충분히 오래
호두로 놀았으니, 이제
탈라시우스를 섬길 때가 되었다.
애첩아, 호두를 주어라.
농장 안주인들이 네게는 하찮게만 보였지,
애첩아, 오늘도 어제도.
이제는 이발사가 네
얼굴의 수염을 깎는구나. 가엾어라 아 가엾어라
애첩아, 호두를 주어라.
향유 바른 신랑이여, 네 매끈한 소년들을
좀처럼 멀리하지 못한다고
사람들은 말하네. 허나 멀리하라.
오 히멘 히메나이우스 이오,
오 히멘 히메나이우스여.
네게 허락된 이 일들을 너만
알고 있었음을 우리는 아네. 허나 남편에게는
그런 일들이 더는 허락되지 않네.
오 히멘 히메나이우스 이오,
오 히멘 히메나이우스여.
신부여, 그대도 그대의
남편이 청하는 것을 거절하지 않도록 조심하라,
그가 다른 데서 구하러 가지 않도록.
오 히멘 히메나이우스 이오,
오 히멘 히메나이우스여.
보라, 그대 남편의 집이 얼마나
강성하고 복되온지.
이 집이 그대를 위해 늘 섬기게 하라
(오 히멘 히메나이우스 이오,
오 히멘 히메나이우스여),
백발의 노년이 떨리는 관자놀이를
흔들며 모든 이에게 모든 것을
끄덕이게 될 그날까지.
오 히멘 히메나이우스 이오,
오 히멘 히메나이우스여.
좋은 조짐과 함께 황금빛 발을
문지방 너머로 옮기고,
매끈하게 다듬은 문 안으로 들어서라.
오 히멘 히메나이우스 이오,
오 히멘 히메나이우스여.
보라, 티로스 자줏빛 침상에 홀로
기대 누운 그대 남편이
오롯이 그대에게로 기울어 있음을.
오 히멘 히메나이우스 이오,
오 히멘 히메나이우스여.
그에게도 그대 못지않게
가슴 깊은 곳에서 불꽃이
타오르네, 허나 더 은밀히 안에서.
오 히멘 히메나이우스 이오,
오 히멘 히메나이우스여.
소녀의 매끈한 팔을 놓아라,
자줏빛 단을 두른 시동아,
이제 그녀가 남편의 잠자리로 나아가게 하라.
오 히멘 히메나이우스 이오,
오 히멘 히메나이우스여.
늙은 남편들에게 잘 알려진
어진 부인들이여,
소녀를 자리에 뉘어라.
오 히멘 히메나이우스 이오,
오 히멘 히메나이우스여.
이제 오셔도 좋네, 신랑이여.
아내가 그대의 신방에 있네,
꽃다운 얼굴로 빛나며,
흰 카밀레 꽃처럼,
아니면 노란 양귀비꽃처럼.
허나, 신랑이여, (하늘 신들이 나를 도우시길)
그대 역시 그에 못지않게
아름다우니, 베누스도 그대를
소홀히 하지 않네. 허나 날이 저무네.
나아가라, 지체하지 말라.
그대는 오래 지체하지 않고
이제 오는구나. 선한 베누스가 그대를
도우시길, 그대가 바라는 것을
드러내 놓고 바라며, 좋은
사랑을 숨기지 않으니.
아프리카 모래의 수와
반짝이는 별들의 수를
먼저 헤아려 보라 하라,
그대들의 숱한 사랑놀이의
많고 많은 천의 수를 세려는 자는.
마음껏 즐기라, 그리고 이내
자식을 낳으라. 이토록 오랜
가문의 이름이 자식 없이 있음은 어울리지 않으니,
같은 혈통에서
언제나 이어져 태어나야 하리.
나는 바라네, 어린 토르콰투스
제 어머니의 품에서
보드라운 두 손을 내밀며
반쯤 벌린 입술로
아버지를 향해 사랑스레 웃기를.
그 아이가 제 아버지 만리우스를
닮아, 알지 못하는 모든 이들에게도
쉬이 알아보이며,
제 얼굴로 어머니의
정절을 증언하기를.
그 어진 어머니에게서 온 그러한
칭송이 혈통을 입증하기를,
가장 훌륭한 어머니에게서
페넬로페의 아들 텔레마쿠스에게
견줄 데 없이 남은 그 명성처럼.
문을 닫아라, 처녀들아.
우리는 충분히 즐겼다. 허나, 선한
부부여, 잘 살아가라, 그리고
쉼 없는 소임으로 왕성한
젊음을 부지런히 쓰라.
Collis o Heliconii
cultor, Uraniae genus,
qui rapis teneram ad virum
virginem, o Hymenaee Hymen,
o Hymen Hymenaee,
cinge tempora floribus
suave olentis amaraci,
flammeum cape, laetus huc,
huc veni niveo gerens
luteum pede soccum,
excitusque hilari die
nuptialia concinens
voce carmina tinnula
pelle humum pedibus, manu
pineam quate taedam.
namque Vinia Manilo,
qualis Idalium colens
venit ad Phrygium Venus
iudicem, bona cum bona
nubet alite virgo,
floridis velut enitens
myrtus Asia ramulis,
quos hamadryades deae
ludicrum sibi rosido
nutriunt umore.
quare age huc aditum ferens
perge linquere Thespiae
rupis Aonios specus,
nympha quos super irrigat
frigerans Aganippe,
ac domum dominam voca
coniugis cupidam novi,
mentem amore revinciens
ut tenax hedera huc et huc
arborem implicat errans.
vosque item simul, integrae
virgines, quibus advenit
par dies, agite in modum
dicite, o Hymenaee Hymen,
o Hymen Hymenaee.
ut libentius, audiens
se citarier ad suum
munus, huc aditum ferat
dux bonae Veneris, boni
coniugator amoris.
quis deus magis anxiis
est petendus amantibus?
quem colent homines magis
caelitum? o Hymenaee Hymen,
o Hymen Hymenaee.
te suis tremulus parens
invocat, tibi virgines
zonula solvunt sinus,
te timens cupida novus
captat aure maritus.
tu fero iuveni in manus
floridam ipse puellulam
dedis a gremio suae
matris, o Hymenaee Hymen,
o Hymen Hymenaee.
nil potest sine te Venus
fama quod bona comprobet
commodi capere: at potest
te volente.quis huic deo
compararier ausit?
nulla quit sine te domus
liberos dare, nec parens
stirpe nitier: at potest
te volente.quis huic deo
compararier ausit?
quae tuis careat sacris
non queat dare praesides
terra finibus: at queat
te volente.quis huic deo
compararier ausit?
claustra pandite ianuae,
virgo adest. viden ut faces
splendidas quatiunt comas?
tardet ingenuus pudor:
quem tamen magis audiens
flet quod ire necesse est.
flere desine. Non tibi, Au-
runculeia
, periculum est
ne qua femina pulchrior
clarum ab Oceano diem
viderit venientem.
talis in vario solet
divitis domini hortulo
stare flos hyacinthinus.
sed moraris, abit dies:
prodeas, nova nupta.
prodeas, nova nupta, si
iam videtur, et audias
nostra verba.vide ut faces
aureas quatiunt comas:
prodeas, nova nupta.
non tuus levis in mala
deditus vir adultera
probra turpia persequens
a tuis teneris volet
secubare papillis,
lenta quin velut adsitas
vitis implicat arbores,
implicabitur in tuum
complexum.Sed abit dies:
prodeas, nova nupta.
o cubile quod omnibus
candido pede lecti,
quae tuo veniunt ero,
quanta gaudia, quac vaga
nocte, quae medio die
gaudeat! sed abit dies:
Prodeas, nova nupta.
tollite, o pueri, faces:
flammeum video venire.
ite, concinite in modum
o Hymen Hymenaee io,
o Hymen Hymenaee.
ne diu taceat procax
fescennina iocatio,
nec nuces pueris neget
desertum domini audiens
concubinus amorem.
da nuces pueris, iners
concubine: satis diu
lusisti nucibus: libet
iam servire Talasio.
concubine, nuces da.
sordebant tibi vilicae,
concubine, hodie atque heri:
nunc tuum cinerarius
tondet os. miser ah miser
concubine, nuces da.
diceris male te a tuis
unguentate glabris marite
abstinere: sed abstine.
o Hymen Hymenaee io,
o Hymen Hymenaee.
scimus haec tibi quae licent
sola cognita: sed marito
ista non eadem licent.
o Hymen Hymenaee io,
o Hymen Hymenaee.
nupta, tu quoque quae tuus
vir petet cave ne neges,
ne petitum aliunde eat.
o Hymen Hymenaee io,
o Hymen Hymenaee.
en tibi domus ut potens
et beata viri tui:
quae tibi sine serviat
(o Hymen Hymenaee io,
o Hymen Hymenaee).
usque dum tremulum movens
cana tempus anilitas
omnia omnibus adnuit.
o Hymen Hymenaee io,
o Hymen Hymenaee.
transfer omine cum bono
limen aureolos pedes,
rasilemque subi forem.
o Hymen Hymenaee io,
o Hymen Hymenaee.
adspice unus ut accubans
vir tuus Tyrio in toro
totus immineat tibi.
o Hymen Hymenaee io,
o Hymen Hymenaee.
illi non minus ac tibi
pectore uritur intimo
flamma, sed penite magis
o Hymen Hymenaee io,
o Hymen Hymenaee.
mitte bracchiolum teres,
praetextate, puellulae:
iam cubile adeat viri.
o Hymen Hymenaee io,
o Hymen Hymenaee.
o bonae senibus viris
cognitae bene feminae,
conlocate puellulam.
o Hymen Hymenaee io,
o Hymen Hymenaee.
iam licet venias, marite:
uxor in thalamo tibi est
ore floridulo nitens
alba parthenice velut
luteumve papaver.
at, marite, (ita me iuvent
caelites) nihilo minus
pulcher es, neque te Venus
neglegit. sed abit dies:
perge, ne remorare.
non diu remoratus es,
iam venis. bona te Venus
iuverit, quoniam palam
quod cupis cupis et bonum
non abscondis amorem.
ille pulveris Africi
siderumque micantium
subducat numerum prius,
qui vestri numerare vult
multa milia ludi.
ludite ut libet, et brevi
liberos date. non decet
tam vetus sine liberis
nomen esse, sed indidem
semper ingenerari.
Torquatus volo parvulus
matris e gremio suae
porrigens teneras manus
dulce rideat ad patrem
semihiante labello.
sit suo similis patri
Manlio et facile insciis
noscitetur ab omnibus
et pudicitiam suae
matris indicet ore.
talis illius a bona
matre laus genus adprobet
qualis unica ab optima
matre Telemacho manet
fama Penelopeo.
claudite ostia, virgines:
lusimus satis. at, boni
coniuges, bene vivite et
munere adsiduo valentem
exercete iuventam.
저녁별이 떴다. 젊은이들아, 일어서라. 저녁별이 올림푸스에서
오래 기다리던 빛을 이제야 겨우 들어 올리네.
이제 일어설 때, 이제 푸짐한 식탁을 떠날 때.
이제 처녀가 오리라, 이제 혼례의 노래가 불리리라.
히멘 오 히메나이우스여, 히멘 오시라 오 히메나이우스여.
처녀들아, 젊은이들이 보이느냐? 맞서 일어서라.
과연 밤을 부르는 별오이테의 불을 드러내는구나.
분명 그러하다. 보이느냐, 저들이 얼마나 날쌔게 튀어 일어났는지?
공연히 튀어 오른 게 아니다. 이길 만한 노래를 부르려는 것이다.
히멘 오 히메나이우스여, 히멘 오시라 오 히메나이우스여.
동무들아, 우리에게 쉬운 승리가 마련된 것이 아니다.
보라, 처녀들이 속으로 벼려 둔 것을 되새기는 것을.
헛되이 벼리는 것이 아니다. 기억할 만한 무언가를 지녔으니.
놀랄 일도 아니다, 저들은 온 마음으로 깊이 애쓰고 있으니.
우리는 마음을 이쪽에, 귀를 저쪽에 갈라 두었다.
그러니 마땅히 지리라. 승리는 정성을 좋아하니.
그러니 이제 적어도 그대들의 마음이라도 돌리라.
저들이 곧 노래를 시작하리니, 이제 화답함이 마땅하리라.
히멘 오 히메나이우스여, 히멘 오시라 오 히메나이우스여.
저녁별이여, 하늘에 그대보다 더 모진 불이 있으랴?
그대는 딸을 어미의 품에서 떼어 낼 수 있으니,
붙잡는 어미의 품에서 딸을 떼어 내어
불타는 젊은이에게 순결한 소녀를 건네줄 수 있으니.
성이 함락된들 원수인들 무엇을 더 모질게 하랴?
히멘 오 히메나이우스여, 히멘 오시라 오 히메나이우스여.
저녁별이여, 하늘에 그대보다 더 반가운 불이 있으랴?
그대는 그대의 불꽃으로 약속된 혼약을 굳혀 주니,
남편들이 맺고, 그에 앞서 부모들이 맺었으나,
그대의 불빛이 떠오르기 전에는 맺어지지 않았네.
신들이 이 복된 시각보다 더 바랄 만한 무엇을 주랴?
히멘 오 히메나이우스여, 히멘 오시라 오 히메나이우스여.
저녁별이 우리에게서, 동무들이여, 하나를 앗아 갔네.
허나 그대가 오면 파수는 언제나 깨어 지키는 법.
밤이면 도둑들이 숨지만, 저녁별이여, 그대가 자주 되돌아와
이름만 바꾼 채 바로 그 도둑들을 붙잡네.
그래도 처녀들은 꾸며 낸 푸념으로 그대를 헐뜯기를 즐기네.
그러면 어떠랴, 마음속으로 남몰래 그리는 이를 헐뜯는다 한들?
히멘 오 히메나이우스여, 히멘 오시라 오 히메나이우스여.
울타리 두른 정원에 남몰래 피어나는 꽃처럼,
가축에게 알려지지 않고, 어떤 쟁기에도 뽑히지 않으며,
산들바람이 어루만지고, 해가 굳세게 하고, 비가 길러 내는 꽃처럼,
숱한 소년들이, 숱한 소녀들이 그 꽃을 탐했네.
허나 그 꽃이 가녀린 손톱에 꺾여 시들고 나면,
어떤 소년도, 어떤 소녀도 그 꽃을 탐하지 않네.
처녀도 그러하니, 손대지 않은 채로 있는 동안은 제 식구에게 귀하나,
더럽혀진 몸으로 순결한 꽃을 잃고 나면,
소년들에게 즐겁지도, 소녀들에게 귀하지도 않게 되네.
히멘 오 히메나이우스여, 히멘 오시라 오 히메나이우스여.
헐벗은 들판에 홀로 자라나는 포도덩굴이
결코 제 몸을 일으키지 못하고, 결코 무르익은 열매를 맺지 못하며,
다만 그 여린 몸을 무게에 못 이겨 앞으로 수그려
어느새 그 끝가지가 뿌리에 닿듯이,
그 덩굴은 어떤 농부도, 어떤 황소도 돌보지 않네.
허나 어쩌다 그 덩굴이 남편 되는 느릅나무와 맺어지면,
숱한 농부들이, 숱한 황소들이 그것을 돌보네.
처녀도 그러하니, 손대지 않은 채로 있는 동안은 돌봄 없이 늙어 가나,
때가 무르익어 걸맞은 혼약을 얻고 나면,
남편에게 더 귀하고 어버이에게 덜 성가시게 되네.
그러니 그대도 그런 남편과 다투지 말라, 처녀여.
다투는 것은 옳지 않으니, 아버지가 몸소 그대를 넘겨주었고,
아버지가 어머니와 함께 넘겨주었으니, 그분들께는 따라야 마땅하니.
그대의 처녀임은 온전히 그대의 것이 아니라, 얼마간은 부모의 것이니.
그 셋 중 하나는 아버지에게, 또 하나는 어머니에게 주어졌고,
셋 중 하나만이 오롯이 그대의 것이라. 두 분과 다투지 말라,
지참금과 더불어 제 권리마저 사위에게 내어 주신 분들과.
히멘 오 히메나이우스여, 히멘 오시라 오 히메나이우스여.
Vesper adest: iuvenes, consurgite: vesper Olympo
exspectata diu vix tandem lumina tollit.
surgere iam tempus, iam pinguis linquere mensas;
iam veniet virgo, iam dicetur hymenaeus.
Hymen O Hymenaee, Hymen ades O Hymenaee.
cernitis, innuptae, iuvenes? consurgite contra:
nimirum Oetaeos ostendit Noctifer ignes.
sic certe est: viden ut perniciter exsiluere?
non temere exsiluere; canent quod vincere par est.
Hymen O Hymenaee, Hymen ades O Hymenaee.
non facilis nobis, aequales, palma parata est:
adspicite, innuptae secum ut meditata requirunt.
non frustra meditantur; habent memorabile quod sit.
nec mirum, penitus quae tota mente laborant.
nos alio mentes, alio divisimus aures:
iure igitur vincemur; amat victoria curam.
quare nunc animos saltem convertite vestros:
dicere iam incipient, iam respondere decebit.
Hymen o Hymenaee, Hymen ades o Hymenaee.
Hespere, qui caelo fertur crudelior ignis?
qui natam possis complexu avellere matris,
complexu matris retinentem avellere natam
et iuveni ardenti castam donare puellam.
quid faciunt hostes capta crudelius urbe?
Hymen o Hymenaee, Hymen ades o Hymenaee.
Hespere, qui caelo lucet iucundior ignis?
qui desponsa tua firmes conubia flammma,
quae pepigere viri, pepigerunt ante parentes,
nec iunxere prius quam se tuus extulit ardor.
quid datur a divis felici optatius hora?
Hymen o Hymenaee, Hymen ades o Hymenaee.
Hesperus e nobis, aequales, abstulit unam
namque tuo adventu vigilat custodia semper.
nocte latent fures, quos idem saepe revertens,
Hespere, mutato comprendis nomine eosdem.
at libet innuptis ficto te carpere questu.
quid tum, si carpunt tacita quem mente requirunt?
Hymen o Hymenaee, Hymen ades o Hymenaee.
ut flos in saeptis secretus nascitur hortis,
ignotus pecori, nullo convulsus aratro,
quem mulcent aurae, firmat sol, educat imber,
multi illum pueri, multae optavere puellae;
idem cum tenui carptus defloruit ungui,
nulli illum pueri, nullae optavere puellae:
sic virgo, dum intacta manet, dum cara suis est;
cum castum amisit polluto corpore florem,
nec pueris iucunda manet nec cara puellis.
Hymen o Hymenaee, Hymen ades o Hymenaee.
ut vidua in nudo vitis quae nascitur arvo
nunquam se extollit, nunquam mitem educat uvam,
sed tenerum prono deflectens pondere corpus
iam iam contingit summum radice flagellum,
hanc nulli agricolae, nulli accoluere iuvenci;
at si forte eadem est ulmo coniuncta marito,
multi illam agricolae, multi accoluere iuvenci:
sic virgo, dum intacta manet, dum inculta senescit;
cum par conubium maturo tempore adepta est,
cara viro magis et minus est invisa parenti.
et tu ne pugna cum tali coniuge, virgo.
non aequum est pugnare, pater cui tradidit ipse,
ipse pater cum matre, quibus parere necesse est.
virginitas non tota tua est, ex parte parentum est:
tertia pars patri, pars est data tertia matri,
tertia sola tua est.noli pugnare duobus,
qui genero sua iura simul cum dote dederunt.
Hymen o Hymenaee, Hymen ades o Hymenaee.
높은 바다를 빠른 배로 건너온 아티스
프리기아의 숲을 다급하게 갈망하는 발로 밟고서
여신의, 숲으로 둘린 그늘진 곳에 다다랐을 때,
거기서 미쳐 날뛰는 광기에 내몰려, 넋이 나간 채
날카로운 부싯돌로 제 사타구니의 무게를 떨궈 냈네.
그리하여 사내의 표징 없이 남은 제 몸을 느끼자,
아직도 갓 흘린 피로 땅바닥을 물들이며,
눈처럼 흰 손으로 다급히 가벼운 북을 집어 들었네,
북을, 퀴벨레의 나팔을, 어머니여, 당신의 비의를.
그러고는 여린 손가락으로 속 빈 소가죽을 두드리며
떨리는 목소리로 제 동무들에게 이렇게 노래 부르기 시작했네.
자 가자, 갈라들아, 퀴벨레의 높은 숲으로 다 함께,
함께 가자, 딘디무스 여주인의 떠도는 무리들아,
낯선 곳을 찾는 유배자들처럼
내 길을 좇아, 나를 인도자 삼아, 내 동무 되어
사나운 바다와 험악한 물결을 견뎌 내고,
베누스를 지나치게 미워한 나머지 제 몸을 거세한 이들아,
빠른 방황으로 여주인의 마음을 기쁘게 하여라.
굼뜬 지체를 마음에서 몰아내라. 함께 가자, 따라오라
퀴벨레의 프리기아 집으로, 여신의 프리기아 숲으로,
심벌즈 소리 울리는 곳으로, 북들이 되울리는 곳으로,
프리기아 피리 부는 이가 굽은 갈대로 묵직하게 노래하는 곳으로,
담쟁이 두른 마이나스들이 사납게 머리를 내던지는 곳으로,
날카로운 울부짖음으로 거룩한 제례를 몰아가는 곳으로,
여신의 저 떠도는 무리가 나부끼며 날뛰곤 하는 곳으로,
그곳으로 우리는 다급한 춤사위로 서둘러야 하리라.
가짜 여인 된 아티스가 동무들에게 이렇게 노래하자마자,
무리는 별안간 떨리는 혀로 울부짖고,
가벼운 북이 되울고, 속 빈 심벌즈가 맞부딪혀 울리며,
춤추는 무리가 서두르는 발로 푸른 이다 산을 향해 재빨리 오르네.
미친 듯 헐떡이며 넋을 몰아쉬며 정처 없이 나아가네,
북을 벗 삼아 그늘진 숲을 헤치며 아티스가 인도자로 앞서,
멍에의 짐을 마다하는 길들지 않은 암송아지처럼.
날쌘 갈라들이 발 빠른 인도자를 뒤따르네.
그리하여 지쳐 축 늘어진 채 퀴벨레의 집에 다다르자,
지나친 노고에 케레스도 없이 에 빠져드네.
나른한 노곤함에 굼뜬 졸음이 그들의 눈을 덮고,
부드러운 안식 속으로 마음의 사나운 광기가 물러가네.
허나 황금빛 얼굴의 태양이 빛나는 눈으로
흰 창공과, 굳은 대지와, 사나운 바다를 두루 비추고,
힘찬 발굽 소리로 밤의 그림자를 몰아내자,
거기서 잠은 깨어난 아티스를 버리고 재빨리 달아났네.
떨리는 품에 여신 파시테아가 그 잠을 받아들였네.
그렇게 부드러운 안식에서 깨어 광기 없이 말짱해진 채,
아티스가 제 가슴속으로 제가 저지른 일을 되새기고,
맑아진 마음으로 무엇 없이 어디에 있는지를 깨닫자,
들끓는 마음으로 다시 바닷가로 발길을 돌렸네.
거기서 드넓은 바다를 눈물 어린 눈으로 바라보며
슬픔에 젖어 애처로운 목소리로 고향을 향해 이렇게 말했네.
오 나를 지으신 조국이여, 오 나를 낳으신 조국이여,
나 가엾게도 그대를 버리고, 주인에게서 달아난
종들이 그러하듯, 이다 산의 숲으로 발을 옮겨,
눈밭과 짐승들의 차디찬 굴 곁에 머물며
미쳐서 그것들의 온 소굴을 헤매려 하였으니,
조국이여, 어디에 그대가 있다고, 어느 곳에 있다고 내가 여기랴?
내 눈동자가 절로 그대에게 시선을 돌리기를 갈망하네,
사나운 광기가 잠깐이나마 마음에서 가신 이 짧은 동안에.
나 정녕 내 집에서 멀리 떨어져 이 숲으로 실려 가야 하는가?
조국을, 재산을, 벗들을, 부모를 떠나 있어야 하는가?
광장을, 씨름터를, 경주장을, 체육관을 떠나 있어야 하는가?
가엾어라 아 가엾어라, 거듭 또 거듭 한탄해야 하리, 내 마음이여.
내가 거쳐 보지 않은 몸의 모습이 어디 있으랴?
나는 여인이었고, 나는 젊은이였고, 나는 소년이었고, 나는 아이였네.
나는 체육관의 꽃이었고, 나는 씨름 기름의 자랑이었네.
내 문간에는 사람들이 붐볐고, 내 문지방은 따스했으며,
내 집은 꽃 화환으로 둘려 있었네,
해가 뜨면 내가 침실을 떠나야 할 무렵이면.
이제 나는 신들의 시녀요 퀴벨레의 종으로 불리게 되는가?
나는 마이나스요, 내 반쪽이요, 씨 없는 사내가 되는가?
나는 푸른 이다 산의, 눈에 덮인 차디찬 곳에 살아야 하는가?
나는 프리기아의 높은 봉우리 아래에서 목숨을 이어야 하는가,
숲에 사는 암사슴이, 숲을 떠도는 멧돼지가 있는 그곳에서?
이제야, 이제야 내가 한 짓이 아프네, 이제야, 이제야 뉘우쳐지네.
장밋빛 입술에서 그 소리가 재빨리 흘러나와
새로운 전갈을 신들의 두 귀로 실어 가자,
거기서 퀴벨레는 사자들에게 맨 멍에를 풀고
가축 떼의 왼편 원수를 몰아세우며 이렇게 말하네.
"자 어서," 그녀가 말하네, "가거라, 사나운 것아, 가서 이자를 광기가 몰아가게 하라,
광기의 채찍질로 이자가 숲으로 되돌아가게 하라,
너무도 제멋대로 내 다스림에서 달아나려는 이자를.
자 꼬리로 네 등짝을 후려쳐라, 네 매질을 견뎌라,
울부짖는 포효로 온 곳이 되울리게 하라,
사나운 놈아, 억센 목덜미의 붉은 갈기를 흔들어라."
위협하는 퀴벨레가 이렇게 말하고 손으로 멍에를 풀어 놓네.
사나운 짐승은 스스로를 다그쳐 마음을 미친 듯 몰아세우며,
나아가고, 으르렁대고, 정처 없는 발로 덤불을 부러뜨리네.
허나 희끗하게 빛나는 물가의 젖은 곳에 이르러
바다의 대리석 같은 물결 곁에서 여린 아티스를 보자,
덤벼드네. 넋 나간 그는 사나운 숲으로 달아나,
거기서 남은 온 생애 동안 언제까지나 종으로 살았네.
위대한 여신이여, 퀴벨레 여신이여, 딘디무스의 여주인 여신이여,
당신의 그 모든 광기를 내 집에서 멀리 두소서, 여주인이여.
다른 이들을 몰아세우소서, 다른 이들을 미치게 하소서.
Super alta vectus Attis celeri rate maria
Phrygium ut nemus citato cupide pede tetigit
adiitque opaca silvis redimita loca deae,
stimulatus ibi furenti rabie, vagus animis
devolvit ili acuto sibi pondera silice.
itaque ut relicta sensit sibi membra sine viro,
etiam recente terrae sola sanguine maculans
niveis citata cepit manibus leve typanum,
typanum, tubam Cybelles, tua, mater, initia,
quatiensque terga tauri teneris cava digitis
canere haec suis adorta est tremebunda comitibus
agite ite ad alta, Gallae, Cybeles nemora simul,
simul ite, Dindymenae dominae vaga pecora,
aliena quae petentes velut exsules loca
sectam meam exsecutae duce me mihi comites
rapidum salum tulistis truculentaque pelagi
et corpus evirastis Veneris nimio odio,
hilarate erae citatis erroribus animum.
mora tarda mente cedat; simul ite, sequimini
Phrygiam ad domum Cybelles, Phrygia ad nemora deae,
ubi cymbalum sonat vox, ubi tympana reboant,
tibicen ubi canit Phryx curvo grave calamo,
ubi capita maenades vi iaciunt hederigerae,
ubi sacra sancta acutis ululatibus agitant,
ubi suevit illa divae volitare vaga cohors,
quo nos decet citatis celerare tripudiis.
simul haec comitibus Attis cecinit notha mulier,
thiasus repente linguis trepidantibus ululat,
leve tympanum remugit, cava cymbala recrepant,
viridem citus adit Idam properante pede chorus.
furibunda simul anhelans vaga vadit animam agens
comitata tympano Attis per opaca nemora dux,
veluti iuvenca vitans onus indomita iugi:
rapidae ducem secuntur Gallae properipedem.
itaque, ut domum Cybelles tetigere lassulae,
nimio e labore somnum capiunt sine Cerere.
piger his labante langore oculos sopor operit:
abit in quiete molli rabidus furor animi.
sed ubi oris aurei Sol radiantibus oculis
lustravit aethera album, sola dura, mare ferum,
pepulitque noctis umbras vegetis sonipedibus,
ibi Somnus excitam Attin fugiens citus abiit:
trepidante eum recepit dea Pasithea sinu.
ita de quiete molli rapida sine rabie
simul ipsa pectore Attis sua facta recoluit,
liquidaque mente vidit sine quis ubique foret,
animo aestuante rusum reditum ad vada tetulit.
ibi maria vasta visens lacrimantibus oculis
patriam adlocuta maesta est ita voce miseriter:
patria o mei creatrix, patria o mea genetrix,
ego quam miser relinquens, dominos ut erifugae
famuli solent, ad Idae tetuli nemora pedem,
ut apud nivem et ferarum gelida stabula forem
et earum omnia adirem furibunda latibula,
ubinam aut quibus locis te positam, patria, reor?
cupit ipsa pupula ad te sibi derigere aciem,
rabie fera carens dum breve tempus animus est.
egone a mea remota haec ferar in nemora domo?
patria, bonis, amicis, genitoribus abero?
abero foro, palaestra, stadio, et gymnasiis?
miser ah miser, querendum est etiam atque etiam, anime.
quod enim genus figurae est ego non quod obierim?
ego mulier, ego adulescens, ego ephebus, ego puer,
ego gymnasi fui flos, ego eram decus olei:
mihi ianuae frequentes, mihi limina tepida,
mihi floridis corollis redimita domus erat,
linquendum ubi esset orto mihi sole cubiculum.
ego nunc deum ministra et Cybeles famula ferar?
ego maenas, ego mei pars, ego vir sterilis ero?
ego viridis algida Idae nive amicta loca colam?
ego vitam agam sub altis Phrygiae columinibus,
ubi cerva silvicultrix, ubi aper nemorivagus?
iam iam dolet quod egi, iam iamque paenitet.
roseis ut huic labellis sonitus citus abiit
geminas deorum ad aures nova nuntia referens,
ibi iuncta iuga resoluens Cybele leonibus
laevumque pecoris hostem stimulans ita loquitur.
Agedum, inquit, age ferox i, fac ut hunc furor agitet,
fac uti furoris ictu reditum in nemora ferat,
mea libere nimis qui fugere imperia cupit.
age caede terga cauda, tua verbera patere,
fac cuncta mugienti fremitu loca retonent,
rutilam ferox torosa cervice quate iubam.
ait haec minax Cybelle religatque iuga manu.
ferus ipse sese adhortans rabidum incitat animo,
vadit, fremit, refringit virgulta pede vago.
at ubi umida albicantis loca litoris adiit
tenerumque vidit Attin prope marmora pelagi,
facit impetum: ille demens fugit in nemora fera:
ibi semper omne vitae spatium famula fuit.
dea magna, dea Cybelle, dea domina Dindymi,
procul a mea tuus sit furor omnis, era, domo:
alios age incitatos, alios age rabidos.
옛적에 펠리온 산꼭대기에서 자라난 소나무들이
넵투누스의 맑은 물결을 헤엄쳐 건넜다 하네,
파시스의 물결과 아이에테스의 땅끝을 향하여,
뽑힌 젊은이들, 아르고스 청춘의 정수가
콜키스에서 황금빛 양털을 빼앗기를 바라며
감히 빠른 배로 짠 여울을 내달렸을 때,
전나무 노깃으로 검푸른 바다를 쓸어 가면서.
드높은 성채의 요새를 지키는 여신이 그들을 위해
몸소 가벼운 바람에 나는 수레를 지어 주었네,
굽은 용골에 소나무 판자를 이어 붙여서.
그 배가 처음으로 미숙한 암피트리테를 항해로 물들였네.
그 배가 뱃머리로 바람 이는 바다를 가르자마자,
노질에 뒤틀린 물결이 물거품으로 희게 일자,
바다의 희게 빛나는 소용돌이에서 얼굴들이 솟아올랐네,
그 놀라운 것을 경탄하는 바다의 네레이스들이.
그날, 다른 어느 날에도 그러했다면, 뭇 사람들이
제 눈으로 벌거벗은 몸의 바다 님프들을 보았네,
흰 소용돌이 위로 젖가슴까지 솟아난 그들을.
그때 펠레우스테티스를 향한 사랑에 불탔다 하고,
그때 테티스도 인간과의 혼인을 업신여기지 않았고,
그때 아버지도 몸소 펠레우스를 테티스와 맺어야 함을 알았네.
오 온 시대가 그토록 간절히 바라던 때에 태어난
영웅들이여, 만세, 신들의 자손이여, 오 어머니들의 훌륭한
후예여, 거듭 만세.
그대들을 나는 자주 내 노래로, 그대들을 노래로 부르리라,
그리고 그대, 복된 혼례의 횃불로 남달리 높여진
테살리아의 기둥 펠레우스여, 유피테르 몸소,
신들의 아버지 몸소 제가 사랑하던 이를 그대에게 내주었네.
가장 아름다운 네레이스 테티스가 그대를 품었던가?
테튀스가 제 손녀를 그대에게 아내로 데려가도록 허락했던가,
온 세상을 바다로 감싸 안는 오케아누스도?
바라던 날이 정한 때를 다 채우고 마침내
이르자, 온 테살리아가 무리 지어 그 집으로 몰려드네,
기뻐하는 무리로 궁전이 가득 차네.
저마다 선물을 앞세워 나르고, 얼굴로 기쁨을 드러내네.
키에로스가 텅 비고, 프티아의 템페 골짜기와
크란논의 집들과 라리사의 성벽을 떠나
파르살루스로 모여, 파르살루스의 집들로 몰려드네.
아무도 밭을 갈지 않고, 송아지들의 목이 부드러워지며,
낮은 포도밭도 굽은 갈퀴로 손질되지 않고,
황소도 숙인 보습으로 흙덩이를 갈아엎지 않고,
가지치는 이들의 낫도 나무 그늘을 성글게 하지 않으니,
버려진 쟁기에 지저분한 녹이 슬어 가네.
허나 그의 저택은, 그 넉넉한 궁전이 물러나 자리한 곳마다
눈부신 금과 은으로 번쩍이네.
자리마다 상아가 희게 빛나고, 식탁의 술잔들이 반짝이며,
온 집이 왕가의 보화로 찬란히 즐거워하네.
그리고 여신의 혼례 침상이 놓이네,
궁전 한복판에, 인도의 상아로 매끄럽게 다듬어지고
조개의 장밋빛 물감으로 물들인 자주 천이 덮인 그것이.
이 덮개는 옛사람들의 형상으로 수놓아져
놀라운 솜씨로 영웅들의 위업을 드러내네.
물결 소리 울리는 디아 섬 기슭에서 바라보며,
아리아드네가 빠른 함대와 함께 멀어지는 테세우스를 지켜보네,
가슴에 걷잡을 수 없는 광기를 품은 채,
제가 보고 있는 것을 아직 보고 있다고 믿지 못하는 채,
속이는 잠에서 그때 막 깨어나
외딴 모래밭에 버려진 가엾은 제 신세를 깨닫는 이답게.
허나 매정한 젊은이는 달아나며 노로 여울을 내치고,
헛된 약속들을 바람 부는 폭풍에 내맡기네.
그를 미노스의 딸이 멀리 해초 더미에서 슬픈 눈으로,
바쿠스 신도의 돌 조각상인 양 바라보네, 아아,
바라보며 근심의 큰 물결에 이리저리 흔들리네,
금빛 머리에 고운 머리띠도 두르지 못하고,
가벼운 겉옷으로 감싼 가슴도 가리지 못하고,
매끈한 띠로 젖빛 젖가슴을 동이지도 못한 채,
그 모든 것이 온몸에서 흘러내려 여기저기
그녀의 발치에서 짠 물결이 희롱하고 있었네.
그리하여 그때 머리띠도, 흘러내린 겉옷도
그녀는 아랑곳하지 않고, 온 가슴으로 그대에게, 테세우스여,
온 넋으로, 온 정신을 잃고 그대에게 매달려 있었네.
아 가엾어라, 끊임없는 비탄으로 그녀를 미치게 몰아넣었네,
에뤼키나가 그 가슴에 가시 돋친 근심을 심으며,
그 무렵부터, 사나운 테세우스가
굽은 피라이우스 해안을 떠나
불의한 왕의 고르튄 궁전에 다다랐던 그때부터.
사람들이 전하기를, 옛적에 잔혹한 역병에 내몰려
안드로게오스의 죽음에 대한 벌을 치르고자
뽑힌 젊은이들과 처녀들의 꽃송이를 한꺼번에
케크롭스의 도성미노타우로스에게 제물로 바치곤 했다 하네.
그 재앙으로 좁은 성벽이 시달릴 때,
테세우스는 몸소 사랑하는 아테네를 위해 제 몸을
차라리 내던지기를 원했네, 그런 주검들이
케크롭스 도성의 산 주검으로 크레타로 실려 가느니.
그리하여 가벼운 배에 몸을 싣고 부드러운 바람에 기대어
큰마음의 미노스에게, 그 오만한 궁전으로 왔네.
이자를 왕가의 처녀가 갈망하는 눈으로 보자마자,
달콤한 향내를 내뿜는 정결한 침상이
어머니의 부드러운 품 안에서 키워 오던 그녀가,
에우로타스의 강물이 낳는 도금양이나,
봄바람이 피워 내는 갖가지 빛깔 같은 그녀가,
그에게서 불타는 눈길을 거두지 못했네,
온몸으로 불길을 받아들이고
밑바닥까지, 골수 깊은 데까지 온통 타오르기 전에는.
아아, 무정한 마음으로 광기를 가엾이 몰아대는 이여,
거룩한 소년이여, 사람의 근심에 기쁨을 섞는 이여,
골고이와 잎 무성한 이달리움을 다스리는 여신이여,
그대들은 마음에 불붙은 그 처녀를 어떤 물결로
자주 뒤흔들었던가, 금빛 나그네를 두고 한숨짓게 하며!
그녀는 애타는 가슴으로 얼마나 큰 두려움을 견뎠으며,
얼마나 자주 금빛보다 더 창백해졌던가,
테세우스가 사나운 괴물에 맞서 싸우기를 바라며
죽음이든 영예의 상이든 좇아 나설 때에!
그럼에도 헛되지 않게, 신들에게 반가운 작은 예물을
약속하며 말없는 입술로 서원의 불을 지폈네.
이는 마치 타우루스 산꼭대기에서 가지를 흔드는
참나무나, 진 흐르는 껍질의 솔방울 맺힌 소나무를
걷잡을 수 없는 회오리가 바람으로 그 몸통을 비틀어
뿌리째 뽑아 던지면 (그 나무는 멀리 뿌리째 뒤엎여
앞으로 쓰러지며, 앞을 가로막는 것을 널리 부러뜨리듯),
그렇게 테세우스가 사나운 괴물의 몸을 제압하여 쓰러뜨렸네,
헛되이 부질없는 바람에 뿔을 내두르는 그것을.
그러고는 무사히 큰 명예와 함께 발길을 되돌렸네,
가느다란 실로 헤매는 발걸음을 이끌어,
미궁의 굽이에서 빠져나오는 그를
그 건물의 알아챌 수 없는 미로가 헛되이 붙들지 못하도록.
허나 내가 애초의 노래에서 벗어나 무엇하러 더
늘어놓으랴, 딸이 아버지의 얼굴을 등지고,
언니의 품을, 끝내 어머니의 품마저 등지고 —
그 어머니는 가엾게도 딸에게 넋을 잃고 기뻐하던 이였는데 —
이 모든 것보다 테세우스의 달콤한 사랑을 더 택했는지를,
아니면 배에 실려 물거품 이는 디아 섬 기슭에
이르렀는지를, 아니면 잠에 눈이 묶인 그녀를
매정한 가슴으로 떠나며 그 짝이 버렸는지를?
사람들이 전하기를, 그녀는 불타는 가슴으로 미쳐 날뛰며
가슴 깊은 데서 낭랑히 울리는 목소리를 쏟아 냈고,
그러다 슬픔에 잠겨 가파른 산에 올라
거기서 드넓은 바다의 물결로 시선을 내뻗었고,
그러다 일렁이는 바다의 마주 오는 물결로 달려 나가
드러난 종아리의 부드러운 옷자락을 걷어 올리며,
마지막 하소연으로 슬피 이렇게 말했다 하네,
젖은 입으로 차가운 흐느낌을 자아내면서.
이렇게, 배신자여, 나를 아버지의 제단에서 데려가 놓고,
배신자여, 인적 없는 기슭에 버려두었느냐, 테세우스여?
이렇게 떠나며 신들의 권능을 저버린 채,
매정하게도 아 저주받은 위증을 집으로 나르느냐?
그 어떤 것도 잔인한 마음의 뜻을
돌이키지 못했느냐? 그대에겐 아무런 자비도 없어
무정한 가슴이 나를 가엾이 여기려 하지 않았느냐?
허나 그대는 언젠가 이런 약속을 달콤한
목소리로 내게 하지 않았고, 가엾은 내게 이런 걸 바라라 하지 않았으니,
오직 기쁜 혼인을, 오직 바라던 혼례를 —
그 모두를 하늘의 바람이 헛되이 흩어 놓는구나.
이제 그 어떤 여인도 맹세하는 사내를 믿지 말라,
그 어떤 여인도 사내의 말이 미덥다 기대하지 말라.
그들의 마음이 무언가 갈망하여 얻으려 애태우는 동안엔
맹세하기를 두려워 않고, 약속하기를 아끼지 않으나,
갈망하던 마음의 욕정이 채워지고 나면,
제 말을 조금도 기억하지 않고, 위증도 아랑곳 않네.
분명 나는 죽음의 소용돌이 한가운데서 허우적대는 그대를
건져 냈고, 차라리 내 오라비를 잃기로 마음먹었으니,
그 마지막 순간에 속이는 그대를 저버리느니 그리했네.
그 대가로 나는 짐승과 새들에게 찢길 먹이로 던져지고,
죽어서도 흙 한 줌 덮여 묻히지 못하리라.
어느 암사자가 외딴 바위 밑에서 그대를 낳았으며,
어느 바다가 잉태하여 물거품 이는 물결로 그대를 뱉어 냈느냐,
어느 시르티스가, 어느 게걸스런 스킬라가, 어느 거대한 카륍디스가,
달콤한 목숨의 대가로 이런 것을 갚는 그대를 낳았느냐?
우리의 혼인이 그대 마음에 들지 않았다면,
늙은 아버지의 사나운 분부가 두려웠다면,
그래도 그대는 나를 그대의 집으로 데려갈 수 있었으니,
즐거운 수고로 그대를 섬기는 종이 되어
맑은 물로 그대의 흰 발을 어루만지고,
자줏빛 천으로 그대의 잠자리를 깔아 드렸으련만.
허나 내가 무엇하러 아무것도 모르는 바람에 부질없이 하소연하랴,
재앙에 넋 나간 채로 — 그 바람은 아무 감각도 지니지 못해
건네는 말을 듣지도, 되돌려 주지도 못하거늘.
그이는 벌써 바다 한복판에서 오가고 있고,
텅 빈 해초 더미엔 사람 하나 보이지 않네.
이렇게 잔인한 운명이 마지막 순간에 지나치게 조롱하며
내 하소연에 들어 줄 귀조차 시샘하여 앗아 갔네.
전능한 유피테르여, 애초에
케크롭스의 배들이 크노소스의 기슭에 닿지 않았더라면,
길들지 않은 황소에게 끔찍한 공물을 나르며
배신자 뱃사람이 크레타에 밧줄을 매지 않았더라면,
이 못된 자가 달콤한 겉모습 아래 잔인한 뜻을 숨긴 채
우리 집에서 손님으로 쉬지 않았더라면!
나 이제 어디로 돌아가랴? 넋 잃은 채 어떤 희망에 기대랴?
이다 산을 찾아가랴? 아, 넓은 소용돌이로
사나운 바다가 갈라놓아 나뉜 그곳을?
아니면 아버지의 도움을 바라랴, 내가 몸소 저버린 그이를,
오라비의 피로 물든 젊은이를 좇아 떠나온 내가?
아니면 미더운 지아비의 사랑으로 스스로를 달래랴,
소용돌이에 낭창한 노를 휘며 달아나는 그이를?
게다가 이 기슭엔 지붕 하나 없고, 외딴 섬뿐,
에워싼 바다 물결에 빠져나갈 길도 열려 있지 않네.
달아날 방도도, 희망도 없고, 모든 것이 말이 없고,
모든 것이 황량하며, 모든 것이 죽음을 내보이네.
그래도 죽음이 오기 전엔 내 눈이 스러지지 않으리,
지친 몸에서 감각이 물러가지 않으리,
배신당한 내가 신들에게 마땅한 벌을 청하고,
마지막 순간에 하늘의 신의를 빌기 전에는.
그러니, 사내들의 소행을 복수의 벌로 갚는
에우메니데스여, 뱀 같은 머리칼로 두른
그 이마가 내뿜는 가슴의 분노를 앞세우는 이들이여,
이리로, 이리로 오라, 내 하소연을 들으라,
그것을 나는, 아 가엾은 내가, 골수 깊은 데서 짜내도록
내몰렸네, 무력하고, 불타며, 미친 광기에 눈멀어.
이 하소연이 가슴 밑바닥에서 참되이 솟아나는 것이니,
그대들은 내 비탄이 헛되이 스러지게 두지 말고,
테세우스가 어떤 마음으로 나를 홀로 버렸는지,
그런 마음으로, 여신들이여, 제 몸과 제 사람들을 파멸케 하라.
슬픈 가슴에서 이 말들을 쏟아 낸 뒤,
그 잔인한 소행에 벌을 애타게 청하자,
하늘의 지배자가 꺾이지 않는 권능으로 고개를 끄덕이니,
그 끄덕임에 대지와 험한 바다가
떨었고, 온 누리가 반짝이는 별들을 뒤흔들었네.
한편 테세우스는 마음이 어두운 안개로
뒤덮여, 잊어버린 가슴에서 모든 것을 놓아 버렸네,
전에 굳은 마음으로 간직하던 그 분부들을,
슬퍼하는 아버지에게 반가운 신호를 올리지 못한 채,
무사히 에렉테우스의 항구를 보러 왔음을 알리지 못했네.
사람들이 전하기를, 옛적에 아이게우스가 함대에 도성을 맡기며,
여신의 성벽을 떠나는 아들을 바람에 맡길 때,
젊은이를 껴안고 이런 분부를 내렸다 하네.
내 하나뿐인 아들아, 목숨보다 훨씬 더 반가운 이여,
아들아, 내가 미덥지 못한 운명 속으로 내보내야만 하는 이여,
늘그막의 끝자락에서 이제야 내게 되돌아온 이여,
나의 운명과 너의 불타는 용기가
내키지 않는 내게서 너를 앗아 가는구나, 아직 내 흐려진
눈이 아들의 사랑스런 모습을 실컷 담지 못했는데.
나는 즐거이, 기뻐하는 가슴으로 너를 보내지 않으며,
너에게 순조로운 운명의 표징을 지니게 하지 않고,
먼저 마음에서 많은 하소연을 쏟아 내리라,
흰머리를 흙과 끼얹은 먼지로 더럽히면서.
그러고는 물들인 돛을 흔들리는 돛대에 매달아,
우리의 비탄과 우리 마음의 불길을
이베리아 녹빛으로 어두워진 돛이 알맞게 나타내도록 하리라.
거룩한 이토누스에 깃든 여신이 너에게 허락하여,
우리 겨레와 에렉테우스의 터전을 지키기로
고개 끄덕인 그 여신이, 네가 황소의 피로 오른손을 적시게 한다면,
그때는 부디 이 분부가 기억하는 가슴에 간직되어
생생히 살아 있게 하고, 어느 세월도 지워 버리지 못하게 하여라.
네 눈이 우리의 언덕을 바라보게 되자마자,
활대가 사방에서 상복 같은 그 천을 내리고,
꼬인 밧줄이 흰 돛을 올리게 하여,
되도록 빨리 그것을 보고 기쁜 마음으로
순조로운 때가 너를 돌려보내 세워 줄 그때를 알아보게 하여라.
전에는 이 분부들을 굳은 마음으로 간직하던
테세우스에게서, 바람의 입김에 밀려난 구름이
눈 덮인 산의 드높은 봉우리를 떠나가듯, 그 분부들이 떠나갔네.
허나 아버지는, 드높은 성채에서 바라보며
애타는 눈을 끊임없는 눈물로 태우다가,
부푼 돛의 천을 처음 보자마자,
바위 벼랑 꼭대기에서 곤두박질치듯 몸을 던졌네,
무정한 운명에 테세우스를 잃었다 믿고서.
그리하여 죽음이 든 아버지의 집 지붕 아래로 들어선
죽음으로 사나워진 테세우스는, 자기가 매정한 마음으로
미노스의 딸에게 안긴 것과 같은 비탄을 스스로 받았네.
그때 그녀는 멀어지는 배를 슬피 바라보며
상처 입은 마음속에 겹겹의 근심을 되굴렸네.
허나 다른 편에서는 꽃다운 이아쿠스가 날듯이 오고 있었네,
사튀로스의 무리와 니사에서 난 실레노스들과 함께,
그대를 찾으며, 아리아드네여, 그대를 향한 사랑에 불타서.
그때 그들은 여기저기서 넋 나간 마음으로 신명 나 날뛰며,
에우호이 외치며 취해 날뛰고, 에우호이 하며 머리를 젖혔네.
그중 더러는 촉 감춘 튀르소스를 흔들었고,
더러는 갈가리 찢은 송아지의 사지를 내던졌으며,
더러는 뒤틀린 뱀으로 제 몸을 감았고,
더러는 속 빈 궤 속의 은밀한 비의를 받들었네,
속인들이 헛되이 듣기를 갈망하는 그 비의를.
어떤 이들은 높이 든 손바닥으로 북을 두드렸고,
매끈한 청동으로 가는 쟁그랑 소리를 자아냈으며,
많은 이들이 뿔나팔로 목쉰 울림을 내뿜었고,
이방의 피리가 소름 끼치는 가락으로 날카로이 울었네.
이런 형상들로 화려하게 꾸며진 그 덮개는
침상을 감싸며 제 천으로 가리고 있었네.
테살리아의 젊은이들이 그것을 갈망하며 실컷
바라보고 나자, 거룩한 신들에게 자리를 내주기 시작했네.
여기서, 마치 아침 입김으로 잔잔한 바다를
서풍이 흔들어 비스듬한 물결을 몰아 대면,
새벽이 떠올라 떠도는 해의 문턱 아래서,
그 물결이 처음엔 부드러운 바람에 더디게 밀려
나아가며, 철썩이는 웃음소리로 가볍게 울리다가,
나중엔 바람이 거세짐에 따라 점점 더 잦아지고,
멀리 자줏빛 햇살에 떠다니며 되비치듯,
그렇게 그들은 현관의 왕가 지붕을 떠나
저마다 떠도는 발로 여기저기 흩어져 돌아갔네.
그들이 떠난 뒤, 맨 먼저 펠리온 산꼭대기에서
케이론이 숲의 선물을 나르며 왔네.
들판이 피워 내는 온갖 꽃, 테살리아 땅이 큰 산에서
낳는 온갖 꽃, 강물 곁에서
따스한 서풍의 기름진 입김이 낳는 온갖 꽃 —
그 꽃을 그는 뒤섞은 화환으로 엮어 몸소 가져왔으니,
그 즐거운 향기에 어루만져져 온 집이 웃었네.
이내 페네이오스가 이르렀네, 푸르러 가는 템페 골짜기,
위로 드리운 숲이 에워싼 그 템페를 떠나,
도리스의 물의 님프들이 춤으로 기릴 그곳을 남겨 두고서,
빈손이 아니었네. 그는 뿌리째 뽑아 왔으니,
우람한 너도밤나무와 곧은 줄기의 키 큰 월계수를,
하늘거리는 플라타너스와, 낭창한 누이
불탄 파에톤의 누이와, 드높은 삼나무도 함께.
이것들을 궁전 둘레에 널리 엮어 세워 놓으니,
현관이 부드러운 잎에 덮여 푸르게 되었네.
그 뒤를 슬기로운 마음의 프로메테우스가 따르니,
옛 형벌의 옅어진 자국을 지닌 채였네,
그가 언젠가 바위에 사지를 쇠사슬로 묶여
가파른 봉우리에 매달려 치른 그 벌의 자국을.
이어 신들의 아버지가 거룩한 아내와 자식들과 함께
이르렀네, 하늘에 그대만을, 포이부스여, 남겨 두고,
이드리의 산에 사는 그대의 한배 누이도 함께 남겨 두고.
그대와 마찬가지로 누이도 펠레우스를 업신여겨,
테티스의 혼례 횃불을 기리려 하지 않았으니.
그들이 눈처럼 흰 자리에 팔다리를 뉜 뒤,
갖가지 진수성찬으로 식탁이 푸짐히 차려졌네,
그러는 사이 파르카이 여신들이 힘없는 몸짓으로 몸을 흔들며
참을 말하는 노래를 부르기 시작했네.
그들의 떨리는 몸을 사방으로 감싸며 흰 옷이
자줏빛 단으로 발목을 둘렀고,
눈처럼 흰 머리엔 장밋빛 머리끈이 얹혀 있었으며,
손은 어김없이 끝없는 일을 자아내고 있었네.
왼손은 부드러운 양털에 감긴 실패를 잡았고,
오른손은 젖힌 손가락으로 실을 가벼이 뽑아내
자아냈으며, 숙인 엄지로 비틀어
매끈한 방추를 고르게 돌려 돌렸네.
그리고 이로 끊어 내며 언제나 그 일을 고르게 다듬으니,
마른 입술엔 물어뜯은 양털이 붙어 있었네,
앞서 매끄러운 실에서 삐져나와 있던 그것이.
그들의 발치엔 희게 빛나는 부드러운 양털의
뭉치를 고리버들 바구니가 지키고 있었네.
이들은 그때 양털을 뽑으며 낭랑히 울리는 목소리로
이런 운명을 신령한 노래로 쏟아 냈네,
훗날 어느 세월도 거짓이라 탓하지 못할 그 노래로.
오 큰 위업으로 남다른 영예를 더하는 이여,
에마티아의 방패여, 아들로 하여 가장 빛날 이여,
자매들이 이 기쁜 날에 그대에게 펼쳐 보이는 것을 받으라,
참을 말하는 신탁을. 허나 그대들, 운명을 좇는
달려라 씨실을 뽑으며, 달려라, 방추들아.
이제 그대에게, 신랑들이 바라는 것을 나르며
저녁별이 오리라, 상서로운 별과 함께 신부가 오리라,
마음을 녹이는 사랑으로 그대의 넋을 적시고
그대와 나른한 잠을 함께 엮으려는 이가,
억센 목덜미 아래 매끈한 팔을 받쳐 괴며.
달려라 씨실을 뽑으며, 달려라, 방추들아.
그 어떤 집도 이런 사랑을 엮어 낸 적 없고,
그 어떤 사랑도 이런 언약으로 연인들을 맺은 적 없네,
테티스에게 깃든 것 같은, 펠레우스에게 깃든 그 화합 같은.
달려라 씨실을 뽑으며, 달려라, 방추들아.
그대들에게 두려움을 모르는 아킬레우스가 태어나리라,
적에게 등이 아니라 굳센 가슴으로 알려질 이,
자주 달음질의 겨룸에서 이겨,
날랜 암사슴의 불꽃같은 발자국을 앞지를 이가.
달려라 씨실을 뽑으며, 달려라, 방추들아.
그 어떤 영웅도 싸움에서 그에게 맞서지 못하리라,
프리기아의 들판이 테우크로스의 피로 흠뻑 젖고,
트로이아의 성벽을 기나긴 전쟁으로 에워싸며
위증한 펠롭스의 셋째 후손이 그것을 짓밟을 때에.
달려라 씨실을 뽑으며, 달려라, 방추들아.
그의 빼어난 무공과 빛나는 위업을
아들들의 장례에서 어머니들이 자주 고백하리라,
흰머리에서 헝클어진 머리칼을 풀어 헤치고,
무른 가슴을 힘없는 손바닥으로 두들겨 멍들일 때에.
달려라 씨실을 뽑으며, 달려라, 방추들아.
이는 마치 추수꾼이 빽빽한 이삭을 베어 내며
이글대는 해 아래 누렇게 익은 밭을 거두듯,
그가 트로이아 자손들의 몸을 원수 진 칼로 쓰러뜨리리라.
달려라 씨실을 뽑으며, 달려라, 방추들아.
그의 큰 무공의 증인이 되리라, 스카만드로스의 물결이,
여기저기 세찬 헬레스폰토스로 흩어져 흘러드는 그 물결이,
베어 쌓은 주검 더미로 제 물길을 좁히며
뒤섞인 피로 깊은 강물을 데울 그 물결이.
달려라 씨실을 뽑으며, 달려라, 방추들아.
끝으로 죽음에 바쳐진 제물도 증인이 되리라,
높이 쌓아 올린 둥근 화장 더미가
베인 처녀의 눈처럼 흰 사지를 받아들일 때에.
달려라 씨실을 뽑으며, 달려라, 방추들아.
운명이 지친 아카이아인들에게 기회를 주어
다르다니아 도성의 넵투누스가 세운 성벽을 풀어헤치자마자,
폴뤽세네의 피로 높은 무덤이 젖으리라,
그녀는, 양날의 칼에 스러지는 제물인 양,
무릎을 꺾고 잘린 몸을 내던지리라.
달려라 씨실을 뽑으며, 달려라, 방추들아.
그러니 자, 마음이 바라던 사랑을 맺으라.
신랑이 복된 언약으로 여신을 맞아들이고,
오래도록 갈망하던 신랑에게 신부가 넘겨지라.
달려라 씨실을 뽑으며, 달려라, 방추들아.
유모가 동트는 새벽에 그녀를 다시 찾아와도
어제의 실로는 그 목을 두르지 못하리라,
(달려라 씨실을 뽑으며, 달려라, 방추들아,)
애타는 어머니도, 딸의 외로운 잠자리에 슬퍼하며
사랑스런 손주 바라기를 단념하지 않으리라.
달려라 씨실을 뽑으며, 달려라, 방추들아.
이렇게 옛적에 펠레우스의 복된 앞날을 예언하며
파르카이가 신령한 가슴으로 그 노래를 불렀네.
이는 옛날엔 하늘에 사는 이들이 몸소 나타나 정결한 집을 찾고
죽어야 할 이들의 무리에 제 모습을 드러내기를,
경건함이 아직 짓밟히지 않았을 적엔 그리하곤 했기 때문이네.
자주 신들의 아버지는 번쩍이는 신전에서, 해마다
바치는 제사가 축일에 돌아오면 다시 찾아,
백 마리 황소가 땅에 쓰러지는 것을 보았네.
자주 떠도는 리베르가 파르나소스 봉우리 꼭대기에서
머리칼 풀어헤친 튀이아스들이 에우안 외치게 몰았고,
델포이 사람들이 온 도성에서 앞다투어 달려 나와
연기 오르는 제단에서 기쁘게 그 신을 맞아들였네.
자주 죽음을 부르는 전쟁의 겨룸에서 마보르스나,
세찬 트리톤의 여주인이나 람누스의 처녀가,
몸소 나타나 무장한 사람들의 무리를 북돋웠네.
허나 대지가 입에 담지 못할 죄악에 물들고,
모두가 탐욕에 찬 마음에서 정의를 몰아내고,
형제들이 형제의 피로 제 손을 적시고,
아들이 죽은 부모를 애도하기를 그만두고,
아비가 어린 아들의 죽음을 바라니,
젊은 계모의 꽃을 마음껏 누리려 함이었네.
불경한 어미가 철모르는 아들에게 몸을 내맡기며
불경하게도 조상신들을 더럽히기를 두려워 않으니,
옳고 그른 온갖 것이 못된 광기에 뒤섞여
신들의 공정한 마음을 우리에게서 돌려세웠네.
그러기에 신들은 그런 무리를 찾아 주려 하지 않고,
밝은 햇빛에 제 몸이 닿는 것도 견디지 않네.
Peliaco quondam prognatae vertice pinus
dicuntur liquidas Neptuni nasse per undas
Phasidos ad fluctus et fines Aeeteos,
cum lecti iuvenes, Argivae robora pubis,
auratam optantes Colchis avertere pellem
ausi sunt vada salsa cita decurrere puppi,
caerula verrentes abiegnis aequora palmis.
diva quibus retinens in summis urbibus arces
ipsa levi fecit volitantem flamine currum,
pinea coniungens inflexae texta carinae.
illa rudem cursu prima imbuit Amphitriten.
quae simul ac rostro ventosum proscidit aequor
tortaque remigio spumis incanduit unda,
emersere freti candenti e gurgite vultus
aequoreae monstrum Nereides admirantes.
illa, siqua alia, viderunt luce marinas
mortales oculis nudato corpore nymphas
nutricum tenus exstantes e gurgite cano.
tum Thetidis Peleus incensus fertur amore,
tum Thetis humanos non despexit hymenaeos,
tum Thetidi pater ipse iugandum Pelea sensit.
o nimis optato saeclorum tempore nati
heroes, salvete, deum genus, o bona matrum
progenies, salvete iterum
vos ego saepe meo, vos carmine compellabo,
teque adeo eximie taedis felicibus aucte
Thessaliae columen Peleu, cui Iuppiter ipse,
ipse suos divum genitor concessit amores.
tene Thetis tenuit pulcherrirma Nereine?
tene suam Tethys concessit ducere neptem
Oceanusque, mari totum qui amplectitur orbem?
quae simul optatae finito tempore luces
advenere, domum conventu tota frequentat
Thessalia, oppletur laetanti regia coetu:
dona ferunt prae se, declarant gaudia vultu.
deseritur Cieros, linquunt Phthiotica Tempe
Crannonisque domos ac moenia Larisaea,
Pharsalum coeunt, Pharsalia tecta frequentant.
rura colit nemo, mollescunt colla iuvencis,
non humilis curvis purgatur vinea rastris,
non glaebam prono convellit vomere taurus,
non falx attenuat frondatorum arboris umbram,
squalida desertis robigo infertur aratris.
ipsius at sedes, quacumque opulenta recessit
regia, fulgenti splendent auro atque argento.
candet ebur soliis, conlucent pocula mensae,
tota domus gaudet regali splendida gaza.
pulvinar vero divae geniale locatur
sedibus in mediis, Indo quod dente politum
tincta tegit roseo conchyli purpura fuco.
haec vestis priscis hominum variata figuris
heroum mira virtutes indicat arte.
namque fluentisono prospectans litore Diae
Thesea cedentem celeri cum classe tuetur
indomitos in corde gerens Ariadna furores,
necdum etiam sese quae visit visere credit,
ut pote fallaci quae tunc primum excita somno
desertam in sola miseram se cernat harena.
immemor at iuvenis fugiens pellit vada remis,
irrita ventosae linquens promissa procellae.
quem procul ex alga maestis Minois ocellis
saxea ut effigies bacchantis prospicit, eheu,
prospicit et magnis curarum fluctuat undis,
non flavo retinens subtilem vertice mitram,
non contecta levi velatum pectus amictu,
non tereti strophio lactentis vincta papillas,
omnia quae toto delapsa e corpore passim
ipsius ante pedes fluctus salis adludebant.
sic neque tum mitrae neque tum fluitantis amictus
illa vicem curans toto ex te pectore, Theseu,
toto animo, tota pendebat perdita mente.
ah misera, adsiduis quam luctibus exsternavit
spinosas Erycina serens in pectore curas
illa tempestate, ferox quo ex tempore Theseus
egressus curvis e litoribus Piraei
attigit iniusti regis Gortynia tecta.
nam perhibent olim crudeli peste coactam
Androgeoneae poenas exsolvere caedis
electos iuvenes simul et decus innuptarum
Cecropiam solitam esse dapem dare Minotauro.
quis angusta malis cum moenia vexarentur,
ipse suum Theseus pro caris corpus Athenis
proicere optavit potius quam talia Cretam
funera Cecropiae nec funera portarentur.
atque ita nave levi nitens ac lenibus auris
magnanimum ad Minoa venit sedesque superbas.
hunc simul ac cupido conspexit lumine virgo
regia, quam suavis exspirans castus odores
lectulus in molli complexu matris alebat,
quales Eurotae progignunt flumina myrtos
aurave distinctos educit verna colores,
non prius ex illo flagrantia declinavit
lumina quam cuncto concepit corpore flammam
funditus atque imis exarsit tota medullis.
heu misere exagitans immiti corde furores,
sancte puer, curis hominum qui gaudia misces,
quaeque regis Golgos quaeque Idalium frondosum,
qualibus incensam iactastis mente puellam
fluctibus in flavo saepe hospite suspirantem!
quantos illa tulit languenti corde timores,
quanto saepe magis fulgore expalluit auri,
cum saevum cupiens contra contendere monstrum
aut mortem appeteret Theseus aut praemia laudis.
non ingrata tamen frustra munuscula divis
promittens tacito succendit vota labello.
nam velut in summo quatientem bracchia Tauro
quercum aut conigeram sudanti cortice pinum
indomitus turbo contorquens flamine robur
eruit (illa procul radicitus exturbata
prona cadit, † lateque cum eius obvia frangens),
sic domito saevum prostravit corpore Theseus
nequiquam vanis iactantem cornua ventis.
inde pedem sospes multa cum laude reflexit
errabunda regens tenui vestigia filo,
ne labyrintheis e flexibus egredientem
tecti frustraretur inobservabilis error.
sed quid ego a primo digressus carmine plura
commemorem, ut linquens genitoris filia vultum,
ut consanguineae complexum, ut denique matris,
quae misera in gnata deperdita laetabatur,
omnibus his Thesei dulcem praeoptarit amorem,
aut ut vecta rati spumosa ad litora Diae
venerit, aut ut eam devinctam lumina somno
liquerit immemori discedens pectore coniunx?
saepe illam perhibent ardenti corde furentem
clarisonas imo fudisse ex pectore voces,
ac tum praeruptos tristem conscendere montes
unde aciem in pelagi vastos protenderet aestus,
tum tremuli salis adversas procurrere in undas
mollia nudatae tollentem tegmina surae,
atque haec extremis maestam dixisse querelis,
frigidulos udo singultus ore cientem:
sicine me patriis avectam, perfide, ab aris,
perfide, deserto liquisti in litore, Theseu?
sicine discedens neglecto numine divum
immernor ah devota domum periuria portas?
nullane res potuit crudelis flectere mentis
consilium? tibi nulla fuit clementia praesto
immite ut nostri vellet miserescere pectus?
at non haec quondam blanda promissa dedisti
voce mihi, non haec miserae sperare iubebas,
sed conubia laeta, sed optatos hymenaeos:
quae cuncta aerii discerpunt irrita venti.
nunc iam nulla viro iuranti femina credat,
nulla viri speret sermones esse fideles:
quis dum aliquid cupiens animus praegestit apisci,
nil metuunt iurare, nihil promittere parcunt:
sed simul ac cupidae mentis satiata libido est,
dicta nihil meminere, nihil periuria curant.
certe ego te in medio versantem turbine leti
eripui et potius germanum amittere crevi
quam tibi fallaci supremo in tempore deessem:
pro quo dilaceranda feris dabor alitibusque
praeda neque iniecta tumulabor mortua terra.
quaenam te genuit sola sub rupe leaena,
quod mare conceptum spumantibus exspuit undis.
quae Syrtis, quae Scylla rapax, quae vasta Charybdis,
talia qui reddis pro dulci praemia vita?
si tibi non cordi fuerant conubia nostra,
saeva quod horrebas prisci praecepta parentis,
at tamen in vestras potuisti ducere sedes
quae tibi iucundo famularer serva labore
candida permulcens liquidis vestigia lymphis
purpureave tuum constemens veste cubile.
sed quid ego ignaris nequiquam conqueror auris
exsternata malo, quae nullis sensibus auctae
nec missas audire queunt nec reddere voces?
ille autem prope iam mediis versatur in undis,
nec quisquam adparet vacua mortalis in alga.
sic nimis insultans extremo tempore saeva
fors etiam nostris invidit questibus auris.
Iuppiter omnipotens, utinam ne tempore primo
Gnosia Cecropiae tetigissent litora puppes,
indomito nec dira ferens stipendia tauro
perfidus in Creta religasset navita funem,
nec malus hic celans dulci crudelia forma
consilia in nostris requiesset sedibus hospes!
nam quo me referam? quali spe perdita nitor?
Idaeosne petam montes? ah, gurgite lato
discernens ponti truculentum ubi dividit aequor?
an patris auxilium sperem, quemne ipsa reliqui
respersum iuvenem fraterna caede secuta?
coniugis an fido consoler memet amore,
quine fugit lentos incurvans gurgite remos?
praeterea nullo litus, sola insula, tecto,
nec patet egressus pelagi cingentibus undis:
nulla fugae ratio, nulla spes: omnia muta,
omnia sunt deserta, ostentant omnia letum.
non tamen ante mihi languescent lumina morte,
nec prius a fesso secedent corpore sensus
quam iustam a divis exposcam prodita multam
caelestumque fidem postrema comprecer hora.
quare, facta virum multantes vindice poena
Eumenides, quibus anguino redimita capillo
frons exspirantis praeportat pectoris iras,
huc huc adventate, meas audite querelas,
quas ego, vae miserae, extremis proferre medullis
cogor inops, ardens, amenti caeca furore.
quae quoniam verae nascuntur pectore ab imo,
vos nolite pati nostrum vanescere luctum,
sed quali solam Theseus me mente reliquit,
tali mente, deae, funestet seque suosque.
has postquam maesto profudit pectore voces
supplicium saevis exposcens anxia factis,
adnuit invicto caelestum numine rector,
quo nutu tellus atque horrida contremuerunt
aequora concussitque micantia sidera mundus.
ipse autem caeca mentem caligine Theseus
consitus oblito dimisit pectore cuncta
quae mandata prius constanti mente tenebat,
dulcia nec maesto sustollens signa parenti
sospitem Erechtheum se ostendit visere portum
namque ferunt olim, classi cum moenia divae
linquentem gnatum ventis concrederet Aegeus,
talia complexum iuveni mandata dedisse:
gnate mihi longe iucundior unice vita,
gnate, ego quem in dubios cogor dimittere casus
reddite in extrema nuper mihi fine senectae,
quandoquidem fortuna mea ac tua fervida virtus
eripit invito mihi te, cui languida nondum
lumina sunt gnati cara saturata figura,
non ego te gaudens laetanti pectore mittam,
nec te ferre sinam fortunae signa secundae,
sed primum multas expromam mente querelas
canitiem terra atque infuso pulvere foedans,
inde infecta vago suspendam lintea malo,
nostros ut luctus nostraeque incendia mentis
carbasus obscurata decet ferrugine Hibera.
quod tibi si sancti concesserit incola Itoni,
quae nostrum genus ac sedes defendere Erechthei
adnuit, ut tauri respergas sanguine dextram,
tum vero facito ut memori tibi condita corde
haec vigeant mandata, nec ulla oblitteret aetas,
ut simul ac nostros invisent lumina collis,
funestam antennae deponant undique vestem
candidaque intorti sustollant vela rudentes,
quam primum cernens ut laeta gaudia mente
agnoscam, cum te reducem aetas prospera sistet.
haec mandata prius constanti mente tenentem
Thesea ceu pulsae ventorum flamine nubes
aerium nivei montis liquere cacumen.
at pater, ut summa prospectum ex arce petebat
anxia in adsiduos absumens lumina fletus,
cum primum inflati conspexit lintea veli,
praecipitem sese scopulorum e vertice iecit
amissum credens immiti Thesea fato.
sic funesta domus ingressus tecta paterna
morte ferox Theseus, qualem Minoidi luctu
obtulerat mente immemori, talem ipse recepit.
quae tum prospectans cedentem maesta carinam
multiplices animo volvebat saucia curas.
at parte ex alia florens volitabat Iacchus
cum thiaso satyrorum et Nysigenis silenis
te quaerens, Ariadna, tuoque incensus arnore.
quae tum alacres passim lymphata mente furebant
euhoe bacchantes, euhoe capita inflectentes.
harum pars tecta quatiebant cuspide thyrsos,
pars e divulso iactabant membra iuvenco,
pars sese tortis serpentibus incingebant,
pars obscura cavis celebrabant orgia cistis,
orgia quae frustra cupiunt audire profani,
plangebant aliae proceris tympana palmis
aut tereti tenuis tinnitus aere ciebant,
multis raucisonos efflabant cornua bombos
barbaraque horribili stridebat tibia cantu.
talibus amplifice vestis decorata figuris
pulvinar complexa suo velabat amictu.
quae postquam cupide spectando Thessala pubes
expleta est, sanctis coepit decedere divis.
hic, qualis flatu placidum mare matutino
horrificans Zephyrus proclivas incitat undas
aurora exoriente vagi sub limina solis,
quae tarde primum clementi flamine pulsae
procedunt, leviterque sonant plangore cachinni,
post vento crescente magis magis increbescunt
purpureaque procul nantes ab luce refulgent,
sic tum vestibuli linquentes regia tecta
ad se quisque vago passim pede discedebant.
quorum post abitum princeps e vertice Peli
advenit Chiron portans silvestria dona:
nam quoscumque ferunt campi, quos Thessala magnis
montibus ora creat, quos propter fluminis undas
aura parit flores tepidi fecunda Favoni,
hos indistinctis plexos tulit ipse corollis,
quo permulsa domus iucundo risit odore.
confestim Penios adest, viridantia Tempe,
Tempe quae silvae cingunt super impendentes,
naiasin linquens Doris celebranda choreis,
non vacuus: namque ille tulit radicitus altas
fagos ac recto proceras stipite laurus,
non sine nutanti platano lentaque sorore
flammati Phaethontis et aeria cupressu.
haec circum sedes late contexta locavit,
vestibulum ut molli velatum fronde vireret.
post hunc consequitur sollerti corde Prometheus
extenuata gerens veteris vestigia poenae
quam quondam silici restrictus membra catena
persolvit pendens e verticibus praeruptis.
inde pater divum sancta cum coniuge natisque
advenit, caelo te solum, Phoebe, relinquens
unigenamque simul cultricem montibus Idri:
Pelea nam tecum pariter soror adspernata est
nec Thetidis taedas voluit celebrare iugalis.
qui postquam niveis flexerunt sedibus artus,
large multiplici constructae sunt dape mensae,
cum interea infirmo quatientes corpora motu
veridicos Parcae coeperunt edere cantus.
his corpus tremulum complectens undique vestis
candida purpurea talos incinxerat ora,
at roseae niveo residebant vertice vittae,
aeternumque manus carpebant rite laborem.
laeva colum molli lana retinebat amictum,
dextera tum leviter deducens fila supinis
formabat digitis, tum prono in pollice torquens
libratum tereti versabat turbine fusum,
atque ita decerpens aequabat semper opus dens,
laneaque aridulis haerebant morsa labellis
quae prius in levi fuerant exstantia filo.
ante pedes autem candentis mollia lanae
vellera virgati custodibant calathisci.
haec tum clarisona vellentes vellera voce
talia divino fuderunt carmine fata,
carmine perfidiae quod post nulla arguet aetas:
o decus eximium magnis virtutibus augens,
Emathiae tutamen opis, clarissime nato,
accipe quod laeta tibi pandunt luce sorores,
veridicum oraclum. sed vos, quae fata secuntur,
currite ducentes subtegmina, currite, fusi.
adveniet tibi iam portans optata maritis
Hesperus, adveniet fausto cum sidere coniunx,
quae tibi flexanimo mentem perfundat amore
languidulosque paret tecum coniungere somnos
levia substernens robusto bracchia collo.
currite ducentes subtegmina, currite, fusi.
nulla domus tales unquam contexit amores,
nullus amor tali coniunxit foedere amantes
qualis adest Thetidi, qualis concordia Peleo.
currite ducentes subtegmina, currite, fusi.
nascetur vobis expers terroris Achilles,
hostibus haud tergo, sed forti pectore notus,
qui persaepe vago victor certamine cursus
flammea praevertet celeris vestigia cervae.
currite ducentes subtegmina, currite, fusi.
non illi quisquam bello se conferet heros,
cum Phrygii Teucro manabunt sanguine campi
Troicaque obsidens longinquo moenia bello
periuri Pelopis vastabit tertius heres.
currite ducentes subtegmina, currite, fusi.
illius egregias virtutes claraque facta
saepe fatebuntur gnatorum in funere matres,
cum incultum cano solvent a vertice crinem
putridaque infirmis variabunt pectora palmis.
currite ducentes subtegmina, currite, fusi.
namque velut densas praecerpens messor aristas
sole sub ardenti flaventia demetit arva,
Troiugenum infesto prosternet corpora ferro.
currite ducentes subtegmina, currite, fusi.
testis erit magnis virtutibus unda Scamandri,
quae passim rapido diffunditur Hellesponto,
cuius iter caesis angustans corporum acervis
alta tepefaciet permixta flumina caede.
currite ducentes subtegmina, currite, fusi.
denique testis erit morti quoque reddita praeda
cum teres excelso coacervatum aggere bustum
excipiet niveos percussae virginis artus.
Currite ducentes subtegmina, currite, fusi.
nam simul ac fessis dederit fors copiam Achivis
urbis Dardaniae Neptunia solvere vincla,
alta Polyxenia madefient caede sepulcra,
quae, velut ancipiti succumbens victima ferro,
proiciet truncum submisso poplite corpus.
currite ducentes subtegmina, currite, fusi.
quare agite optatos animi coniungite amores.
accipiat coniunx felici foedere divam,
dedatur cupido iam dudum nupta marito.
currite ducentes subtegmina, currite, fusi.
non illam nutrix orienti luce revisens
hesterno collum poterit circumdare filo
(currite ducentes subtegmina, currite, fusi),
anxia nec mater discordis maesta puellae
secubitu caros mittet sperare nepotes.
currite ducentes subtegmina, currite, fusi.
talia praefantes quondam felicia Pelei
carmina divino cecinerunt pectore Parcae.
praesentes namque ante domos invisere castas
heroum et sese mortali ostendere coetu
caelicolae nondum spreta pietate solebant.
saepe pater divum templo in fulgente, revisens
annua cum festis venissent sacra diebus,
conspexit terra centum procumbere tauros.
saepe vagus Liber Parnasi vertice summo
Thyiadas effusis euantis crinibus egit,
cum Delphi tota certatim ex urbe ruentes
acciperent laeti divum fumantibus aris.
saepe in letifero belli certamine Mavors
aut rapidi Tritonis era aut Rhamnusia virgo
armatas hominum est praesens hortata catervas.
sed postquam tellus scelere est imbuta nefando,
iustitiamque omnes cupida de mente fugarunt,
perfudere manus fraterno sanguine fratres,
destitit exstinctos natus lugere parentes,
optavit genitor primaevi funera nati
Liber ut innuptae poteretur flore novercae,
ignaro mater substernens se impia nato
impia non verita est divos scelerare parentes,
omnia fanda nefanda malo permixta furore
iustificam nobis mentem avertere deorum.
quare nec talis dignantur visere coetus
nec se contingi patiuntur lumine claro.
비록 근심이 끊임없는 슬픔으로 나를 지치게 하여
나를 박식한 처녀들에게서 떼어 놓고, 오르탈루스여,
내 마음의 넋이 무사이의 달콤한 열매를 내놓지 못하니,
그토록 큰 재앙에 그것이 이리저리 흔들리는 탓이나 —
최근에 레테의 소용돌이에서 흘러나온 물결이
내 아우의 파리한 발을 적셨으니,
로이테움 기슭 아래 트로이아 땅이
우리 눈에서 앗아 간 그를 짓누르고 있네.
목숨보다 사랑스런 아우여, 나 다시는
이후로 그대를 보지 못하리라. 허나 분명 언제나 사랑하리라,
언제나 그대의 죽음을 슬퍼하는 노래를 부르리라,
마치 빽빽한 가지 그늘 아래서
다울리스의 새가 스러진 이튈로스의 운명을 슬피 노래하듯 —
허나 그토록 큰 비탄 속에서도, 오르탈루스여, 나는
그대에게 바티아데스에서 옮긴 이 노래를 보내네,
그대의 말이 떠도는 바람에 헛되이 맡겨져
내 마음에서 새어 나가 버렸다고 혹여 여기지 않도록.
마치 신랑이 은밀한 선물로 보낸 사과가
처녀의 정결한 무릎에서 굴러 나오듯 —
가엾은 처녀가 부드러운 옷 밑에 넣어 두고 잊었다가,
어머니가 오시자 벌떡 일어서는 통에 굴러 떨어지니,
그것이 곤두박질쳐 비탈로 굴러 내려가고,
그녀의 슬픈 얼굴엔 켕기는 홍조가 번지듯이.
Etsi me adsiduo defectum cura dolore
sevocat a doctis, Ortale, virginibus,
nec potis est dulcis Musarum expromere fetus
mens animi: tantis fluctuat ipsa malis,—
namque mei nuper Lethaeo gurgite fratris
pallidulum manans adluit unda pedem,
Troia Rhoeteo quem subter litore tellus
Ereptum nostris obterit ex oculis.
nunquam ego te vita frater amabilior
adspiciam posthac: at certe semper amabo,
semper maesta tua carmina morte canam,
qualia sub densis ramorum concinit umbris
Daulias absumpti fata gemens Ityli,—
sed tamen in tantis maeroribus, Ortale, mitto
haec expressa tibi carmina Battiadae,
ne tua dicta vagis nequiquam credita ventis
effluxisse meo forte putes animo,
ut missum sponsi furtivo munere malum
procurrit casto virginis e gremio,
quod miserae oblitae molli sub veste locatum,
dum adventu matris prosilit, excutitur;
atque illud prono praeceps agitur decursu,
huic manat tristi conscius ore rubor.
큰 세상의 온갖 빛을 두루 살피고,
별들이 뜨고 지는 것을 알아낸 이,
세찬 해의 불꽃 같은 광채가 어찌 어두워지는지,
별들이 정한 때에 어찌 물러가는지,
트리비아라트모스 바위 밑으로 몰래 쫓아 보내며
달콤한 사랑이 어찌 그녀를 하늘의 궤도에서 불러내리는지 아는 이,
바로 그 코논이 나를 하늘의 빛 가운데서 보았네,
베레니케의 머리에서 잘린 머리채인 나를,
밝게 빛나는 나를, 그녀가 신들 모두에게
매끈한 팔을 내뻗으며 바치겠노라 맹세했던 나를,
왕이 갓 올린 혼례로 힘을 얻어
아시리아의 땅을 짓밟으러 떠났던 그 무렵에,
밤의 다툼의 달콤한 자취를 지닌 채로 —
처녀의 전리품을 두고 벌인 그 다툼의 자취를.
신부들에게 베누스가 그토록 미운가, 하여 부모의
기쁨이 거짓 눈물방울에 헛되이 꺾이는가,
신방 문턱 안에서 흠뻑 쏟아 내는 그 눈물에?
아니다 — 신들께 참으로 맹세컨대, 그건 참된 슬픔이 아니었네.
내 여왕이 많은 하소연으로 그것을 내게 가르쳐 주었네,
새 남편이 사나운 싸움터로 떠날 적에.
허나 그대는 홀로 남아 텅 빈 잠자리를 슬퍼한 것이 아니라,
사랑하는 오라비와의 애처로운 이별을 울었던가?
근심이 얼마나 깊이 슬픈 골수를 파먹었던가!
그때 온 가슴으로 애태우던 그대에게서
감각을 앗겨 넋이 나가 버렸던가! 허나 나는 분명
그대가 어린 처녀 적부터 큰마음을 지녔음을 알았네.
그 갸륵한 위업을 잊었는가, 그로써 그대가 왕가의
혼인을 얻어 냈던, 더 담대한 이라도 감히 못 할 그 일을?
허나 그때 슬피 남편을 보내며 그대는 어떤 말을 했던가!
유피테르여, 슬픈 손으로 얼마나 자주 눈을 훔쳤던가!
어떤 큰 신이 그대를 그토록 바꾸어 놓았는가? 아니면 사랑하는 이들이
사랑하는 몸에서 멀리 떨어져 있기를 원치 않아서인가?
그때 그대는 달콤한 지아비를 위해 나를 모든 신들에게
황소의 피와 함께 바치겠노라 맹세했네,
그이가 돌아오기만 한다면. 그이는 오래지 않아
사로잡은 아시아이집트의 땅에 보태었네.
그 공로로 나는 하늘의 무리에 바쳐져,
새 예물로써 지난날의 서원을 갚네.
내키지 않게, 오 여왕이여, 나는 그대의 머리에서 떠났네,
내키지 않게. 그대와 그대의 머리를 두고 맹세하노니 —
헛되이 맹세하는 자는 마땅한 벌을 받으라 —
허나 누가 제 몸이 쇠붙이에 맞먹는다 우기랴?
저 산조차 무너졌으니, 온 땅에서 가장 큰 그 산,
티아의 빛나는 자손이 그 위를 넘어가는 그 산이,
메디아인들이 새 바다를 만들어 내고, 이방의 젊은이들이
함대로 아토스 산 한복판을 항해해 지날 때에.
쇠붙이에 그런 것들도 스러지거늘, 머리채가 무엇을 하랴?
유피테르여, 칼륍스 족속이 온통 망해 버리기를,
그리고 맨 처음 땅 밑에서 광맥을 캐기 시작하여
무쇠의 단단함을 벼려 낸 자도!
조금 전 떨어져 나간 내 머리채들, 곧 내 자매들이 내 운명을
슬퍼하고 있을 때, 아이티오피아 멤논
한배 형제가 하늘거리는 날개로 공기를 밀치며
아르시노에의 날개 달린 말이 나타났네,
그가 나를 들어 올려 하늘의 어스름을 날아가
베누스의 정결한 품 안에 나를 앉히네.
제퓌리티스가 몸소 제 종을 그리로 보냈던 것이니,
카노포스 해안에 사는 그 그리스 여신이.
하늘의 알록달록한 빛 속에 오직 홀로,
아리아드네의 관자놀이에서 온 황금
관만이 박혀 있지 않고, 우리도 함께 빛나도록,
금빛 머리에서 바쳐진 전리품인 우리도.
눈물에 젖어 신들의 신전으로 물러가는 나를
여신이 옛 별들 사이에 새 별로 놓았네.
처녀자리와 사나운 사자자리의 별빛에 닿으며,
뤼카온의 딸 칼리스토에 잇대어,
나는 서녘으로 기울며, 더딘 보오테스를 앞서 이끄니,
그는 늦게야 겨우 깊은 오케아누스에 잠기네.
허나 밤이면 신들의 발걸음이 나를 짓누르고,
낮이면 나를 백발의 테튀스에게 돌려주지만 —
(그대의 노여움 없이 여기서 말하게 해 주소서, 람누스의 처녀여,
나는 그 어떤 두려움으로도 참말을 숨기지 않을 것이며,
별들이 나를 사나운 말로 갈가리 찢는다 해도,
참된 가슴에 감춘 것을 풀어놓기를 그치지 않으리라) —
나는 이런 일들에 그리 기뻐하지 않네, 내가 언제나 떨어져 있어야 함에,
내 여주인의 머리에서 떨어져 있어야 함에 애가 타네.
그녀와 함께, 그녀가 지난날 처녀였을 적, 값진
향유는 다 멀리하고도, 함께 숱한 향유를 들이켰건만.
이제 그대들을, 바라던 날에 혼례 횃불이 맺어 주었으니,
한마음 된 남편에게 몸을 내주지 말라,
옷을 젖혀 젖가슴을 드러내며 내주지 말라,
오닉스 항아리가 내게 반가운 예물을 부어 주기 전에는,
정결한 잠자리의 법도를 받드는 그대들의 오닉스가.
허나 더러운 간통에 몸을 내준 여인은 —
아, 그 여인의 못된 제물은 가벼운 먼지가 헛되이 들이켜라.
나는 자격 없는 이에게선 아무런 예물도 구하지 않으니.
오히려, 오 신부들이여, 언제나 화합이 그대들의 집에,
언제나 사랑이 끊임없이 깃들기를.
그대는, 여왕이여, 별들을 바라보며 여신
베누스를 축일의 등불로 달랠 적에,
그대의 것인 나를 향유 없이 두지 마시고,
오히려 넉넉한 예물로 나를 채워 주소서.
별들이 어찌 나를 붙드는가? 부디 내가 다시 여왕의 머리채가 되기를,
그러면 오리온이 물병자리 곁에서 빛나든 말든!
Omnia qui magni dispexit lumina mundi,
qui stellarum ortus comperit atque obitus,
flammeus ut rapidi solis nitor obscuretur,
ut cedant certis sidera temporibus,
ut Triviam furtim sub Latmia saxa relegans
dulcis amor gyro devocet aerio,
idem me ille Conon caelesti in lumine vidit
e Bereniceo vertice caesariem
fulgentem clare, quam cunctis illa deorum
levia protendens bracchia pollicita est,
qua rex tempestate novo auctus hymenaeo
vastatum finis iuerat Assyrios,
dulcia nocturnae portans vestigia rixae
quam de virgineis gesserat exuviis.
estne novis nuptis odio Venus, atque parentum
frustrantur falsis gaudia lacrimulis
ubertim thalami quas intra limina fundunt?
non, ita me divi vera gemunt, iuerint.
id mea me multis docuit regina querelis
invisente novo proelia torva viro.
at tu non orbum luxti deserta cubile,
sed fratris cari flebile discidium?
quam penitus maestas exedit cura medullas!
ut tibi tunc toto pectore sollicitae
sensibus ereptis mens excidit! at te ego certe
cognoram a parva virgine magnanimam.
anne bonum oblita es facinus, quo regium adepta es
coniugium, quod non fortior ausit alis?
sed tum maesta virum mittens quae verba locuta es!
Iuppiter, ut tristi lumina saepe manu!
quis te mutavit tantus deus? an quod amantes
non longe a caro corpore abesse volunt?
atque ibi me cunctis pro dulci coniuge divis
non sine taurino sanguine pollicita es,
si reditum tetulisset. is haud in tempore longo
captam Asiam Aegypti finibus addiderat.
quis ego pro factis caelesti reddita coetu
pristina vota novo munere dissolvo.
invita, o regina, tuo de vertice cessi,
invita: adiuro teque tuumque caput:
digna ferat quod si quis inaniter adiurarit:
sed qui se ferro postulet esse parem?
ille quoque eversus mons est quem maximum in oris
progenies Thiae clara supervehitur,
cum Medi peperere novum mare, cumque inventus
per medium classi barbara navit Athon.
quid facient crines, cum ferro talia cedant?
Iuppiter, ut Chalybon omne genus pereat,
et qui principio sub terra quaerere venas
institit ac ferri fingere duritiem!
abiunctae paulo ante comae mea fata sorores
lugebant, cum se Memnonis Aethiopis
unigena impellens nutantibus aera pennis
obtulit Arsinoes † elocridicos ales equus,
isque per aetherias me tollens avolat umbras
et Veneris casto conlocat in gremio.
ipsa suum Zephyritis eo famulum legarat,
Graia Canopiis incola litoribus,
†hi dii ven ibi vario ne solum in lumine caeli
ex Ariadneis aurea temporibus
fixa corona foret, sed nos quoque fulgeremus
devotae flavi verticis exuviae,
uvidulam a fletu cedentem ad temple deum me
sidus in antiquis diva novum posuit:
Virginis et saevi contingens namque Leonis
lumina, Callisto iuncta Lycaoniae,
vertor in occasum, tardum dux ante Booten,
qui vix sero alto mergitur Oceano.
sed quamquam me nocte premunt vestigia divum,
lux autem canae Tethyi restituit,
(pace tua fari hic liceat, Rhamnusia virgo:
namque ego non ullo vera timore tegam,
nec si me infestis discerpent sidera dictis,
condita quin veri pectoris evoluam)
non his tam laetor rebus quam me afore semper
afore me a dominae vertice discrucior,
quicum ego, dum virgo quondam fuit, omnibus expers
unguentis, una milia multa bibi.
nunc vos optato quom iunxit lumine taeda,
non prius unanimis corpora coniugibus
tradite nudantes reiecta veste papillas,
quam iucunda mihi munera libet onyx,
vester onyx, casto colitis quae iura cubili.
sed quae se impuro dedit adulterio,
illius ah mala dona levis bibat irrita pulvis:
namque ego ab indignis praemia nulla peto.
sed magis, o nuptae, semper concordia vestras,
semper amor sedes incolat adsiduus.
tu vero, regina, tuens cum sidera divam
placabis festis luminibus Venerem,
unguinis expertem non siris esse tuam me,
sed potius largis adfice muneribus.
sidera cur retinent? utinam coma regia fiam
proximus Hydrochoi fulgeret Oarion.
오 달콤한 남편에게도 반갑고, 아비에게도 반가웠던 이여,
안녕하신가, 유피테르가 좋은 힘으로 그대를 도우시기를,
문이여, 그대가 옛적 발부스에게 다정히 봉사했다 하는,
노인이 몸소 이 집을 지니던 그때에는 —
허나 이번엔 남의 바람에 짓궂게 봉사했다고들 하니,
노인이 죽어 뉘고 나서 그대가 새댁 것이 된 뒤로는.
자 우리에게 말해 다오, 어이하여 그대가 변하여
옛 주인에게 신의를 저버렸다 하는지를.
아니오 (이제 나를 넘겨받은 카이킬리우스의 마음에 들기를!)
그건 내 잘못이 아니오, 내 잘못이라 말들 하여도.
누구도 내가 무슨 잘못을 저질렀다 하지 못하리다.
허나 저 사람들의 버릇이라오. 오 문이여, 누가 너를 이리 만드느냐!
무언가 잘못된 일이 드러나기만 하면,
다들 내게 소리치오, "문아, 네 잘못이다."
그리 한마디로 말해서는 넉넉지 않으니,
누구나 알아채고 보게끔 밝혀야 하리.
내가 어찌 그러겠소? 아무도 묻지 않고 알려 애쓰지도 않으니.
우리가 알고 싶다네. 우리에겐 주저 말고 말해 다오.
그럼 우선, 그 처녀가 우리에게 처녀로 넘겨졌다는 말은,
거짓이오. 앞선 남편이 그녀를 건드린 게 아니니,
그의 물건은 여린 근대보다 더 늘어져 매달려
결코 속옷 한가운데까지 곧추선 적이 없었소.
허나 그 아비가 아들의 잠자리를 범하여
가엾은 집안을 더럽혔다 하니,
불경한 마음이 눈먼 욕정에 타올랐거나,
아니면 아들이 씨 없는 정액으로 굼떴던 탓에,
어디서든 더 억센 것을 구해야 했던 탓이었소,
처녀의 허리띠를 풀 수 있는 그것을.
놀라운 효심의 아비를 이야기하는구나, 참으로 갸륵한,
제 아들의 무릎에 몸소 오줌을 눈 그 아비를!
허나 그녀는 이것만 안다고 하는 게 아니라오,
브릭시아, 망대 아래 자리한,
누런 멜라 강이 부드러운 물결로 앞을 흐르는,
베로나의 사랑받는 어머니 브릭시아가 아는 바를 —
포스투미우스코르넬리우스의 정사도 이야기하니,
그들과 그녀가 못된 간통을 저질렀다오.
여기서 누군가 말하리다. "뭐라고? 문아, 네가 그런 걸 아느냐,
결코 주인의 문지방을 떠날 수 없고,
사람들 말을 엿듣지도 못한 채, 여기 상인방에 박혀
그저 집을 닫고 여는 일만 하는 네가?"
나는 자주 그녀가 은밀한 목소리로 말하는 것을 들었소,
하녀들과만 있으면서 제 이 추문들을,
우리가 말한 자들의 이름을 대며 —
내겐 혀도 귀도 없으려니 여겼던 게지요.
게다가 어떤 자를 덧붙였는데, 이름은 대고 싶지 않소,
붉은 눈썹을 치켜뜨지 않도록.
키 큰 사내라오, 언젠가 그에게 큰 송사를 일으킨 자,
거짓된 배로 꾸며 낸 가짜 해산 소동으로.
O dulci iucunda viro, iucunda parenti,
salve, teque bona Iuppiter auctet ope,
Ianua, quam Balbo dicunt servisse benigne
olim, cum sedes ipse senex tenuit,
quamque ferunt rursus voto servisse maligne,
postquam es porrecto facta marita sene,
dic agedum nobis quare mutata feraris
in dominum veterem deseruisse fidem.
non (ita Caecilio placeam, cui tradita nunc sum)
culpa mea est, quamquam dicitur esse mea,
nec peccatum a me quisquam pote dicere quicquam:
†verum istius populi ianua qui te facit!
qui, quacumque aliquid reperitur non bene factum,
ad me omnes clamant, Ianua, culpa tua est.
non istuc satis est uno te dicere verbo,
sed facere ut quivis sentiat et videat.
qui possum? nemo quaerit nec scire laborat.
nos volumus; nobis dicere ne dubita.
primum igitur, virgo quod fertur tradita nobis,
falsum est. non illam vir prior attigerit,
languidior tenera cui pendens sicula beta
nunquam se mediam sustulit ad tunicam:
sed pater illius gnati violasse cubile
dicitur et miseram conscelerasse domum,
sive quod impia mens caeco flagrabat amore,
seu quod iners sterili semine natus erat
et quaerendus is unde foret nervosius illud
quod posset zonam solvere virgineam.
egregium narras mira pietate parentem,
qui ipse sui gnati minxerit in gremium.
atqui non solum hoc se dicit cognitum habere
Brixia † chinea suppositum specula,
flavus quam molli praecurrit flumine Mella,
Brixia, Veronae mater amata meae,
sed de Postumio et Corneli narrat amore,
cum quibus illa malum fecit adulterium.
dixerit hic aliquis, quid? tu istaec, Ianua, nosti,
cui nunquam domini limine abesse licet,
nec populum auscultare, sed hic suffixa tigillo
tantum operire soles aut aperire domum?
saepe illam audivi furtiva voce loquentem
solam cum ancillis haec sua flagitia,
nomine dicentem quos diximus, ut pote quae mi
speraret nec linguam esse nec auriculam.
praeterea addebat quendam, quem dicere nolo
nomine ne tollat rubra supercilia.
longus homo est, magnas cui lites intulit olim
falsum mendaci ventre puerperium.
그대가 운명과 쓰라린 불행에 짓눌려
눈물로 적은 이 편지를 내게 보내며,
물거품 이는 바다 물결에 내던져진 난파꾼인 나를
일으켜 세우고 죽음의 문턱에서 돌려 세워 달라 하네,
거룩한 베누스도 부드러운 잠 속에 쉬게 두지 않는 나를,
홀아비 잠자리에 버려진 나를 그냥 두지 않고,
옛 작가들의 달콤한 노래로 무사이
즐겁게 하지 못하는 나를, 애타는 마음이 밤새 뒤척일 때 —
그건 내게 반가운 일이네, 그대가 나를 벗이라 부르며
무사이와 베누스의 선물을 여기서 청하니.
허나 그대가 내 곤경을 모르지 않도록, 만리우스여,
또 내가 손님의 도리를 싫어한다 여기지 않도록,
나 자신이 어떤 운명의 물결에 잠겨 있는지 들어 보게,
가엾은 이에게서 더는 복된 선물을 구하지 않도록.
내게 처음 순백의 성인 옷이 주어졌을 무렵,
꽃다운 나이가 즐거운 봄을 보내던 그때,
나는 꽤나 실컷 놀았네. 그 여신이 나를 모르지 않으니,
근심에 달콤쌉쌀함을 섞는 그 여신이.
허나 이 모든 즐김을 아우의 죽음이 비탄으로
앗아 갔네. 오 가엾은 내게서 앗긴 아우여,
그대가, 죽어 가며 그대가 내 안녕을 부수었네, 아우여,
그대와 함께 우리 온 집안이 묻혔고,
그대와 함께 우리의 온갖 기쁨이 스러졌네,
살아 있을 적 그대의 달콤한 사랑이 키우던 그 기쁨이.
그의 죽음으로 나는 온 마음에서 몰아냈네,
이 즐김들과 마음의 온갖 기쁨을.
그러니, 그대가 쓰기를 카툴루스가 베로나에 있는 게 부끄럽다,
여기서는 웬만큼 이름난 자라면 누구나
버려진 잠자리에서 차가운 몸을 덥히고 있다 하나 —
그건, 만리우스여, 부끄러운 게 아니라, 그저 가여운 일이네.
그러니 용서하게, 비탄이 내게서 앗아 간 것을
그대에게 선물로 주지 못한들, 줄 수 없는 것이니.
내게 책이 많지 않은 것은,
우리가 로마에 살기 때문이네. 거기가 내 집,
거기가 내 터전, 거기서 내 세월이 흘러가니,
여기엔 여러 책궤 중 하나만이 나를 따라왔네.
그러하니, 우리가 짓궂은 마음으로
혹은 넉넉지 못한 옹졸한 심보로 이러는 것이라
그대가 청한 둘 다를 마련해 주지 못한다 여기지 말게.
넉넉함이 조금이라도 있다면 내가 먼저 내주었으련만.
Quod mihi fortuna casuque oppressus acerbo
conscriptum hoc lacrimis mittis epistolium,
naufragum ut eiectum spumantibus aequoris undis
sublevem et a mortis limine restituam,
quem neque sancta Venus molli requiescere somno
desertum in lecto caelibe perpetitur,
nec veterum dulci scriptorum carmine musae
oblectant, cum mens anxia pervigilat,
id gratum est mihi, me quoniam tibi dicis amicum
muneraque et Musarum hinc petis et Veneris.
sed tibi ne mea sint ignota incommoda, Manli,
neu me odisse putes hospitis officium,
accipe quis merser fortunae fluctibus ipse,
ne amplius a misero dona beata petas.
tempore quo primum vestis mihi tradita pura est,
iucundum cum aetas florida ver ageret,
multa satis lusi; non est dea nescia nostri
quae dulcem curis miscet amaritiem:
sed totum hoc studium luctu fraterna mihi mors
abstulit. o misero frater adempte mihi,
tu mea tu moriens fregisti commoda, frater,
tecum una tota est nostra sepulta domus,
omnia tecum una perierunt gaudia nostra,
quae tuus in vita dulcis alebat amor.
cuius ego interitu tota de mente fugavi
haec studia atque omnes delicias animi.
quare, quod scribis Veronae turpe Catullo
esse quod hic quisquis de meliore nota
frigida deserto tepefactet membra cubili,
id, Manli, non est turpe, magis miserum est.
ignosces igitur, si, quae mihi luctus ademit,
haec tibi non tribuo munera, cum nequeo.
nam quod scriptorum non magna est copia apud me,
hoc fit quod Romae vivimus: illa domus,
illa mihi sedes, illic mea carpitur aetas;
huc una ex multis capsula me sequitur.
quod cum ita sit, nolim statuas nos mente maligna
id facere aut animo non satis ingenuo
quod tibi non utriusque petenti copia parta est:
ultro ego deferrem, copia si qua foret.
나는 잠자코 있을 수 없소, 여신들이여, 알리우스가 어떤 일로
나를 도왔는지, 얼마나 큰 도움으로 도왔는지를,
세월이 흘러 잊어 가는 시대가
그의 이 호의를 눈먼 밤으로 덮어 버리지 않도록.
그대들에게 말하리니, 그대들은 다시 숱한
이들에게 전하여, 이 종이가 늙어서도 말하게 하고,
죽어서도 그가 더욱더 널리 알려지게 하며,
높은 데 거미가 가는 거미줄을 짜서
버려진 알리우스의 이름 위에 제 일을 벌이지 못하게 하소서.
두 얼굴의 아마투시아가 내게 어떤 시름을 안겼는지,
나를 어떤 식으로 무너뜨렸는지 그대들은 아시니,
내가 트리나크리아의 바위만큼,
오이타 산 테르모퓔라이의 말리스 샘물만큼 타올랐을 때,
슬픈 눈이 끊임없는 눈물로 녹아내리기를 그치지 않고,
두 뺨이 슬픈 빗물로 젖기를 그치지 않던 그때를.
마치 드높은 산꼭대기에서 맑게 비치는
시냇물이 이끼 낀 바위에서 솟아 나와,
가파른 골짜기로 곤두박질쳐 굴러 내려,
붐비는 사람들 한복판으로 제 길을 지나가면,
땀에 지친 나그네에게 달콤한 위안이 되네,
무거운 더위가 타 버린 밭을 쩍쩍 가를 때에.
여기, 마치 검은 회오리에 시달리던 뱃사람들에게
더 부드러이 불어오는 순풍이 찾아오듯,
폴룩스에게, 또 카스토르에게 빌어 얻은 그 바람처럼,
알리우스의 도움이 우리에게 그러했네.
그가 막힌 벌판을 넓은 길로 열어 주었고,
그가 우리에게, 우리 여인에게 집을 내주었으니,
거기서 우리가 함께 사랑을 나누게 하려 함이었네.
그리로 나의 희게 빛나는 여신이 부드러운 발로
들어와, 닳은 문지방에 빛나는 발바닥을 디디며
삐걱대는 신을 딛고 멈춰 섰네,
마치 옛적에 지아비를 향한 사랑에 불타
라오다미아프로테실라오스의 집으로 왔던 것처럼 —
헛되이 시작된 그 집, 아직 거룩한 피로
제물이 하늘의 주인들을 달래지 못했던 그 집으로.
그 무엇도 내게 그토록 크게 마음에 들지 않기를, 람누스의 처녀여,
주인들이 내키지 않는데 함부로 벌이는 일이라면.
굶주린 제단이 경건한 피를 얼마나 갈망하는지,
라오다미아는 남편을 잃고서 배웠네,
갓 얻은 지아비의 목을 놓아야만 했으니,
한 해, 또 한 해 겨울이 다시 찾아와
긴 밤에 굶주린 사랑을 채워 주기도 전에,
끊긴 혼인을 안고도 살아갈 수 있도록.
파르카이는 그날이 머지않았음을 알고 있었네,
그가 병사로 일리온의 성벽으로 가기만 한다면.
그때 헬레네의 납치로 아르고스의 으뜸가는 이들이
트로이아로 사내들을 불러 모으기 시작했으니,
트로이아, 끔찍해라, 아시아유럽의 공동 무덤,
트로이아, 사내들과 온갖 무공의 쓰라린 잿더미여.
그것이 내 아우에게도 가엾은 죽음을
안겨 주었네. 아 가엾은 내게서 앗긴 아우여,
아 가엾은 아우에게서 앗긴 반가운 빛이여,
그대와 함께 우리 온 집안이 묻혔고,
그대와 함께 우리의 온갖 기쁨이 스러졌네,
살아 있을 적 그대의 달콤한 사랑이 키우던 그 기쁨이.
이제 그토록 멀리, 낯익은 무덤들 사이도 아니고,
겨레붙이의 잿더미 곁에 뉜 것도 아니라,
흉한 트로이아, 불행한 트로이아에 묻힌 그를,
낯선 땅이 그 머나먼 흙 속에 붙들고 있네.
그때 그리로 서둘러 사방에서 그리스의 젊은이들이
집 안의 화덕을 버리고 떠났다 하니,
파리스가 앗아 간 음녀와 자유로이 즐기며
평온한 신방에서 한가로이 지내지 못하게 하려 함이었네.
그 재앙으로 그때 그대는, 가장 아름다운 라오다미아여,
목숨보다, 숨결보다 더 달콤한 것을 앗겼으니,
그 혼인을. 그토록 큰 사랑의 소용돌이가 그대를 삼켜
그 물살이 그대를 가파른 심연으로 끌어내렸네,
그리스인들이 이르는, 퀼레네페네오스
늪의 물을 짜내어 기름진 땅을 말린다는 그 심연 같은 것,
언젠가 산의 속을 파헤쳐 그것을 뚫었다는,
암피트뤼온의 거짓 아들이 —
스튐팔로스의 괴물들을 어김없는 화살로
못난 주인의 분부를 좇아 쳐 죽이던 그때에,
더 많은 신들로 하늘의 문이 닳도록,
헤베가 긴 처녀로 남지 않도록 함이었네.
허나 그대의 깊은 사랑은 그 심연보다 더 깊었으니,
그 사랑이 그때 길들지 않은 그대에게 멍에 지기를 가르쳤네.
나이에 지친 아비에게도, 늦둥이 외동딸이 낳은
손주 하나만큼 사랑스런 것은 없으니,
그 아이가 할아비의 재산에 상속인으로 겨우 나타나
그 이름이 증인 세운 유언장에 오르면,
비웃음당한 친족의 불경한 기쁨을 앗아 버리고,
백발의 머리에서 독수리를 쫓아내듯 —
그 어떤 짝비둘기도 눈처럼 흰 비둘기를 두고
그토록 기뻐한 적 없으니, 그 암비둘기는
쪼는 부리로 늘 입맞춤을 따 낸다지,
남달리 바람기 많은 여인보다도 훨씬 더 걷잡을 수 없이 —
허나 그대는 이 모든 것의 큰 열정을 홀로 이겼네,
금발의 남편과 한번 맺어지고 나서는.
그때 그녀에게 조금도, 혹은 아주 조금밖에 뒤지지 않을 만한
내 빛이 우리 품 안으로 들어왔네,
그녀 둘레를 이리저리 자주 맴돌며 쿠피도
샛노란 옷 속에서 희게 빛나고 있었네.
그녀가 비록 카툴루스 하나로 만족하지 않아도,
정숙한 여주인의 드문 몰래한 짓쯤은 견디리라,
어리석은 자들처럼 지나치게 성가시게 굴지 않도록.
자주 유노조차, 하늘에 사는 이들 중 으뜸인 그녀도,
지아비의 허물에 타오르는 분노를 삭였으니,
무엇이든 탐하는 유피테르의 숱한 밀회를 알면서도.
허나 사람을 신과 견주는 것은 옳지 않으니,
떨리는 늙은 아비의 달갑잖은 짐일랑 치워 두라.
그럼에도 그녀는 아버지의 오른손에 이끌려
아시리아 향내 감도는 집으로 온 것이 아니라,
놀라운 밤에 은밀한 작은 선물들을 주었네,
제 남편 바로 그 품에서 빼낸 것들을.
그러니 그것으로 넉넉하네, 우리에게만 주어진다면,
그녀가 더 흰 돌로 표해 두는 그 하루가.
내가 지어 낼 수 있었던 이 노래의 선물을,
그 많은 호의에 갚아, 알리우스여, 그대에게 바치니,
그대들의 이름을 거친 녹이 스치지 못하게,
이날도 저날도, 또 다른 날 또 다른 날도.
여기에 신들이 아주 많은 것을 더해 주기를, 옛적에 테미스
경건한 옛사람들에게 베풀곤 하던 그 선물들을.
복되기를, 그대도, 그대의 목숨도 함께,
우리가 즐긴 그 집도, 그 여주인도,
그리고 맨 처음 우리를 이어 준 그 사람도,
그에게서 이 모든 좋은 것이 처음 비롯되었으니,
그리고 그 누구보다도, 나 자신보다 내게 더 소중한 그녀,
내 빛, 그녀가 살아 있기에 사는 것이 내게 달콤한 그 사람도.
non possum reticere, deae, qua me Allius in re
iuverit aut quantis iuverit officiis,
ne fugiens saeclis obliviscentibus aetas
illius hoc caeca nocte tegat studium:
sed dicam vobis, vos porro dicite multis
milibus et facite haec charta loquatur anus
notescatque magis mortuus atque magis,
nec tenuem texens sublimis aranea telam
in deserto Alli nomine opus faciat.
nam mihi quam dederit duplex Amathusia curam
scitis, et in quo me corruerit genere,
cum tantum arderem quantum Trinacria rupes
lymphaque in Oetaeis Malia Thermopylis,
maesta neque adsiduo tabescere lumina fletu
cessarent tristique imbre madere genae,
qualis in aerii perlucens vertice montis
rivus muscoso prosilit e lapide,
qui, cum de prone praeceps est valle volutus,
per medium densi transit iter populi,
dulce viatori lasso in sudore levamen
cum gravis exustos aestus hiulcat agros.
hic, velut in nigro iactatis turbine nautis
lenius adspirans aura secunda venit
iam prece Pollucis, iam Castoris implorata,
tale fuit nobis Allius auxilium.
is clausum lato patefecit limite campum,
isque domum nobis isque dedit dominae,
ad quam communes exerceremus amores.
quo mea se molli candida diva pede
intulit et trito fulgentem in limine plantam
innixa arguta constituit solea,
coniugis ut quondam flagrans advenit amore
Protesilaeam Laodamia domum
inceptam frustra, nondum cum sanguine sacro
hostia caelestis pacificasset eros.
nil mihi tam valde placeat, Rhamnusia virgo,
quod temere invitis suscipiatur eris.
quam ieiuna pium desideret ara cruorem
docta est amisso Laodamia viro,
coniugis ante coacta novi dimittere collum
quam veniens una atque altera rursus hiems
noctibus in longis avidum saturasset amorem,
posset ut abrupto vivere coniugio:
quod scibant Parcae non longo tempore abesse,
si miles muros isset ad Iliacos:
nam tum Helenae raptu primores Argivorum
coeperat ad sese Troia ciere viros,
Troia (nefas) commune sepulcrum Asiae Europaeque,
Troia virum et virtutum omnium acerba cinis:
quaene etiam nostro letum miserabile fratri
attulit. Hei misero frater adempte mihi,
hei misero fratri iucundum lumen ademptum,
tecum una tota est nostra sepulta domus,
omnia tecum una perierunt gaudia nostra,
quae tuus in vita dulcis alebat amor.
quem nunc tam longe non inter nota sepulcra
nec prope cognatos compositum cineres,
sed Troia obscena, Troia infelice sepultum
detinet extremo terra aliena solo.
ad quam tum properans fertur simul undique pubes
Graeca penetralis deseruisse focos,
ne Paris abducta gavisus libera moecha
otia pacato degeret in thalamo.
quo tibi tum casu, pulcherrima Laodamia,
ereptum est vita dulcius atque anima
coniugium: tanto te absorbens vertice amoris
aestus in abruptum detulerat barathrum,
quale ferunt Grai Pheneum prope Cylleneum
siccare emulsa pingue palude solum,
quod quondam caesis montis fodisse medullis
audit falsiparens Amphitryoniades,
tempore quo certa Stymphalia monstra sagitta
perculit imperio deterioris eri,
pluribus ut caeli tereretur ianua divis,
Hebe nec longa virginitate foret.
sed tuus altus amor barathro fuit altior illo,
qui tunc indomitam ferre iugum docuit.
nam nec tam carum confecto aetate parenti
una caput seri nata nepotis alit,
qui, cum divitiis vix tandem inventus avitis
nomen testatas intulit in tabulas,
impia derisi gentilis gaudia tollens
suscitat a cano vulturium capiti:
nec tantum niveo gavisa est ulla columbo
compar, quae multo dicitur improbius
oscula mordenti semper decerpere rostro
quam quae praecipue multivola est mulier:
sed tu horum magnos vicisti sola furores,
ut semel es flavo conciliata viro.
aut nihil aut paulo cui tum concedere digna
lux mea se nostrum contulit in gremium,
quam circumcursans hinc illinc saepe Cupido
fulgebat crocina candidus in tunica.
quae tamenetsi uno non est contenta Catullo,
rara verecundae furta feremus erae,
ne nimium simus stultorum more molesti:
saepe etiam Iuno, maxima caelicolum,
coniugis in culpa flagrantem concoquit iram
noscens omnivoli plurima furta Iovis.
atqui nec divis homines componier aequum est
ingratum tremuli tolle parentis onus.
nec tamen illa mihi dextra deducta paterna
fragrantem Assyrio venit odore domum,
sed furtiva dedit mira munuscula nocte
ipsius ex ipso dempta viri gremio.
quare illud satis est, si nobis is datur unis
quem lapide illa diem candidiore notat.
hoc tibi quod potui confectum carmine munus
pro multis, Alli, redditur officiis,
ne vestrum scabra tangat robigine nomen
haec atque illa dies atque alia atque alia.
huc addent divi quam plurima, quae Themis olim
antiquis solita est munera ferre piis:
sitis felices et tu simul et tua vita
et domus, in qua nos lusimus et domina,
et qui principio nobis † terram dedit aufert,
a quo sunt primo omnia nata bona,
et longe ante omnes mihi quae me carior ipso est,
lux mea, qua viva vivere dulce mihi est.
이상히 여기지 말게, 어이하여 어떤 여인도 그대에게,
루푸스여, 제 보드라운 넓적다리를 깔아 주려 않는지,
진귀한 옷을 선물해 그녀를 흔들어 놓아도,
투명한 보석의 즐거움으로 꾀어 봐도 소용없으니.
어떤 고약한 소문이 그대를 해치는 게지, 그대의
겨드랑이 골짜기 아래 사나운 숫염소가 산다는 그 말이.
다들 그놈을 무서워하지. 놀랄 것 없네, 몹시 고약한
짐승이니, 어여쁜 아가씨가 함께 누울 상대가 못 되지.
그러니 코를 괴롭히는 그 잔인한 역병을 죽여 없애든지,
아니면 어이하여 그들이 달아나는지 의아해하기를 그만두게.
Noli admirari quare tibi femina nulla,
Rufe, velit tenerum supposuisse femur,
non si illam rarae labefactes munere vestis
aut perluciduli deliciis lapidis.
laedit te quaedam mala fabula, qua tibi fertur
valle sub alarum trux habitare caper.
hunc metuunt omnes. neque mirum: nam mala valde est
bestia, nec quicum bella puella cubet.
quare aut crudelem nasorum interfice pestem,
aut admirari desine cur fugiunt.
내 여인은 아무에게도 시집가느니
내게 오는 편이 낫다 하네, 유피테르가 몸소 청해도.
그리 말하지. 허나 여인이 애타는 연인에게 하는 말은
바람에, 흐르는 물살에 적어 둘 일이라네.
Nulli se dicit mulier mea nubere malle
quam mihi, non si se Iuppiter ipse petat.
dicit: sed mulier cupido quod dicit amanti
in vento et rapida scribere oportet aqua.
겨드랑이의 저주받은 숫염소 냄새가 마땅히 누구를 막아섰거나,
더딘 통풍이 마땅히 누구를 저미거든,
그대의 그 연적, 너희 둘의 사랑을 나눠 갖는 자가
놀랍게도 그대에게서 두 병을 다 옮아 갔네.
그가 한 번 몸을 섞을 때마다 둘 다에게 앙갚음하니,
냄새로는 그녀를 괴롭히고, 제 몸은 통풍으로 죽어 가네.
Si cui iure bono sacer alarum obstitit hircus,
aut si quem merito tarda podagra secat,
Aemulus iste tuus, qui vestrum exercet amorem,
mirifice est a te nactus utrumque malum.
nam quotiens futuit totiens ulciscitur ambos:
illam adfligit odore, ipse perit podagra.
그대는 언젠가 카툴루스만을 안다 하였고,
레스비아여, 나 대신 유피테르를 품고 싶지도 않다 하였네.
그때 나는 뭇사람이 정부를 사랑하듯이가 아니라,
아비가 자식과 사위를 아끼듯 그대를 아꼈네.
이제 그대를 알았으니, 비록 더 세게 타오를지언정,
그대는 내게 훨씬 더 하찮고 가벼운 사람이 되었네.
"어찌 그럴 수 있느냐?" 그대는 묻겠지. 그런 배신은 연인을
더 사랑하게는 하되, 아껴 위하기는 덜하게 하는 법이라네.
Dicebas quondam solum te nosse Catullum,
Lesbia, nec prae me velle tenere Iovem.
dilexi tum te non tantum ut vulgus amicam,
sed pater ut gnatos diligit et generos.
nunc te cognovi: quare etsi impensius uror,
multo mi tamen es vilior et levior.
qui potis est? inquis. quod amantem iniuria talis
cogit amare magis, sed bene velle minus.
누구에게든 잘해 주어 은공을 쌓으려 하기를 그만두게,
누군가 신실해질 수 있다 여기기도 그만두게.
모든 것이 은혜를 모르니, 선을 베풀어도 헛일이요,
아니, 진저리 나고, 진저리 나며 도리어 해가 되네.
내 꼴이 그러하니, 그 누구도 나를 더 무겁고 쓰라리게 짓누르지 않네,
방금까지 나를 하나뿐인 벗으로 삼았던 바로 그자만큼은.
Desine de quoquam quicquam bene velle mereri
aut aliquem fieri posse putare pium.
omnia sunt ingrata, nihil fecisse benigne:
immo etiam taedet, taedet obestque magis:
ut mihi, quem nemo gravius nec acerbius urget
Quam modo qui me unum atque unicum amicum habuit.
겔리우스는 큰아버지가 곧잘 꾸짖는다고 들었네,
누군가 음탕한 말을 하거나 짓을 하면.
제게 그런 일이 없도록, 그는 큰아버지의 바로 그
아내를 주물러 큰아버지를 하르포크라테스로 만들었네.
뜻대로 해냈으니, 이제 그 큰아버지를 제가 욕보인들,
큰아버지는 한마디도 못 하리라.
Gellius audierat patruum obiurgare solere,
si quis delicias diceret aut faceret.
hoc ne ipsi accideret, patrui perdepsuit ipsam
uxorem et patruum reddidit Harpocratem.
quod voluit fecit: nam, quamvis irrumet ipsum
nunc patruum, verbum non faciet patruus.
내 마음이 여기까지 끌려왔네, 나의 레스비아여, 그대 탓에,
하여 제 헌신으로 스스로를 이토록 망쳐 버렸으니,
이제 그대가 더없이 착해진들 그대를 위할 수도 없고,
그대가 무슨 짓을 한들 사랑하기를 그만둘 수도 없네.
Huc est mens deducta tua, mea Lesbia, culpa,
atque ita se officio perdidit ipsa suo,
ut iam nec bene velle queat tibi, si optuma fias,
nec desistere amare, omnia si facias.
지난날 베푼 선행을 돌이키며 얻는 기쁨이
사람에게 있다면, 제가 신실하다 여길 때,
거룩한 신의를 저버리지 않았고, 그 어떤 언약에서도
신의 권능을 빌려 사람을 속인 적 없다 여길 때 —
오랜 세월에 걸쳐 많은 것이 마련되어 있네, 카툴루스여,
이 은혜 모르는 사랑에서 오는 기쁨들이 그대에게.
사람이 누구에게든 좋게 말하거나
좋게 할 수 있는 것은 무엇이든 그대가 말했고 행했으니,
그 모두가 은혜 모르는 마음에 맡겨져 스러졌네.
그러니 어이하여 그대는 이제 더 스스로를 괴롭히는가?
어찌 마음을 다잡고 거기서 스스로를 거두어들여,
신들이 마다하는데도 가엾이 지내기를 그만두지 않는가?
오랜 사랑을 문득 내려놓기란 어렵네.
어렵지만, 그래도 어떻게든 이뤄 내야 하리.
이것만이 살길이니, 이것을 기어이 이겨 내야 하네.
될 일이든 안 될 일이든, 이것을 해내게.
오 신들이여, 그대들에게 자비가 있다면, 혹 누구에게든 언젠가
죽음의 바로 그 문턱에서 마지막 도움을 베푼 적 있다면,
가엾은 나를 굽어보시고, 내가 삶을 정결히 살아왔다면,
이 역병을, 이 파멸을 내게서 앗아 가 주소서!
아, 마비가 사지 깊은 데까지 스며들어
온 가슴에서 기쁨이란 기쁨을 다 몰아냈네.
이제 그녀가 답으로 나를 사랑해 주기를 바라는 것도 아니고,
될 리 없는 일, 그녀가 정숙해지기를 바라는 것도 아니오.
그저 나 스스로 성해져 이 역겨운 병을 내려놓기를 바랄 뿐.
오 신들이여, 내 경건함에 대한 값으로 이것을 내게 돌려주소서.
Si qua recordanti benefacta priora voluptas
est homini, cum se cogitat esse pium,
nec sanctam violasse fidem, nec foedere in ullo
divum ad fallendos numine abusum homines,
multa parata manent in longa aetate, Catulle,
ex hoc ingrato gaudia amore tibi.
nam quaecumque homines bene cuiquam aut dicere possunt
aut facere, haec a te dictaque factaque sunt:
omnia quae ingratae perierunt credita menti.
quare cur tu te iam amplius excrucies?
quin tu animo offirmas atque istinc teque reducis
et dis invitis desinis esse miser?
difficile est longum subito deponere amorem;
difficile est, verum hoc qua libet efficias.
una salus haec est, hoc est tibi pervincendum;
hoc facias, sive id non pote sive pote.
o di, si vestrum est misereri, aut si quibus unquam
extremam iam ipsa in morte tulistis opem,
me miserum adspicite et, si vitam puriter egi,
eripite hanc pestem perniciemque mihi!
hei mihi subrepens imos ut torpor in artus
expulit ex omni pectore laetitias.
non iam illud quaero, contra ut me diligat illa,
aut, quod non potis est, esse pudica velit:
ipse valere opto et taetrum hunc deponere morbum.
o di, reddite mi hoc pro pietate mea.
루푸스여, 헛되이 벗으로 믿었던 이여
(헛되이? 아니, 큰 대가와 큰 화를 치르고서라네),
이렇게 내게 슬며시 파고들어, 내 속을 불태우며
아, 가엾은 내게서 우리의 온갖 좋은 것을 앗아 갔는가?
앗아 갔네, 아아 우리 삶의 잔인한 독이여,
아아 우리 우정의 역병이여.
Rufe mihi frustra ac nequiquam credite amice
(frustra? immo magno cum pretio atque malo),
sicine subrepsti mi atque intestina perurens
hei misero eripuisti omnia nostra bona?
eripuisti, eheu nostrae crudele venenum
vitae, eheu nostrae pestis amicitiae.
갈루스에겐 형제가 둘 있는데, 하나는 더없이 어여쁜 아내를,
다른 하나는 어여쁜 아들을 두었네.
갈루스는 곱살맞은 사내라, 달콤한 사랑을 맺어 주니,
어여쁜 소년과 어여쁜 아가씨가 함께 눕게 함이라.
갈루스는 어리석은 사내라, 제가 남편임을 보지 못하네,
큰아버지 된 자가 조카에게 간통을 가르치다니.
허나 이제 나는 이것이 안타깝네, 순결한 아가씨의 순결한
입맞춤을 네 더러운 침이 적셔 더럽혔음이.
허나 그 값을 치르지 않고는 못 배기리니, 온 세월이 너를
알아보고, 네가 어떤 자인지 늙은 소문이 떠들어 대리라.
Gallus habet fratres, quorum est lepidissima coniunx
alterius, lepidus filius alterius.
Gallus homo est bellus: nam dulces iungit amores,
cum puero ut bello bella puella cubet.
Gallus homo est stultus nec se videt esse maritum,
qui patruus patrui monstret adulterium.
Sed nunc id doleo quod purae pura puellae
savia comminxit spurca saliva tua.
verum id non impune feres: nam te omnia saecla
noscent et qui sis fama loquetur anus.
레스비우스는 잘났지. 아니랄 게 있나? 레스비아가 그를 더 좋아하니,
그대와 그대의 온 집안보다도, 카툴루스여.
허나 이 잘난 자가 제 집안과 함께 카툴루스를 팔아넘겨도 좋네,
아는 이들에게서 입맞춤 셋을 얻어 낼 수만 있다면.
Lesbius est pulcher: quid ni? quem Lesbia malit
quam te cum tota gente, Catulle, tua.
sed tamen hic pulcher vendat cum gente Catullum,
si tria notorum savia reppererit.
무어라 말하랴, 겔리우스여, 어이하여 그 장밋빛 입술이
이베리아의 눈보다 더 희어지는지,
아침에 집을 나설 때, 또 여덟째 시각이 긴 낮의 안식에서
너를 부드러운 쉼에서 깨워 일으킬 때에 말이야?
분명 무언가 있긴 하지. 정말 소문이 속삭이는 대로,
네가 사내의 곧추선 큼직한 것을 삼켜 댄다던가?
정녕 그렇지. 가엾은 빅토르의 터진 사타구니가
소리치고, 짜낸 정액으로 물든 네 입술이 그리 이르네.
Quid dicam, Gelli, quare rosea ista labella
Hiberna fiant candidiora nive,
mane domo cum exis et cum te octava quiete
e molli longo suscitat hora die?
nescio quid certe est: an vere fama susurrat
grandia te medii tenta vorare viri?
sic certe est: clamant Victoris rupta miselli
ilia, et emulso labra notata sero.
이 큰 무리 가운데 하나도 없었단 말이냐, 유벤티우스여,
그대가 사랑하기 시작할 만한 고운 사내가,
다 죽어 가는 피사우룸 땅에서 온 그대의 그 손님 말고는,
도금한 조각상보다 더 창백한 그자 말고는?
이제 그가 그대 마음에 들어, 그를 나보다 앞세우려
감히 그러면서, 그대는 제가 무슨 짓을 하는지도 모르는구나.
Nemone in tanto potuit populo esse, Iuventi,
bellus homo quem tu diligere inciperes
praeterquam iste tuus moribunda ab sede Pisauri
hospes inaurata pallidior statua?
qui tibi nunc cordi est, quem tu praeponere nobis
audes et nescis quod facinus facias.
퀸티우스여, 카툴루스가 그대에게 두 눈을,
아니 눈보다 더 소중한 무엇이든 빚지기를 바란다면,
그에게서 앗지 말게, 그가 눈보다 훨씬 더
소중히 여기는 것을, 눈보다 더 소중한 그 무엇을.
Quinti, si tibi vis oculos debere Catullum
aut aliud si quid carius est oculis,
eripere ei noli multo quod carius illi
est oculis seu quid carius est oculis.
레스비아는 남편 앞에서 나를 온갖 험담으로 헐뜯네.
그 얼뜨기에겐 그게 더없는 기쁨이지.
노새 같은 자야, 넌 아무것도 모르는구나. 우리를 잊고 잠잠하다면
다 나은 것일 텐데. 지금 저리 앙알대고 헐뜯으니,
잊지 않았을 뿐 아니라, 훨씬 더 매서운 노릇은,
성이 났다는 게지. 곧, 애가 타서 저리 지껄이는 게라네.
Lesbia mi praesente viro mala plurima dicit:
haec illi fatuo maxima laetitia est.
mule, nihil sentis. si nostri oblita taceret,
sana esset: nunc quod gannit et obloquitur,
non solum meminit, sed, quae multo acrior est res,
irata est: hoc est, uritur et loquitur.
아리우스는 "코모다"를 "촘모다"라 하곤 했네, 어쩌다 "편의"를
말하려 할 때면, 또 "인시디아이"를 "힌시디아이"라 했지,
그러고는 놀랍게도 제가 잘 말했다 여겼네,
있는 힘껏 "힌시디아이"라 내뱉고 나서는.
짐작건대 그의 어미도, 자유민 된 외삼촌도,
외조부도 외조모도 그리 말했으리.
그가 시리아로 보내지자 모두의 귀가 쉬었네.
다들 이 똑같은 말들을 부드럽고 가볍게 들었고,
그 뒤론 그런 말을 두려워하지 않았는데,
문득 소름 끼치는 소식이 날아들었네,
이오니아 바다가, 아리우스가 그리로 간 뒤로는
이제 "이오니아"가 아니라 "히오니아"가 되었다고.
Chommoda dicebat, si quando commode vellet
dicere, et insidias Arrius hinsidias,
et tum mirifice sperabat se esse locutum
cum quantum poterat dixerat hinsidias.
credo, sic mater, sic liber avunculus eius,
sic maternus avus dixerat atque avia
hoc misso in Syriam requierant omnibus aures:
audibant eadem haec leniter et leviter,
nec sibi postilla metuebant talia verba,
cum subito adfertur nuntius horribilis
Ionios fluctus, postquam illuc Arrius isset,
iam non Ionios esse, sed Hionios.
미워하고 또 사랑하네. 어이 그러느냐 묻고 싶겠지.
모르네. 허나 그리되는 걸 느끼며, 나는 찢기네.
Odi et amo. quare id faciam fortasse requiris
nescio, sed fieri sentio et excrucior.
퀸티아를 많은 이가 아름답다 하네. 내겐 희고, 훤칠하고,
곧지. 이것들은 하나하나 나도 그렇다 인정하네.
허나 ’아름답다’는 그 전부는 아니라 하네. 고움이라곤 없고,
그 큰 몸 어디에도 소금 한 톨의 매력이 없으니.
레스비아가 아름답네. 그녀는 온통 더없이 어여쁠뿐더러,
홀로 모든 이에게서 온갖 매력을 다 앗아 갔으니.
Quintia formosa est multis, mihi candida, longa,
recta est. haec ego sic singula confiteor,
totum illud formosa nego: nam nulla venustas,
nulla in tam magno est corpore mica salis.
Lesbia formosa est, quae cum pulcherrima tota est,
tum omnibus una omnis subripuit Veneres.
그 어떤 여인도 그토록 사랑받았다 말하지 못하리,
참으로, 나의 레스비아여, 그대가 내게 사랑받은 만큼은.
그 어떤 언약에도 그토록 큰 신의가 있은 적 없네,
그대를 향한 사랑에서 내 몫으로 드러난 그만한 신의는.
Nulla potest mulier tantum se dicere amatam
vere, quantum a me Lesbia amata mea es
nulla fides ullo fuit unquam in foedere tanta
quanta in amore tuo ex parte reperta mea est.
무슨 짓을 하는 게냐, 겔리우스여, 어미와 누이와 더불어
욕정에 달아 옷을 벗어 던진 채 밤을 지새우는 자가?
무슨 짓을 하는 게냐, 큰아버지를 남편으로 두지 못하게 하는 자가?
그가 얼마나 큰 죄를 짊어지는지 아느냐?
짊어지네, 오 겔리우스여, 저 끝의 테튀스도,
님프들의 아비 오케아누스도 씻어 내지 못할 만큼.
그가 더 나아갈 죄란 아무것도 없으니,
제 머리를 처박아 스스로를 삼킨다 해도.
Quid facit is, Gelli, qui cum matre atque sorore
prurit et abiectis pervigilat tunicis?
quid facit is patruum qui non sinit esse maritum?
ecquid scis quantum suscipiat sceleris?
suscipit, o Gelli, quantum non ultima Tethys
nec genitor nympharum abluit Oceanus:
nam nihil est quicquam sceleris quo prodeat ultra,
non si demisso se ipse voret capite.
겔리우스는 야위었지. 아니랄까? 그토록 착한 어미가,
그토록 정정한 어미가 살아 있고, 그토록 고운 누이,
그토록 좋은 큰아버지, 그토록 온통 계집붙이로 가득 찬 —
친족 계집들로 가득 찬 그가, 어이 야위기를 그치겠나?
손대선 안 될 것 말고는 아무것도 손대지 않는다 해도,
그가 어이 야위었는지 넉넉한 까닭을 찾아내리라.
Gellius est tenuis: quid ni? cui tam bona mater
tamque valens vivat tamque venusta soror
tamque bonus patruus tamque omnia plena puellis
cognatis, quare is desinat esse macer?
qui ut nihil attingat, nisi quod fas tangere non est,
quantumvis quare sit macer invenies.
겔리우스와 그 어미의 입에 담지 못할
결합에서 마고스가 태어나 페르시아 점술을 배우기를.
마고스는 어미와 아들에게서 태어나야 하는 법이니,
페르시아인들의 불경한 종교가 참이라면,
그 자손이 흡족한 노래로 신들을 섬기며,
기름진 내장을 불길에 녹이도록.
Nascatur magus ex Gelli matrisque nefando
coniugio et discat Persicum haruspicium:
nam magus ex matre et gnato gignatur oportet,
si vera est Persarum impia religio,
gratus ut accepto veneretur carmine divos
omentum in flamma pingue liquefaciens.
그래서 그대가 미더우리라 바란 게 아니었네, 겔리우스여,
이 가엾고 이 망가진 우리 사랑에서,
그대를 잘 안다거나 한결같다 여겨서도 아니고,
마음을 추한 짓에서 억누를 수 있다 여겨서도 아니었네.
다만 나를 그토록 큰 사랑으로 파먹던 그녀가
그대의 어미도 누이도 아님을 보았기에,
그대와 오랜 정분으로 얽혀 있다 한들,
그것이 그대에게 넉넉한 빌미가 되리라곤 믿지 않았네.
허나 그대는 그것으로 넉넉하다 여겼지. 그대에겐 온갖 허물에,
무엇이든 죄의 낌새만 있으면 그리도 큰 기쁨이 되니.
Non ideo, Gelli, sperabam te mihi fidum
in misero hoc nostro, hoc perdito amore fore
quod te cognossem bene constantemve putarem
aut posse a turpi mentem inhibere probro,
sed neque quod matrem nec germanam esse videbam
hanc tibi cuius me magnus edebat amor;
et quamvis tecum multo coniungerer usu,
non satis id causae credideram esse tibi.
tu satis id duxti: tantum tibi gaudium in omni
culpa est in quacumque est aliquid sceleris.
레스비아는 늘 나를 험담하며 결코 입을 다물지 않네,
내 얘길. 레스비아가 나를 사랑하지 않는다면 내가 죽어도 좋네.
무슨 증거냐고? 내 처지도 똑같으니. 나도 노상 그녀를 저주하지만,
그러면서도 그녀를 사랑하지 않는다면 내가 죽어도 좋네.
Lesbia mi dicit semper male nec tacet unquam
de me: Lesbia me dispeream nisi amat.
quo signo? quia sunt totidem mea: deprecor illam
adsidue, verum dispeream nisi amo.
나는 그리 애쓰지 않네, 카이사르여, 그대 마음에 들려고,
그대가 흰 사람인지 검은 사람인지 알려고도 않네.
Nil nimium studeo, Caesar, tibi velle placere,
nec scire utrum sis albus an ater homo.
멘툴라가 서방질을 하네. 자지가 서방질을 하지, 암.
이게 바로 그 말이라네, "냄비가 제 나물을 손수 거둔다"는.
Mentula moechatur. moechatur mentula certe.
hoc est quod dicunt, ipsa olera olla legit.
내 친구 킨나의 『즈뮈르나』가 마침내 아홉 번째 추수,
착수된 지 아홉 번째 겨울 만에 세상에 나왔네,
그사이 호르텐시우스는 홀로 오십만 행을 토해 냈건만 —
『즈뮈르나』는 사트라코스의 움푹한 물결까지 깊이 보내질 것이요,
『즈뮈르나』를 희끗한 세월이 오래도록 두고두고 펼쳐 읽으리라.
허나 볼루시우스의 연대기는 파두아 바로 그 강가에서 죽어,
고등어에게 헐렁한 옷이나 자주 지어 주리라.
내 벗의 조촐한 기념비가 내 마음에 들지니,
뭇사람은 부풀어 터진 안티마코스나 즐기라지.
Zmyrna mei Cinnae nonam post denique messem
quam coepta est nonamque edita post hiemem,
milia cum interea quingenta Hortensius uno
Zmyrna cavas Satrachi penitus mittetur ad undas,
Zmyrnam cana diu saecula pervolvent.
at Volusi annales Paduam morientur ad ipsam
et laxas scombris saepe dabunt tunicas.
parva mei mihi sint cordi monumenta sodalis:
at populus tumido gaudeat Antimacho.
말 없는 무덤에 무언가 반갑고 기꺼운 것이
우리의 슬픔에서 이를 수 있다면, 칼부스여,
그 그리움으로 우리가 옛 사랑을 되살리고,
한때 놓아 버린 우정을 울며 애도하는 그 슬픔에서 —
분명 이른 죽음이 퀸틸리아에게 그리 큰 슬픔은 아니리,
그대의 사랑을 누리는 기쁨만큼은.
Si quicquam mutis gratum acceptumve sepulcris
accidere a nostro, Calve, dolore potest,
quo desiderio veteres renovamus amores
atque olim missas flemus amicitias,
certe non tanto mors immatura dolori est
Quintiliae, quantum gaudet amore tuo.
신들께서 나를 아끼시기를! 나는 아무 차이 없다 여겼네,
아이밀리우스의 입내를 맡든 밑구멍 내를 맡든.
이쪽이 더 깨끗한 것도, 저쪽이 더 더러운 것도 아니나,
실은 밑구멍이 더 깨끗하고 더 나으니,
이는 이빨이 없는 까닭. 저 입엔 한 자 반짜리 이빨에,
잇몸은 낡은 짐수레 궤짝 같고,
게다가 그 벌어진 아가리는, 더위에 쩍 갈라진
오줌 누는 암노새의 그것과 다름없네.
이자가 숱한 여인과 놀아나며 제가 매력 있는 척하니,
방앗간과 나귀에게 넘겨지지 않는단 말인가?
그를 건드리는 여인이 있다면, 그 여인은
병든 사형집행인의 밑구멍인들 못 핥으랴 싶네.
Non (ita me di ament) quicquam referre putavi
utrumne os an culum olfacerem Aemilio.
nilo mundius hoc, nihiloque immundius illud,
verum etiam culus mundior et melior:
nam sine dentibus est. hoc dentis sesquipedalis,
gingivas vero ploxeni habet veteris,
praeterea rictum qualem diffissus in aestu
meientis mulae cunnus habere solet.
hic futuit multas et se facit esse venustum,
et non pistrino traditur atque asino?
quem si qua attingit, non illam posse putemus
aegroti culum lingere carnificis?
그대에게라면, 누구에게든 그렇듯, 이렇게 말할 만하네, 역겨운 빅티우스여,
수다스럽고 얼빠진 자들에게 하는 그 말을.
그 혀로라면, 쓸 일이 생긴다면, 그대는
밑구멍이든 투박한 가죽신이든 핥아 댈 수 있으리.
우리 모두를 아주 결딴내고 싶거든, 빅티우스여,
입만 벌리게. 그러면 바라는 바를 온전히 이루리라.
In te, si in quemquam, dici pose, putide Victi,
id quod verbosis dicitur et fatuis:
ista cum lingua, si usus veniat tibi, possis
culos et crepidas lingere carpatinas.
si nos omnino vis omnes perdere, Victi,
hiscas: omnino quod cupis efficies.
그대가 노는 동안 그대에게서 훔쳤네, 꿀 같은 유벤티우스여,
달콤한 암브로시아보다 더 달콤한 입맞춤을.
허나 그 값을 치르지 않은 건 아니니, 한 시각 넘도록
내가 높은 십자가에 매달려 있었던 걸 기억하네,
그대에게 변명하는 동안, 어떤 눈물로도
그대의 매정함을 티끌만큼도 덜어 내지 못한 채.
그 일이 있자마자, 그대는 물을 흠뻑 묻힌 입술을
온 손가락으로 씻어 닦아 냈으니,
내 입에서 옮은 것이 조금도 남지 않도록,
오줌 세례 받은 창녀의 더러운 침이라도 되는 양.
게다가 가엾은 나를 원수 진 아모르에게 넘겨,
온갖 방식으로 괴롭히기를 그치지 않았으니,
하여 내겐 그 입맞춤이 암브로시아에서
쓰디쓴 헬레보루스보다 더 쓴 것으로 변해 버렸네.
가엾은 사랑에 그런 벌을 매기니,
이후로 다시는 입맞춤을 훔치지 않으리라.
Subripui tibi, dum ludis, mellite Iuventi,
saviolum dulci dulcius ambrosia.
verum id non impune tuli: namque amplius horam
suffixum in summa me memini esse cruce,
dum tibi me purgo nec possum fletibus ullis
tantillum vestrae demere saevitiae.
nam simul id factum est, multis diluta labella
guttis abstersisti omnibus articulis,
ne quicquam nostro contractum ex ore maneret,
tanquam commictae spurca saliva lupae.
praeterea infesto miserum me tradere Amori
non cessasti omnique excruciare modo,
ut mi ex ambrosia mutatum iam fores illud
saviolum tristi tristius elleboro.
quam quoniam poenam misero proponis amori,
nunquam iam posthac basia subripiam.
카일리우스아우필레누스를, 퀸티우스아우필레나를,
베로나 젊은이들의 꽃인 두 사람이 애타게 사랑하네,
하나는 오라비를, 하나는 누이를. 이야말로 이른바 그
참으로 달콤한 형제 같은 우애로다.
누구 편을 들까? 카일리우스여, 그대 편이지. 그대의 우정은
행동으로 우리에게 둘도 없이 드러났으니,
미친 불길이 내 골수를 태우던 그때에.
복되기를, 카일리우스여, 사랑에서 뜻을 이루기를.
Caelius Aufilenum et Quintius Aufilenam
flos Veronensum depereunt iuvenum,
hic fratrem, ille sororem. hoc est quod dicitur illud
fraternum vere dulce sodalicium.
cui faveam potius? Caeli, tibi: nam tua nobis
per facta exhibita est unica amicitia
cum vesana meas torreret flamma medullas.
sis felix, Caeli, sis in amore potens.
숱한 겨레를 지나, 숱한 바다를 건너 실려 와,
이 서글픈 제사에 이르렀네, 아우여,
그대에게 죽음의 마지막 예물을 바치고,
말 없는 재에게 헛되이 말을 건네려고.
운명이 내게서 그대 바로 그이를 앗아 갔으니,
아, 가엾게도 부당하게 내게서 앗긴 아우여.
이제나마 이것을, 조상의 옛 관습으로
서글픈 예물 삼아 제사에 바쳐 온 이것을,
받아 주게, 형제의 눈물에 흠뻑 젖은 이것을.
그리고 영영, 아우여, 잘 있으라 또 잘 가라.
Multas per gentes et multa per aequora vectus
advenio has miseras, frater, ad inferias,
ut te postremo donarem munere mortis
et mutam nequiquam adloquerer cinerem,
quandoquidem fortuna mihi tete abstulit ipsum,
heu miser indigne frater adempte mihi.
nunc tamen interea haec, prisco quae more parentum
tradita sunt tristi munere ad inferias,
accipe fraterno multum manantia fletu
atque in perpetuum, frater, ave atque vale.
미더운 벗이 입 다물 이에게 무언가를 맡긴 적 있다면,
그 마음의 신의가 속속들이 알려진 이에게 말이네,
그대는 나 또한 그런 이들의 법도로 맹세된 자임을 알리라,
코르넬리우스여, 나를 하르포크라테스가 되었다 여기게나.
Si quicquam tacito commissum est fido ab amico
cuius sit penitus nota fides animi,
meque esse invenies illorum iure sacratum,
Corneli, et factum me esse puta Harpocratem.
이봐 실로, 내게 만 세스테르티우스를 돌려주게,
그러고 나선 얼마든 사납고 막돼먹은 자가 되든지.
아니면, 돈이 그리 좋거든, 제발 그만두게,
뚜쟁이 노릇을, 그러면서 사납고 막돼먹기까지 하는 짓을.
Aut sodes mihi redde decem sestertia, Silo,
deinde esto quamvis saevus et indomitus:
aut, si te nummi deIectant, desine quaeso
Leno esse atque idem saevus et indomitus.
내가 내 목숨 같은 그녀를 험담할 수 있었으리라 믿는가,
내 두 눈보다 더 소중한 그녀를?
그럴 수 없었네. 그럴 수 있었다면 이토록 미치게 사랑하지도 않았으리.
허나 그대는 타포와 더불어 온갖 해괴한 짓을 지어내는군.
Credis me potuisse meae maledicere vitae,
ambobus mihi quae carior est oculis?
non potui, nec, si possem, tam perdite amarem:
sed tu cum Tappone omnia monstra facis.
멘툴라피플레이아의 산을 기어오르려 하니,
무사이가 쇠스랑으로 그를 곤두박질쳐 내던지네.
Mentula conatur Pipleum scandere montem:
Musae furcillis praecipitem eiciunt.
고운 소년과 함께 있는 경매인을 보는 이라면,
그가 제 몸을 팔고 싶어 안달한다 말고 무얼 여기랴?
Cum puero bello praeconem qui videt esse,
quid credat, nisi se vendere discupere?
갈망하며 바라던 이에게 무언가가 뜻밖에
이르렀다면, 그것은 마음에 각별히 반가운 법이네.
그러니 이것이 우리에게도 반갑네, 황금보다 소중하니,
그대가 내게, 갈망하는 내게 돌아오다니, 레스비아여.
갈망하며 바라지도 못한 내게 돌아오다니, 그대 스스로
우리에게 돌아오다니. 오 더 흰 표로 새길 이 날이여!
나보다 더 복되게 사는 이 누구며, 이보다 더
바랄 만한 것이 삶에 있다 누가 말할 수 있으랴?
Si cui quid cupido optantique obtigit unquam
insperanti, hoc est gratum animo proprie.
quare hoc est gratum nobis quoque, carius auro,
quod te restituis, Lesbia, mi cupido:
restituis cupido atque insperanti, ipsa refers te
nobis. o lucem candidiore nota!
quis me uno vivit felicior, aut magis hac res
optandas vita dicere quis poterit?
코미니우스여, 백성의 뜻에 따라 그대의 흰 노년이
더러운 행실로 얼룩진 채 스러진다면,
나는 의심치 않네, 먼저 선한 이들에게 앙심 품은
그 혀가 잘려 게걸스런 독수리에게 던져지고,
파낸 두 눈은 검은 목구멍의 까마귀가 삼키고,
창자는 개들이, 나머지 사지는 이리들이 뜯으리란 것을.
Si, Comini, populi arbitrio tua cana senectus
spurcata impuris moribus intereat,
non equidem dubito quin primum inimica bonorum
lingua exsecta avido sit data vulturio,
effossos oculos voret atro gutture corvus,
intestina canes, cetera membra lupi.
그대는 내게 즐거운 사랑을 약속하네, 내 목숨이여,
우리 사이의 이 사랑이 영영 이어지리라고.
위대한 신들이여, 그녀가 참되이 약속할 수 있게 하시고,
그것을 진심으로, 마음속에서 우러나 말하게 하소서,
하여 우리가 한평생 내내 이어 갈 수 있도록,
거룩한 우정의 이 영원한 언약을.
Iucundum, mea vita, mihi proponis amorem
hunc nostrum inter nos perpetuumque fore.
di magni, facite ut vere promittere possit
atque id sincere dicat et ex animo,
ut liceat nobis tota perducere vita
aeternum hoc sanctae foedus amicitiae.
아우필레나여, 착한 정부는 늘 칭송받지,
하기로 정한 일의 값을 받으니.
그대는, 내게 약속하고선 거짓말을 했으니, 원수라네.
주지도 않으면서 자주 받아 가니, 못된 짓을 하는 게지.
해 주는 게 반듯한 여인의 도리요, 약속을 않는 게 정숙한 여인의 도리인데,
아우필레나여. 허나 받은 것을 채어 가며
속여 넘기는 짓은 탐욕스런 창녀보다 더한 노릇이니,
온몸을 다 내다 파는 창녀보다도.
Aufilena, bonae semper laudantur amicae:
accipiunt pretium quod facere instituunt.
tu, quod promisti mihi, quod mentita, inimica es;
quod nec das et fers saepe, facts facinus.
aut facere ingenuae est, aut non promisse pudicae,
Aufilena, fuit: sed data corripere
fraudando † efficit plus quam meretricis avarae,
quae sese toto corpore prostituit.
아우필레나여, 지아비 하나로 만족하며 사는 것은
아내들의 칭송 중에서도 빼어난 칭송이나,
아무에게든 아무하고든 몸을 눕히는 게 차라리 낫네,
어미가 큰아버지에게서 제 자식의 사촌들을 낳느니.
Aufilena, viro contentam vivere solo
nuptarum laus e laudibus eximiis:
sed cuivis quamvis potius succumbere par est
quam matrem fratres ex patruo parere.
그대는 대단한 사내지, 나소여, 허나 그대와 어울리는 자는 대단한 사내가 아니니 —
그대에게 내려앉는 자 말이네. 나소여, 그대는 대단하고도 밑에 까는 사내라네.
Multus homo est, Naso, neque tecum multus homo est qui
descendit: Naso, multus es et pathicus.
폼페이우스가 처음 집정관이던 때엔 둘뿐이었네, 킨나여,
마이킬리아를 거느린 자가. 그가 다시 집정관이 된 지금은
여전히 둘이나, 하나마다 천씩으로 불어났네.
간통이란 참으로 씨가 잘 붇는구나.
Consule Pompeio primum duo, Cinna, solebant
Maeciliam: facto consule nunc iterum
manserunt duo, sed creverunt milia in unum
singula. fecundum semen adulterio.
피르뭄의 목장 덕에 멘툴라가 부자라 불리는 건 거짓이 아니지,
그 안에 온갖 빼어난 것을 다 갖췄으니,
온갖 새 사냥감에, 물고기, 목초지, 밭, 들짐승까지.
허나 헛일이라, 소출보다 씀씀이가 더 크니.
그러니 부자라 쳐 주지, 온갖 것이 모자란 채로라면.
그 목장을 기려 주세, 정작 제 살림엔 쪼들리는 채로라면.
Firmanus saltu non falso Mentula dives
fertur, qui tot res in se habet egregias,
aucupium omne genus, piscis, prata, arva, ferasque.
nequiquam: fructus sumptibus exsuperat.
quare concedo sit dives, dum omnia desint;
saltum laudemus, dum domo ipse egeat.
멘툴라는 목초지 서른 유게라 남짓,
밭 마흔 유게라를 가졌고, 나머지는 죄다 바다라네.
어이 그가 재산으로 크로이소스를 넘어서지 못하랴,
한 목장에 그토록 많은 재물을 지녔으니,
목초지, 밭, 아름드리 숲과 산야와 늪을,
멀리 휘페르보레오이족까지, 오케아누스 바다까지 말이네.
이 모두가 큼직하나, 정작 그 자신이 그중 으뜸으로 크니,
사람이 아니라, 참으로 크고 을러대는 자지 하나로다.
Mentula habet iuxta triginta iugera prati,
quadraginta arvi: cetera sunt maria.
cur non divitiis Croesum superare potis sit
uno qui in saltu tot bona possideat,
prata, arva, ingentis silvas saltusque paludesque
usque ad Hyperboreos et mare ad Oceanum?
omnia magna haec sunt, tamen ipse est maximus ultro,
non homo, sed vero mentula magna minax.
자주 그대에게 부지런한 마음으로 사냥하듯 찾아,
바티아데스의 노래를 보낼 수 있을까 궁리했네,
그대를 우리에게 누그러뜨려, 그대가
원수 진 화살을 내 머리까지 날리려 들지 못하게 하려고.
이제 보니 그 수고가 내겐 헛되이 든 것이었고,
겔리우스여, 내 청이 그대에게 통하지 못했음을 아네.
우리를 겨눈 그대의 그 화살일랑 우리는 옷자락으로 피하리니,
허나 그대는 내 화살에 꿰뚫려 대가를 치르리라.
Saepe tibi studioso animo venante requirens
carmina uti possem mittere Battiadae
qui te lenirem nobis, neu conarere
tela infesta mihi mittere in usque caput,
hunc video mihi nunc frustra sumptum esse laborem,
Gelli, nec nostras hic valuisse preces.
contra nos tela ista tua evitamus amictu:
at fixus nostris tu dabis supplicium.

이 구절 인용

카툴루스 시집

형식을 고르고 복사를 클릭하세요. 고정 링크는 어떤 독자든 정확히 이 절로 이동시킵니다.

이 프로젝트 후원

여기서 무료로 읽을 수 있습니다. 전자책을 구매해 이 작업을 후원해 주세요.

전자책 출시 예정

이 언어의 전자책 판본을 준비 중입니다.(한국어)